lOl 
REINWARDTIA. Kus. 
Caltx pentasepalus, persistens, sepalis inaequalibus, imbricatis. Corolla pentapetala, petalis basi 
connatis^ cum sepalis alternantibus, aestivatione imbricata. Stamixa multaj filamewta corollae bast 
adhaerentia, linearia, basi connataj antherae basi affixae, biloculares; cownectiaum muticum. Ovarium 
liberum bi-triloculare, loculis 1 — 4 ovulatisj ovula a placenta prominente pendula, campylotropa- 
Stylus teres; stigma partitum vel radiatum. Bacca sicca. Semest solitare, pendulum, hippocrepiformi- 
complicatum. Epidermis seminalis carnoso-tuberculatum j testa crustaceaj tegmen membranaceum. 
Embryo cylindricus, bicruris, in axi albuminis carnosij gotyledones et radigula superae. 
Arbusgulae. Folia alterna, versus apicem ramorum fasciculatim approximata, integerrima, coriacea. 
Stipulae nullae. Pedunguli uniflori. 
Het geslacht Reinwardtia is zeer na verwant aan de, van het vasteland van Indië, door den Heer 
Wallich beschrevene Anneslea, en de van Zuid-Amerika bekende Ternstroemia. Van beiden verschilt 
het door de veelbladerige bloemkroon en den stompen helmknoop; van Anneslea daarenboven door den 
vorm van den stempel en doordien de vrucht niet met den kelk is zaamgegroeid ; van Ternstroemia 
door den verdeelden stempel en de niet openspringende vrucht. Daarentegen bestaat er tusschen de 
zaadbekleedsels van Anneslea en Reinwardtia eene opmerkelijke gelijkvormigheid en, zoo ik, naar het 
onderzoek der Ternstroemia Brasiliensis mogt besluiten, ook met het geslacht Ternstroemia. Bij de 
gemelde soort van dit geslacht, even als bij die der eerstgenoemden, heeft het zaadbekleedsel drie dee- 
len: eene vleezige, dikwerf roodgekleurde epidermis; eene kraakbeenige, bij allen tamelijk dikke testa, 
en een vliezig tegmen. 
De beide soorten van Reinwardtia zijn door ons, in de bosschen van het weinig boven zee verheven 
Doekoe, op Sumatra, verzameld. Als kleine struikjes groeiden zij op oude boomstammen, in gezelschap 
van Asplenium, Polypodium, Lycopodium, Vanda en Dendrobium. Hare wortels waren grootendeels 
tusschen de talrijke wortelvezels der varen verborgen; hare takken groeiden bijna regt en droegen naar 
de uiteinden de dikwerf in kransen vereenigde bladen, benevens de bloemen, welke in de oksels der 
bladen gezeten waren of door de geringe ontwikkeling der bladen in trossen of aren stonden. De bloe- 
men hadden eene geel-witte kleur,' en vermengden met den aromatischen vanieljegeur der geopende 
Vanda-bloemen, eenen zwakken citroenreuk. 
■* 
Bij de opgave van de geslachtskenmerken heb ik het buitenste zaadbekleedsel, dat de Heeren Wallich 
en Endlicher eenen zaadrok noemen, als epidermis seminalis beschreven: eene verandering, die 
gegrond is op de waarneming van de uitgroeijing der bekleedselen van het zaad. In den jeugdigen staat 
hebben de eitjes de gewone vliezige bekleedsels, uit enkele lagen van meer of min digt celweefsel be- 
staande. Vervolgens, na de ombuiging der eitjes, zijn deze vliezen dikker, en bestaan zij uit meerdere 
lagen van cellen. In een later tijdperk vertoonden mij de onrijpe zaden een zeer fijn tegmen van lang- 
werpige cellen, eene nog weeke testa, die uit lagen van dikwandige cellen bestond, en rondom deze. 
Botanica. 2G 
