i 
196 
stronk de gedaante van eene ster en eenen bijna rolronden vorm, niet zelden van drie meters mid- 
dellijn heeft. Zij zijn door eene grijze of grijs-bruine, dikke schors bedekt, die bij de meeste door 
diepe voren gedeeld is. Op de bergruggen en andere plaatsen, waar de hoornen eenen meer onaf- 
hankelijken groei hebben en de kroonen niet naar het licht streven, bereiken de stammen deze buiten- 
gewone lengte niet. Zij hebben dan eén vierde of één zesde van de lengte der boomen, en de kroonen 
nemen dan in hoogte, doch naar evenredigheid niet altijd in omvang, toe. De kroonen zijn halfrond 
of meer piramiedvormig. De eersten zyn aan Q. oïdocarpa enzv. eigen. Zij ontstaan door de ver- 
deeling van den hoofdstam in verscheidene takken en het onontwikkeld blijven van den middelknop: 
een verschijnsel, dat de loten reeds doen voorzien, die in mannelijke of in vrouwelijke bloemen eindigen. 
De piramiedvormige kroonen, welke de meeste soorten bezitten, hebben den stam doorgroeijende, en 
uit dezen ontwikkelen zich de zijtakken als stralen. De takken der eersten zijn gebogen, met de 
kniegewijze bogt naar beneden gerigt; die der anderen zijn regter en over het algemeen regelma- 
tiger. Yooral naar het einde zijn zij in vele twijgen verdeeld, en ontwikkelen zich talrijke loten. 
De takken hebben gewoonlijk eene rolronde gedaante en zijn door eene grijze of bruin-grijze, meer of 
min met voren gegroefde schors bedekt. De jonge takken zijn hoekiger en de loten driehoekig, soms 
met snijdende kanten. Bij de meeste soorten zijn de laatste met eene digte, soms glanzige hairbe- 
kleeding voorzien. De knoppen van eenige soorten: Q. argentata enzv., zijn gelijk aan die van Q. robur. 
Zij zijn naar het einde der loten zaamgehoopt, of staan alleen of paarsgewijze, soms in grooter getal, 
in de oksels der bladen. Hunne bedekking bestaat in kleine schubjes, die als dakpannen over elkander 
liggen, en onder deze bevinden zich de bladen en bloemen: de laatste meestal de benedenste ruimte 
innemende. De knoppen van de meeste soorten zijn in de oksels der bladen, zelden aan het einde der 
loten gezeten. Zij missen de gemelde schub vormige bedekking, en worden alleen door de nevenblaadjes 
omsloten. Bij de soorten, welke bedekte knoppen hebben, zijn de nevenblaadjes vliezig, doch vrij 
uitgebreid 5 bij de anderen zijn zij van eene vastere zelfstandigheid en kleiner. De bladen zijn in spiralen 
van drie tot zes om de takken geplaatst; bij Q. argentata zijn zij naar het einde in risten vereenigd; bij 
anderen, en wel bij de meesten, meer geregeld langs de takken verdeeld. Zelden zijn zij horizon- 
taal, doch gewoonlijk meer of min naar boven gerigt. Zij worden door, dikwijls zeer lange bladstelen: 
Q. oïdocarpa enzv., gedragen en zijn door deze op de takken geleed, zoo als bij de zoo even genoemde 
soort, óf met dezelve zaamgegroeid: Q. hystrix enzv. In hunnen vorm overtreft de lengte altijd de 
breedte, en wordt nu een gave, dan een gezaagde rand waargenomen. De vlakte derzelve is bij de 
pas ontvouwde bladen dikwerf met eene bruine hairbekleeding bedekt, die later vermindert, en bij vele 
soorten, alsmede op de oudere bladen geheel ontbreekt; of zij is door eene glanzige, harsaardige zelfstan- 
digheid overtogen, die wel vermindert, doch niet geheel verdwijnt. De zelfstandigheid der bladen is 
lederachtig, zelfs bij eenige soorten dik en vrij vast. Door haar loopen de gevederde nerven, die dikwerf, 
wanneer zij in dikte afneemt, als ribben uitsteken, en dus aan het blad een eigenaardig voorkomen geven. 
De bloeiwijze is bij allen in katjes. Zij komt uit de oksels der bladen, of, door de onderdrukte ont- 
wikkeling der hooger geplaatste bladen, uit de einden der loten, waar de katjes alleen, of in grooter 
getal vereenigd zijn. De Q. turbinata en de verwante soorten hebben de katjes met mannelijke bloemen 
nederhangende, de andere soorten regt opstaande. Zij zijn bij de laatste ongedeeld of in pluimen gedeeld. 
