lU 
Door verscheidene der opgenoemde schrijvers is de verwantschap van Eurya en Freziera (Swartz), en 
door den Heer Endlicher nog onlangs die van Freziera en Lettsomia (Ruiz en Pavon) opgegeven. Het 
onderscheid der beide eerstgenoemde geslachten is in de dikwerf plaats hebbende afzondering der ge- 
slachtsdeel en, in de aan den voet hartvormige insnede en in de aanhechting der helmknopjes gezocht. 
Deze kenteekenen ter onderscheiding hebben, door de juistere beschouwing der bekende soorten van 
Eurya, hunne waarde verloren, omdat in dezelfde bloemen, dikwerf de beide geslachten voorkomen, 
de helmknopjes niet zelden aan den voet eene hartvormige insnede hebben en steeds aan den voet zijn 
vastgehecht. Het onderzoek van een vruchtbeginsel van Freziera thaeoïdes doet mij vermoeden, dat men 
door eene naauwkeurige waarneming van de bloem- en vruchtdeelen eenige afwijking, die tot onder- 
scheidend kenmerk kan dienen, zal vinden j daar ik bij de eitjes de Chalaza tegenover het Exostomium 
vond. Hierom heb ik de geslachten niet vereenigd. Omtrent Lettsomia (Ruiz en Pavon), hetwelk, 
volgens de beschrijving, niet van Freziera afwijkt, kan ik alleen naar de, in den Prodromus van 
gemelde schrijvers voorkomende opgave en afbeeldsel oordeelen, en schijnt mij de vereeniging van 
Freziera en Lettsomia niet ongepast. Het nader onderzoek zal hier beslissen omtrent de verdeeling in 
geslachten; doch als natuurlijke vormen zijn de Euryae voor de Flora van Azia’s zuid-oos telijke deelen, 
hetgeen de Frezierae voor die der oostelijke streken, en de Lettsomiae voor die der westelijke oorden 
van Zuid-Amerika zijn. 
De soorten van Eurya behooren aan de Chineesch-Japansche, de Emodische, de Indische en de 
Polynesische Flora. Twee derzelve, Eurya japonica en E. littoralis, zyn door de Heeren Thunberg 
en von Siebold op Japan gevonden. Op zijnen togt naar Pekin, werd de Eurya chinensis door Abel 
waargenomen. Andere soorten zijn door de Heeren Wallich en Royle aan den voet van het Himmalaya- 
gebergte verzameld: de E. acuminata op 30° N. Br. tot op eene hoogte van 2200 N. ellen. Enkele 
soorten zijn ons door de Heeren Wight en Arnott, als op het schiereiland Decan groeijende, bekend 
gemaakt. De Heeren Wallich en W. Jack vermelden Pinang als hare groeiplaats; de Heeren 
Reinwardt en Blume verzamelden soorten van Eurya op Java en Celebes, en wij vonden dezelve op 
Java, Sumatra en Borneo. — Omtrent de gelijkheid of het onderscheid der in deze verschillende ge- 
westen voorkomende soorten, waag ik het niet, eenige beslissing te doen, omdat, in een zoo natuurlijk 
geslacht, alleen eene vergelijking van voorwerpen en zeer uitvoerige beschrijvingen of afbeeldingen, tot 
derzelver bepaling kunnen dienen. 
Op de gemelde groote Sunda-eilanden groeijen de soorten van Eurya van het zeestrand af tot op eene 
hoogte van ongeveer drie duizend N. ellen boven het zeevlak; de Eurya glabra en E. coneocarpa op 
Java, op ongeveer 2600 N. ellen, tegen den berg Gédé; de E. obovata BL, op het gebergte van de 
noord-oostkust van Celebes; deE.reticulata, op eene hoogte van 3000 A. ellen, op den Merapi op Sumatra; 
de E. Blumeana, aan den Patoeha, Tankoeban-prahoe enzv. op Java, op 2000 N. ellen: de E. nitida, 
van het zeestrand af tot op eene hoogte van 1000 N. ellen, op Borneo; de E. angustifolia, op Sumatra aan 
het zeestrand en op ongeveer 600 N. ellen boven het zeevlak. De bodem, welke haar tot standplaats 
strekte was, in al de door ons bezochte streken, kiezelaardig, of min of meer, in de nabijheid der kraters, 
verglaasd en moeijelijk tot verwering overgaande: zoodat de Euryae, als bewijzen van eenen niet zeer 
