98 
hok door de zaamgegroeide verbinding van twee naast elkander geplaatste bogen beperkt; in kleiner 
getal, door eene aanzienlijke vergrooting van het zaad. De drooge vruehten springen in even zoo vele 
kleppen open als er hokken zijn. Bij de meesten seheiden zich deze kleppen van boven af aan; tot op 
het midden der vrucht, zelden tot beneden, omgeven zij met het verbonden gedeelte een standertje, 
en dragen zij in het midden den tusschenwand van de beide hokken, die hunne helften bedekten. Bij 
Ploiarium beginnen de kleppen in het benedenste gedeelte der vrucht te openen, blijven zij met bet 
bovenste om het standertje verbonden, en vormt ieder, omdat bij de opening de tusschenwanden ge- 
spleten zijn, een kaantje, dat het spitse eind naar boven gerigt heeft; eene wijze van openen, die de 
Geraniaceae herinnert, en ten naastenbij op hetzelfde beginsel rust. — Het gemelde standertje, dat 
reeds meer of min duidelijk in het vruchtbeginsel aangewezen kan worden, is eene voortzetting van de 
spil, die zich zoover uitstrekt als er zaden zijn vastgehecht, vermoedelijk om deze te voeden. In deszelfs 
lengte verschilt het derhalve naar de aanhechting der zaden: bij Malachodendron is het waarschijnlijk 
zeer kort; deszelfs vorm verandert, naarmate een meer of min aanzienlijk gedeelte van de vrucht- 
vormende bladen met deze verlenging der spil is zaamgegroeid. Aan hetzelve bevinden zich de zaad- 
dragers als cilinders of als lijnvormige randjes. De vleezige vruchten blijven gesloten. Hare zaaddragers 
ondergaan over het algemeen weinig verandering ; doch somwijlen groeit derzelver cellig gedeelte vleezig 
tusschen de zaden uit. — De zaden zijn in een bepaald of onbepaald getal voorhanden. In een bepaald 
getal, van twee tot zes, voorkomende, zijn zij in ieder hok in twee rijen afwisselend vastgehecht; 
misschien wel, want dit is mij nog niet zeker genoeg gebleken, min of meer spiraalsgewijze rondom 
het standertje; of zij liggen, wanneer zij den rondachtigen vorm nabij komen, boven elkander, of, zoo 
zij min of meer zaamgedrukt zijn, zoodanig, dat het hooger vastgehechte, altijd een gedeelte van het 
lager geplaatste bedekt. Wanneer hunne rigting niet door eene te groote ontwikkeling in omvang 
bepaald wordt, hetwelk aan het eene zaad eene andere rigting doet nemen, dan aan het andere, zijn 
zij nederdalend of hangende. Hun getal onbepaald zijnde, is hunne rigting door het punt van aanhech- 
ting bepaald: alleen bij Ploiarium is het vrije einde, even als bij de eitjes, naar boven gerigt. In hunnen 
vorm hebben zij de drie uitmetingen tamelijk gelijkmatig, of twee derzelve, de dikte en de breedte 
kleiner dan de lengte. De laatste of zaamgedrukte zaden zijn, behalve in het onderscheid, dat de ver- 
schillende verhouding van lengte en breedte veroorzaakt, vooral in derzelver dikte afwijkend: want bij 
eenigen is deze vrij gelijkmatig: Eurya, Pyrenaria; bij anderen is een gedeelte dikker, hetzij aan een 
der einden: Gordonia, hetzij in het midden, zoo als bij Schima, welke het dikke gedeelte door eene 
vleezige uitbreiding omgeven heeft, of bij Ploiarium, dat alleen de beide einden zoodanig verlengd heeft. 
Hunne oppervlakte is glad, soms blinkend, of door kleine groefjes en puntjes, of door vleezige lobjes, 
ruw. Zij zijn bruin of, wanneer de opperhuid vleezig is, soms rood gekleurd. Behalve de gewone 
bekleedsels hebben de zaden de opperhuid soms tamelijk ontwikkeld. Bij Reinwardtia komt zij voor als 
kleine, over elkander liggende, cellige lobjes; bij andere geslachten is zij een effen vliesje of een vlies, 
dat uit zeer fijne, met een waterig vocht gevulde cellen bestaat. De buitenhuid is dik, broos of 
taai, of vliezig, soms een weinig lederachtig. Zij komt glad, doch ook niet zelden met kleine gaatjes 
voor, die dikwerf eenen vrij regelmatigen vorm hebben, en verharde helften van cellen schijnen 
te zijn, van welke de andere helft vliezig is gebleven, en bij een naauwkeurig onderzoek, duidelijk 
zigtbaar wordt. De vliezige buitenhuid, die uit min of meer verlengde cellen bestaat, vormt het dunne 
