123 
door eene menigte eitjes geheel l3edekt. Reeds in zeer jonge vruehtbeginsels hebben deze eitjes eenen 
langwerpige!! vorm en den eimond naar den moederkoek gebogen. — Drie tot vijf stijlen, tot op eenigen 
afstand van het vruehtbeginsel zaamgegroeid: S. excavata enzv., of van hetzelve af aan geheel vrij, zijn 
gewoonlijk aanwezig. Ieder derzelve eindigt in een’ knopvormigen of puntigen stempel, welke de 
opening van het stempelkanaal, even beneden den top, aan de binnenzijde heeft. — De vrueht is kapsel- 
of besaardig: een verschil, dat men — ten minste het onderzoek der geziene soorten doet mij dit voor- 
onderstellen — reeds uit de beschouwing van het vruchtbeginsel kan vermoeden: want bij de soorten, 
welke eenen boven hetzelve onverdeelden stijl hebben, zag ik besaardige vruchten, en bij die, wier 
stijlen van het vruchtbeginsel af aan verdeeld zijn, worden later kapselaardige vruchten waargenomeUi 
De vrucht bezit een dun epiearpium, dat somwijlen bij de bessen rood of wit gekleurd is; een vezelig, 
droog of vleezig sarcocarpium , en een vleezig endocarpium. De tusschenschotteii zijn vliezig. De 
kapsels springen in even zoo vele kleppen, als er hokjes zijn, open. Bij de opening scheiden zich de 
kleppen tegen over het midden der hokjes, tot op de helft harer lengte. De laatste soort van vruchten, 
aan S. ferox, S. media enzv. eigen, hebben de moederkoeken halfbolrond, van eene vaste vleezige 
zelfstandigheid, met talrijke kleine groefjes, waarin de zaadjes gehecht zijn. — De besaardige vruchten, 
door S. cauliflora, S. bracteosa enzv. gedragen, bezitten de moederkoeken halfbol vormig, saprijk, om- 
huld door eene talrijke hoeveelheid zaden en eene geleiaardige stof, welke de geheele holte der vrucht 
vult. — Deze geleiaardige stof is van eenen zuren smaak, vermengt zich gemakkelijk met het water, 
lost in Ammonia op, en wordt hieruit door zuren afgescheiden, hetgeen mij doet vooronderstellen, dat 
zij door Pectenzuur geleiaardig is. Zij bestaat uit kleine doorschijnende cellen, tegen wier wanden 
korreltjes zijn. Naar mijne waarnemingen, behoort deze stof tot de moederkoeken en tot de zeer 
ontwikkelde epidermis seminalis. 
De zaden hebben den vorm van piramiden met drie of vier zijden, en zijn aan het smalste einde 
vastgehecht. De opperhuid (epidermis seminalis) is vliezig of saprijk. De buitenhuid (testa) is ge- 
groefd — bij vergrooting waargenomen, met kleine, vier- tot zeshoekige, door opstaande wanden beperkte 
diepten (*) — broos, bruin gekleurd. Op dezelve zijn de navel en zaadmond alleen bij sterke vergrooting 
zigtbaar. Beiden zijn zeer nabij elkander, als twee ronde holten. De binnenhuid (tegmen) is vliezig, 
zeer dun en, alleen bij zeer sterke vergrooting, celachtig. Tusschen deze beide zaadbekleedsels is eene 
laag van zeer dunwandige cellen, waaronder enkele met bundels van naaldvormige kristallen, die 
door den Heer Bennet bij S. bracteosa enzv., en door mij bij S. ferox, S. pendula enzv. zijn waarge- 
nomen. Daarenboven loopt tusschen de testa en het tegmen, langs de eerstgenoemde, de raphe van 
den navel tot aan de kruin van het zaad, waar zij naar het tegmen is omgebogen. 
De kern is eivormig, soms naar de zijde der raphe een weinig platgedrukt. Het kiemwit, dat het 
grootste gedeelte derzelve vormt, is wit en omgeeft de kiem geheel. De kiem ligt digt bij de chalaza en 
heeft de helft tot twee derden van de lengte der kern. Zij is rolrond, aan de einden stomp of puntig, 
(^) Deze diepten zijn de verharde, naar de binnenzijde gekeerde wanden der cellen, welke de testa vormen. Zij 
vertoonen niet zelden, bij eene sterke vergrooting waargenomen, het buitenste gedeelte der cellen als een zeer fijn, 
doorschijnend vliesje. 
