94 
De Gordonieae, door den Heer De Candolle uit de Malvaceae en de Tiliaceae afgeseheiden, worden 
door hem beschouwd, als eene aan de Ternstroemiaceae en de Camellieae verwante groep, die door het 
gemis van kiemwit van beiden afwijkt. — De Heer Cambessèdes, bij de bewerking van de Ternstroe- 
miaceae voor de Flora Brasiliensis, al de hem ten dienste staande voorwerpen dezer familie, welke 
voornamelijk uit Amerikaansche soorten bestonden, onderzoekende, heeft zich voor de vereeniging der 
beide familiën, en tegen eene splitsing derzelve in groepen verklaard, omdat hij geene vaste kenmerken, 
die als grondslagen eener verdeeling konden dienen, tusschen de beide familiën en de geslachten vond. 
Dit gevoelen wordt door den Heer Lindley, die met de Ternstroemiaceae, zijne alliance theales vormt, 
aangenomen. De beide familiën zijn door den Heer Endlicher, onder den naam Ternstroemiaceae ver- 
eenigd gelaten, doch in zes afdeelingen: Cochlospermeae, Ternstroemieae, Sauraujeae, Laplaceae, 
Gordonieae en Camellieae, gescheiden, wier kenmerken van de bloem en de vruchtdeelen zijn genomen. 
Deze namen herinneren, met uitzondering van den eersten, de door den Heer De Candolle aangeno- 
mene benoemingen der afdeelingen, doch het wezen der door dezelve aangetoonde afdeelingen is ver- 
anderd. De Ternstroemieae bevatten nu de Ternstroemieae en de Freziereae De C.j de Laplaceae, met 
andere geslachten, het geslacht Laplacea; terwijl Cochlospermum de afdeeling van dien naam vormt. 
Het onderzoek der in den Archipel verzamelde soorten heeft mij de gelegenheid verschaft, aan de 
Indische gewassen dezer familie de verdeeling te toetsen, welke voornamelijk op Amerikaansche vormen 
was gevestigd, en welligt ook, om eene juistere omschrijving der afdeelingen te geven. Daarenboven 
heeft mij dit de Calpandria, Pyrenaria en Adinandra, als echte leden der familie doen kennen, en in de 
Laplacea vulcanica en in Ploiarium, welke zeer verwant is aan Bonnetia, nieuwe vertegenwoordigers van 
Amerikaansche vormen doen vinden. De waarnemingen, door dit onderzoek gedaan, leveren de volgende 
uitkomsten. De Indische soorten zijn hoornen, welke soms 30 N. ellen, doch meestal tusschen de 3 
en 20 N. ellen hoogte hebben; of struiken, waaronder eenigen ééne el niet te boven gaan. Derzelver 
takken buigen zelden naar beneden, en de takjes, die rond of, en dit is niet zelden, zaamgedrukt zijn, 
worden bij sommigen door de zwaarte der vruchten nederwaarts gerigt. De stand der bladen tot 
elkander moet als afwisselend opgegeven en in verband beschouwd worden, als aan twee wijzigingen 
onderworpen: bij de eene in eene spiraal met het zesde blad boven het eerste: Ploiarium; bij de andere 
is de spiraal afgebroken: Eurya. Hun vorm ligt tusschen het ronde en dien van het lancet. Zij hebben 
de beide einden puntig en den rand gaaf, getand of gezaagd. De beide vlakken zijn bij de jonge bladen 
meestal door eenvoudige haren, of, zoo als bij Saurauja, door haren en saplooze schubjes bedekt; bij 
de oude bladen worden zij dikwerf glad. De knoppen zijn door schubjes bedekt of bloot: de eerste 
zamenstelling, welke ook aan de Thea en Camellia eigen is, bezit de Calpandria; de tweede is die 
der andere geslachten. De laatsten hebben, in plaats van eene bladaardige bedekking, eene digte 
harige of schubachtige bekleeding. In de knoppen liggen de bladen eerst omvattend, vervolgens 
rijdend: Sarosanthera, Adinandra, Saurauja; of rijdend met de randen naar binnen op het boven- 
vlak gevouwen: Gordonia, Schima, enzv., waarbij op te merken is, dat dan de zaamgèvouwen 
deelen meestal glad zijn. Nevenblaadjes heb ik bij geene der soorten waargenomen. — De bloemen 
staan meestal in de oksels der bladen, doch komen bij enkele soorten in groepen uit den stam of oudere 
takken te voorschijn: eene bloeiwijze, uit de eerste ontstaan, door het eigenaardige om op dezelfde plaats 
