112 
vruchtbaren grond kunnen worden beschouwd. Zij groeijen gezellig, als kleine groepen verspreid, in 
de vlakte, of als hoofdplanten in de nabijheid der kraters. Op de laatste groeiplaatsen zijn zij dikwerf 
slechts kleine struikvormige, op de eerste meer ontwikkelde boompjes. Derzelver kroonen zijn lang- 
werpig, soms open en door geel-groene bladen bedekt. Aan het einde der jonge takjes zijn de pas ont- 
wikkelende bladen soms blaauw gekleurd, en er wordt alsdan een overgang van deze kleur door het 
donker-groene naar het geel-groene waargenomen. Tusschen de geel-groene bladen staan de kleine 
bloemen in de oksels alleen, gepaard of in grooter aantal vereenigd. Zij versieren, telkens vervangen 
wordende, de planten het geheele jaar. Ongeveer vier maanden na derzelver bloei vertoont zieh de 
rijpe vrucht, eene kleine blaauwe ronde bes, en niet zelden prijken dan de pas ontluikende bloemen 
en de rijpe vruchten naast elkander. ' 
De bloemen der door mij onderzochte soorten waren tweeslachtig, mannelijk, of vrouwelijk. Meestal 
hadden dezelfde planten deze drie verscheidenheden vereenigd; zelden waren zij tweehuizig. De 
mannelijke, vrouwelijke en tweeslachtige bloemen hebben een zelfde zamenstel, met eene vijfvoudige 
verdeeling en eenen afwisselenden stand der verschillende kransen. In dezelve zijn twee- of vijfmaal 
zooveel helmdraden als deelen, in eene, twee tot drie rijen geplaatst. Deze hebben de helmdraden niet 
zelden aan den voet met elkander en met de bloembladen zamengegroeid. Hunne helmknopjes zijn 
langwerpig, vóór de opening dikwerf tot kleine vierkante vakjes ingesnoerd; zij beginnen van den top 
af aan open te springen, en openen zich verder in de lengte. Hun stuifmeel is kogelrond, somwijlen 
met eenen ring omgeven; bevochtigd, wordt het eivormig en springt dan aan de beide einden open. — 
Het vruchtbeginsel verschilt weinig in uiterlijken vorm en inwendig zamenstel; het is bijna rond, drie- 
tot vijfhokkig. Daarentegen zijn bij de aanhechting der eitjes, en later nog duidelijker in de vrucht, 
twee grondvormen te onderseheiden. De eerste, de Eurya Blumeana enzv., heeft den moederkoek van 
het jonge vruchtbeginsel in twee naast elkander staande plaatjes verdeeld, langs welke de eitjes boven 
elkander zijn vastgehecht: dus in loodregte rijen. In de vruchten zijn de beide deelen van de placenta 
door een uitgegroeid vliezig plaatje van het middelpunt verwijderd, en aan de einden omgebogen. Hier- 
door zijn nu de zaden nog in twee rijen gesteld, doch nu door het gemeld verlengend vliesje van het 
onverdeeld gedeelte van de plaeenta verwijderd. Somwijlen is dit vliezig plaatje genoegzaam verlengd, 
om de hokjes in tweeën te verdoelen, en dus het getal te verdubbelen. Bij de tweede, Eurya nitida enzv., 
komt de plaeenta, als een bijna rolrond ligchaam, uit den binnensten hoek van het hokje, en verdeelt 
zij zich vervolgens in even zoo vele takken, als er eitjes zijn. Aan deze takken hangen de eerst regte en 
vervolgens omgebogen eitjes. In de vruchten vullen de zaden de geheele hokjes zoodanig, dat de 
placenta geheel door hen bedekt wordt. Zij zijn dikwerf aan kleine vleezige takken, vermoedelijk de 
verdikte deelen van de placenta, bevestigd. Hun vorm, door de voor hunne ontwikkeling aanwezige 
ruimte bepaald, is dikwerf zeer onregelmatig, zaamgedrukt, niervormig of hoekig. In hun zamenstel 
hebben zij eene vliezige epidermis seminalis, eene bruine, brooze testa, een vliezig tegmen en eene 
witte, als een hoefijzer gebogene kern, waarin eene rolronde, gebogene kiem, door een korrelig kiemwit 
volkomen omgeven wordt. 
