129 
dénse pilosum, parte inferiore glabrum^ quinqueloculare; ovula, itiulta, tcgenlia placentas brévitêr 
stipitatas, trigonas: uno latere rotundatOj duobus planis. Stylus simplex, supra basin quinquepartitusj 
STIGMATA eapitulata, depressa. Fructus subglobosus, quinquesulcatus^ depressus, apice dense pilosus^j 
basi glaber, quinquelocularis , dissepimentis membranaeeis. Semina plura, alïixa plaeentis trigonis 
ope laminae ex axi anguli loculi productis, disciformia vel oblongo-rotundata^ foveolata, foveolis tetra- 
vel pentagonis, profundis. 
Crescit in monte Slerapi: Sitmatra. 
Deze soort heeft de gedaante der bladen tamelijk gelijkvormig en de randen zeer fijn gezaagd of met vrij 
groote tanden. Hare kelkbladen zijn bijna even groot; de beide bnitensten zijn gelijkvormig en eindigen 
in kleine puntjes, naar welke de, uit den voet voortkomende nerven uitloopen; de drie binnensten 
hebben stompe toppen en de nerven waaijersgewijze uitgespreid. — Boor de gedaante der bladen en 
in het geheel door den habitus, is de Saurauja vulcani zeer verwant aan de Saurauja bracteosa D. C.; 
doch de digtere haarbekleeding der takken, der bladen en der kelken, benevens de meerdere grootte 
der bloemen van de laatstgenoemde, geven genoegzame kenteekenen ter onderscheiding. Van de 
Saurauja excavata verschilt zij door de gedaante en de haarbekleeding der bladen^ 
Alleen aan de westelijke helling van den vulkaan Merapi, op Sumatra, werd deze soort door ons 
verzameld. Omtrent deze groeiplaats en haar voorkomen heb ik het volgende opgeteekend: «Heden 
wandelde ik van ons verblijf — wij bevonden ons op ongeveer 1000 ellen boven de zee, te Goegoer 
Singandang — naar het hooger gedeelte van den berg Merapi. De weg derwaarts leidde eerst over eene, 
met gras en eenige verspreide groepen van struiken: Vitex, Conyza, enzv* begroeide, heuvelige helling. 
Op ongeveer 1200 ellen sloot zich aan dezen schralen groei eene strook van Bamboes, welke ongeveer de 
hoogte van 1390 ellen bereikte. Hier werd de helling steiler en tevens meer begroeid. De Saurauja 
vulcani en Gleichenia waren, van hier tot op 1470 ellen, hoofdgewassen: nu eens met elkander ver- 
eenigd, dan weder elkander de plaats inruimende. De eerste vormde kleine struiken van twee ellen 
hoogte, hadden korte stammen en zeer ijle kroonen met aan de einden bebladerde takken en kleine 
licht rozen-roode bloemen. Of de struiken waren hooger en meer boomvormig. In het laatste geval 
waren de kroonen hoog genoeg boven den grond om er onder door te gaan, doch niet digt genoeg om 
als schaduw tegen de zonnestralen te dienen. Evenwel was, niettegenstaande de broosheid der takken 
en der bladen, de wandeling, zoowel tusschen de kleine als grootere gewassen, moeijelijk; omdat dé 
eerste, door hunne digte, opeengehoopte groeiwijze, en de laatste, door de rankvormende Gleichenia 
als dooreen geweven of gevlochten waren. Door het voortdurende gebruik van het kapmes baanden 
wij ons eenen weg tusschen deze struiken, waar eene warmte van 86’ was, tot aan het, uit grooté 
boomen bestaande bosch. Hier heerschte, onder eene grootere verscheidenheid van vormen, eene 
gewenschte schaduw. Vooral groeiden er eenige Laurineae, doch noch Schima, noch eiken, beiden 
anders, op Java, ter hoogte van 1600 ellen, zoo gewone boomsoorten. Tegen deze boomen groei- 
den, tusschen mossen, vooral Hypna en Jungermanniae, Grammitis, Lindsaea en enkele voorwerpen 
van Pedilonum. Van dezelve hingen vooral schoone, met witte rozen vormige bloemen voorziene 
Marumiae en enkele Passiflorae naar beneden. — De stam van de Marumia leverde, bij gebrek 
Botanica. 33 
