162 
UNCARIA. ScHREBER. 
Schreber. Genera n. 311; WallichetRoxburgh. Flora Indica. 2® ed. II. p. 125; De Candolle. Prodromus IV.p. 347. 
Flores supra receptaculum subglobosum commune, pedicellati, raro sessiles. Caltx superus, tubo 
brevi, limbo quinquedentato vel partito. Corolla aestivatione imbricatA, tubo infundibuliformi, limbo 
quinquepartito. Stamina 5, fauci corollae inserta; filamenta breviaj antherae basi affixae, basi biap- 
pendiculatae. Ovarium biloculare, pluriovulatum; ovula in placentis semiteretibus in medio partis 
planae loculi affixis inserta, adscendentia. Stylus teresj stigma clavatum. Capsula stipitata vel sessilis, 
dicocca, coccis bipartilibus. Semina numerosa, raro definita, placentis semiteretibus utrinque atte- 
nuatis afika; testa basi in membranam bifidam, apice in membranam integram expansaj tegmen 
membranaceum. E mbryo in medio albuminis carnosi, ereetus. 
Friitices scandentes. Folia opposita. Stipulae interpetiolares, saepe bifidae. Flores capitati, 
axillares^ pedunculi steriles uneinati. 
De gewassen van het geslaeht Uncaria zijn allen slingerende struiken. Hunne stammen hebben dik- 
werf 0,15 N. E. om trek, bestaan uit eene dikke, gespleten, kurkaehtige schors, een zeer los hout en 
rond of hoekig merg. De vierkantige vorm is aan den stam minder duidelijk, dan aan de takken. Die 
vorm vertoont zieh bij de takken dikwerf met zeer seherpe hoeken, en gaat bij de jongere takken in een 
langwerpig vierkant over, zijnde zij naar hunne einden platgedrukt, met seherpe hoeken. De knoppen 
zijn zamengedrukt, bestaan uit twee tegenover elkander staande nevenblaadjes, welke zelden met de 
randen zijn zamengegroeid, doeh meestal bij den toenemenden groei der in hen beslotene blaadjes, in 
twee deelen splijten en vervolgens afvallen. De bladen staan juist tegenover elkander. Bij eenige soor- 
ten: Unearia Hallii, enzv. zijn zij vrij groot, dik, lederaehtig en, vooral wanneer deze planten op 
opene, zonnige plaatsen groeijen, zeer glanzig; bij anderen zijn zij van eene dunnere zelfstandigheid: 
Unearia ferrea, enzv. Deze laatsten hebben de nerven netsgewijze verdeeld en verbonden; de eersten 
hebben ze evenwijdig, soms als ribben blootliggende. De bladstelen zijn meest half rolrond, van boven 
gevoord. Uit hunne oksels komen de bloemdeelen, welke meestal alleen, zelden gepaard of in grooter 
getal aanwezig zijn. Aan de jongere planten groeijen de bloemstelen reeds uit; doeh zij worden dan 
slechts haken, waardoor de plant, bij hare verlenging, aan nevenstaande gewassen steun vindt. De 
oudere planten hebben gewoonlijk den eenen bloemsteel bloemdragend en den tegenoverstaanden in de 
gedaante van een’ gebogen haak; soms zijn de beide bloemstelen bloemdragend, en dit meest aan de 
uiteinden der planten of wanneer deze langs den bodem slingeren. 
Op eenen ongelijken afstand van het begin en van het einde dragen de bloemstelen een vier- of zes- 
deelig omhulsel, dat in den jeugdigen staat geheel is zamengegroeid en de bloemen omvat. De meeste 
soorten hebben dit omhulsel zeer klein en lederachtig; anderen vliezig en aanzienlijk uitgegroeid: U. fer- 
rea, U. glabrata. De bloemstelen eindigen in een’ min of meer regelmatig ronden knop. Op hen zitten 
de bloemen meestal aan kleine steeltjes, welke zeer zelden twee bloempjes dragen, zelden zonder steeltjes. 
Zij bestaan uit eenen boven het vruehtbeginsel zittenden kelk. Bij eenige soorten heeft deze eene treeh- 
