198 
onder verschillende vormen voor: bij de vruchten van Q. encleisocarpa bedekt het de akers geheel j 
die van Q. Blumeana zijn er bijna geheel door bekleed; bij andere soorten is een kleiner gedeelte van de 
akers door het kuipje omgeven en bij Q. omalokos is hetzelve slechts eene platte schijf onder de akers. 
Van binnen is het kuipje glad of met eene zijdeaardige haarbekleeding bedekt. De buitenste oppervlakte 
is met uitstekende ringen: Q. Ewyckii, enzv.; met uitstekende randen: Q. argentata; of met stekels: 
Q. hystrix, voorzien. Het is bij de meeste soorten van eene harde, soms houtige zelfstandigheid, alleen bij 
Q. encleisocarpa papieraardig. Omtrent het wezen van hetzelve verschil ik in gevoelen van diegenen, 
welke de cupula voor een eigen omhulsel of voor eene verzameling van schutblaadjes houden, daar ik, 
na het onderzoek van de ontwikkeling der vrouwelijke bloemen, ook van Q. pubescens, het voor zeker 
houd, dat hetzelve een uitgegroeid gedeelte van het benedenste des bloembekleedsels is, hetwelk gewoon- 
lijk, niet altijd, zoo als Q. encleisocarpa leert, reeds zeer vroeg van het bovenste gedeelte wordt afge- 
scheiden. — Het vruchtbeginsel is, korten tijd na de bevruchting, bij de meeste soorten, éénhokkig. 
In het bovenste van de holte zijn de tusschenwanden dan als uitstekende randjes zigtbaar, en in het 
benedenste komen zij als kleine plaatjes tusschen de eitjes voor. De uitgroeijing der eitjes is, in deze 
vruchtbeginsels, zeer onregelmatig. Door haar worden zij schijnbaar, wijl het gedeelte, waarin de 
kern ligt, eene overmatige vergrooting verkrijgt, homotropa. — De akers verschillen door hunnen vorm 
en grootte, en kunnen over het algemeen zeer wel ter onderscheiding der soorten dienen. Zij zijn 
schijfvormig, half kogelrond, kogelrond of eivormig, en hebben het bovenste gedeelte uitgehooid, rond 
of puntig, en het benedenste gewoonlijk uitgehooid, zelden rond. Hun pericarpium is lederachtig of 
kraakbeenig. Het sarcocarpium van Q. argentata, enzv. is houtig, vast, niet zeer dik; bij Q. omalokos, 
enzv. bestaat het uit eene vezelige zelfstandigheid, die vooral aan de zijde der vrucht van eenigen omvang 
is; bij Q. annulata vormt hetzelve het grootste gedeelte van de akers als eene losse, vezelige, door cel- 
weefsel verbondene stof; in de akers van Q. induta, enzv. bestaat het uit eene korrelig-houtige en eene 
vezelige zelfstandigheid; in die van Q. racemosa is het in eenige holten verdeeld. Het endocarpium 
heeft bij Q. omalokos, enzv. eene zeer digte haarbekleeding; bij Q. induta eene bijna gladde oppervlakte, 
en bij Q. argentata, enzv. eenige zijdeaardige haren. De holte der akers is soms door de uitgroeijing 
van het sarcocarpium tot eene kleine ruimte bepaald. Zij is soms, bij Q. racemosa en induta, volmaakt 
driehokkig; doch ook bij deze onvolkomen driehokkig, door de te geringe uitgroeijing van de tusschen- 
wanden. Bij anderen is zij éénhokkig, met uitstekende ribben in den omtrek en een klem zuiltje in het 
midden: Q. Reinwardtii, enzv.; en bij Q. argentata éénhokkig, soms met twee niet ontwikkelde, on- 
vruchtbare hokjes. De zaaddrager is óf als een zuiltje in het midden van de holte der akers, óf langs den 
omtrek van dezelve, óf in het benedenste gedeelte van de holte. Hij heeft echter geenen vasten vorm 
en schijnt door de ontwikkeling van het zaad bepaald te worden. — Bij de meeste soorten komt slechts 
één zaad tot rijpheid; bij Q. induta, racemosa, enzv. daarentegen soms drie tot zes. Het is bij Q. argentata 
in het benedenste gedeelte van de holte vastgehecht, heeft het hilum over de chalaza en de micropyla 
aan het andere uiteinde van het zaad. Bij de andere soorten is het hangende, met het hilum naast de 
micropyla. Het is bij Q. racemosa, induta, enzv. klein; bij de andere soorten vult het de holte van de 
vrucht en neemt het soms eenen kegelvorm aan, die den zaaddrager beneden als een klokje bedekt. Het 
zaadbekleedsel is dun, lederachtig. Door hetzelve verspreiden zich de takken van de raphe, voornamelijk 
bij Q. argentata, enzv. op eene zeer zigtbare wijze. 
