BIJDRAGEN TOT DE KENNIS 
DER 
EIKEN VAN DEN INDISCIIEN ARCHIPEL, 
DOOR 
p. W. KORTHALS. 
De eiken, welke het onderwerp dezer bijdragen uitmaken, hebben een zeer versehillend voorkomen. 
Zelden zijn zij door mij geheel alleenstaande, en dus zich geheel vrij ontwikkelende, waargenomen; 
doch, voor zooverre dit is kunnen gedaan worden en indien eene vergelijking der takken als bijkomend 
middel wordt gebruikt, blijft er geen twijfel, dat zij een’ even zoo verschillenden indruk maken, als 
hunne akers in derzelver vormen onderscheiden zijn. Eenigen hebben niet zeer digte kroonen; de 
bladeren bevinden zich, bij het minste windje, in eene sidderende beweging en geven alsdan een klette- 
rend geluid; Q. argentata; anderen hebben de kroonen met boven elkander liggende lagen van bladen, 
die, wanneer de zonnestralen op hen vallen, eenen zilverglans verkrijgen: Q. Reinwardtii; lommerrijk en 
tevens met wijd uitgestrekte takken komt Q. induta en anderen voor; door den vorm der bladen herin- 
nert Q. gemelliflora de wilgen, doch door den groei en bloei der bladerlooze loten de Q. robur; ook 
de vorm van den laurier wordt zeer eigenaardig in Q. omalokos voorgesteld, die met digte kroonen, 
naar boven strevende twijgen en loten, en glanzend loof werd waargenomen. 
De beschrevene soorten behooren alle tot de grootere boomen, en eenige verhefïèn zich, vooral in 
de bosschen, tot de aanmerkelijke hoogte van niet zelden dertig tot veertig meters. De stammen, 
welke van deze hoogte één of twee derden, ja, soms meer innemen, stijgen loodregt naar boven, 
hebben aan den voet dikwerf verscheidene scherp eindigende schijven, waardoor een afgekapte boom- 
