het benedenste van hetzelve. Hun vorm is die van een’ cilinder; Ploiarium, van eenen halven bol: 
Sauraujae, onregelmatig, in verscheidene takjes verdeeld; Eurya, of gelijk aan lijnvormig uitstekende 
randen: Gordonia. De door dezelve gedragen wordende eitjes bieden geene mindere verscheidenheid aan 
in getal, plaatsing, ontwikkeling enzv. Aan de lijnvormige zaaddragers zijn zij in een bepaald getal, 
drie tot acht, in twee naast elkander gelegene rijen en afwisselend aanwezig; aan de, naar het uit- 
einde verdeelden, is aan ieder takje een eitje tot een onbepaald getal, van twee tot tien en meer; zij 
zijn dikwerf zeer talrijk op de half bolvormige en cilindervormige zaaddragers en langs de randen van de 
verdeelde zaaddragers der eenhokkige vruchtbeginsels. Alleen bij Ploiarium zijn zij door mij , met het 
benedenste einde vastgehecht, bij de anderen hangende gezien. Door hunne ontwikkeling behooren 
zij tot de Campylotropa en Anatropa. De eersten, welke wij zeer wel gekromde eitjes konden noemen, 
bij Reinwardtia, Eurya, Sarosanthera enzv. aanwezig, hebben de raphe zeer kort. De anderen, of de 
gebogene eitjes, hebben in hunne buiging eenige belangrijke wijzigingen, welke wel waargenomen, 
doch in de beschrijvende kruidkunde niet genoegzaam zijn opgegeven. Aan de gebogene eitjes, waarin 
de raphe en het ligchaam van dezelve ongeveer paralel komen, werd door den Heer Mirbel de naam 
Ovula Anatropa gegeven. Bij allen heeft de buiging niet in dezelfde rigting, noch in dezelfde mate 
plaats; want bij eenigen: Saurauja, buigt het ligchaam van het ei van de spil af en is de raphe naar 
dezelve gekeerd, zoodat de eimond over den navel ligt: deze wijze van ontwikkeling zoude het woord 
extropa vrij juist uitdrukken; bij anderen buigt het ligchaam van het ei naar de spil, en de raphe van 
dezelve af, waardoor de eimond beneden het aanhechtingspunt van hetzelve ligt. Deze binnen- 
waartsche buiging heeft bij de door mij onderzochte soorten twee graden: de binnennavel ligt aan het 
benedenste einde van het ei: Gordonia enzv.: eene uitgroeijing, die deze eitjes zeer wel ovula en- 
tropa, binnenwaarts gebogene eitjes, kon doen noemen; of de binnennavel is aan het bovenste einde 
van het ei, waarmede eene kleine buiging des ligchaams van het ei, in de nabijheid van den zaadmond 
vergezeld is: Schima; deze ontwikkeling, eene wijziging van de vorige zijnde, zoude deze half binnen- 
waarts gebogene eitjes den naam kunnen doen dragen van ovula hemen tropa. — De stijlen zijn som- 
wijlen zeer kort. Hun getal is gelijk aan dat der hokken van het vruchtbeginsel; doch door zamen- 
groeijing zijn zij dikwerf tot één ligchaam vereenigd. — De stempels bevinden zich aan het einde der 
stijlen of even beneden derzelver top, aan de binnenzijde; in het laatste geval is het stempelkanaal, de 
buis, waardoor de bevruchtende stof in het vruchtbeginsel dringt, van den top af aan tot op de helft 
der lengte, soms nog verder, open en het inwendige met kleine kliertjes bezet. — De vruchten zijn 
rond of eivormig, in den omvang hoekig of van diepe voren voorzien. In hare zelfstandigheid bezitten 
zij overgangen van het sappige tot het drooge houtige. Hare bekleedsels, ten minste de beide binnen- 
sten, hebben op deze verscheidenheid beurtelings invloed. Het buitenvruchtbekleedsel (epicarpium) is, 
zoo lang de staat der vrucht het onderscheiden laat, lederachtig, somwijlen vliezig. Het middelvrucht- 
bekleedsel (sarcocarpium) bestaat uit een vezelrijk sappig of droog vleesch, of uit eene vezelige, drooge 
stof, en het binnenvruchtbekleedsel (endocarpium) is vliezig, lederachtig of broos; in het laatste geval is 
het dikwerf vrij dik en glanzig, en heeft het daarenboven eenigen invloed op den aard der vrucht. Door 
hetzelve worden de wanden der vruchthokken gevormd. Deze zijn door vergroeijing of door miswas, in 
grooter of kleiner getal, dan in het vruchtbeginsel, aanwezig: in grooter getal, bij Sarosanthera, door 
de zamengroeijing van de bogen der zaaddragers, die de vrucht van drie- tot vijfhokkig maakt, en ieder 
Botanica , 25 
