tervormige buis en den zoom in vijf tanden verdeeld: U. Hallii, enzv.; bij anderen is die buis zeer klein 
en de zoom in vijf deelen verdeeld: U. canescens, enzv.j en bij nog anderen bestaat de kelk alleen uit 
vijf deelen: U. ferrea, enzv. De slippen van den kelk staan meestal klepvormig. De bloemkroon is min 
of meer regelmatig trechtervormig. Zij heeft den zoom in vijf deelen verdeeld, en deze vóór de opening 
als dakpannen geplaatst. Naar de opening, tegenover de insneden, draagt zij de meeldraden, welke 
uit zeer korte helmdraden en aan den voet vastgehechte lielmknopjes bestaan. De laatsten zijn lang- 
werpig ovaal, hebben de stuifmeelhokjes beneden in kleine puntjes uitloopende, en den helmknoop toe- 
gespitst of puntig. In de tweehokkige vruchtbeginsels zijn de placentae, in het midden van den tus- 
schenwand, aan een uitstekend randje bevestigd en door de eitjes bedekt. De vruchten hebben eenen 
verlengden eivorm, tien ribben, en zijn van den terugblijvenden kelk voorzien. Zij zijn zamengesteld 
uit een lederachtig sarcocarpium en mesocarpium, en uit een kraakbeenig endocarpium, en verdeeld in 
twee hokjes, welke door het laatste worden gevormd. Zij scheiden, door de scheuring van den tusschen- 
wand, in twee deelen, zonder standertje na te laten. Ieder dezer deelen springt aan de binnenzijde, 
in den naad, tegenover de placentae, en aan de buitenzijde, tot op het midden, soms niet zoo diep, 
soms dieper, open. De placentae zijn na de opening der vruchten geheel vrij. Haar vorm is half rol- 
rond, aan de einden min of meer toegespitst, en aan de binnenzijde van twee kleine voren voorzien. 
Op dezelve zijn de zaden aan het benedeneinde vastgehecht. Bij de meeste soorten hebben zij het naar 
boven gerigte gedeelte onverdeeld en het andere in tweeën gespleten. Deze uitgegroeide gedeelten 
worden door de testa gevormd, en geven aan het wezentlijk gedeelte van het zaad, waar de eivormige 
kern ligt, eene lijnvormige gedaante. Het uitgegroeide gedeelte van de testa bestaat uit lange buizen^ 
bet andere, dat de kern omringt, uit hoekige cellen. Het tegmen is zeer fijn en, alleen bij eene sterke 
vergrooting, als een celachtig weefsel erkenbaar. 
In het algemeen ontwikkelen deze gewassen hunne bladen voornamelijk in den regentijd en bloeijen 
zij in het drooge jaargetijde. Hunne vruchten komen ongeveer drie tot vier maanden na het bloeijen 
tot rijpheid. 
De soorten van het geslacht Uncaria, zoo als zij worden opgegeven, zijn in Zuid-Amerika, op het 
vasteland van Indië en in den Indischen Archipel, tot aan Nieuw-Guinea gevonden. De Archipel is 
echter het ware vaderland van dit geslacht. Zijne soorten behooren daar, vooral op de groote Sunda- 
eilanden, te huis, en zijn van het zeestrand tot op ruim 1000 N. ellen verzameld. Hare groeiplaats is 
zoowel op de opene velden, als in de bosschen. Op de eersten ontwikkelen zich vooral de bloemen en 
de bladen; in de laatsten heeft eene meerdere uitgroeijing van de steng plaats. Zij staan in de bosschen 
niet zelden alleen ; daarentegen zijn er op opene plaatsen dikwerf eenigen bij elkander, tusschen de kleine 
groepen van struiken verspreid. 
Het geslacht Uncaria verschilt van Platanocarpum en Anthoeephalus, door de openspringende vruch- 
ten; van Nauclea en Stephegyne, door het gemis van het standertje tusschen de beide hokjes van de 
vrucht, en van alle de opgenoemden, door de aan deze gewassen eigene slingerende groeiwijze. 
