199 
De kern bestaat uit vleezige zaadlobben en eene peervormige kiem, die in eene holte der zaad- 
lobben ligt. 
De kieming van de waargenomene soorten verschilt niet van die der Quercus robur. Het einde van 
den aker splijt niet zelden in drie lappen. — Omtrent den tijd, welke van de kieming tot de eerste 
bloeijing verloopt, heb ik geene narigten. De meeste soorten zijn gedurende het geheele jaar met 
bladen bedekt, welke alleen bij Q. argenlata, enzv. omstreeks den bloeitijd verloren gaan. Bij het 
uitgroeijen ondergaan de bladen dezelfde veranderingen, als die der ons omringende eiken; hunne 
ontvouwing begint met eene bruine of olijfbruine kleur, welke vervolgens in den groenen tint overgaat, 
aan de verschillende soorten eigen. De bloei heeft na en somwijlen ook even vóór den regentijd plaats, 
en van daar, tot aan de rijpwording der vruchten, verloopt gewoonlijk een tiental maanden. 
Uit de voorafgaande beschrijving blijkt, dat de Indische eiken twee hoofdvormen bevatten, van welke 
de een aan Q. robur verwant is: Q. argentata, Q. óidocarpa, Q. lineata, Q. turbinata, Q. gemelliflora; 
terwijl de ander hiervan geheel afwijkt. De laatste, gekenmerkt door bloeiwijze, vorm van knoppen, 
enzv. zoude onder twee groepen kunnen worden vereen igd: eene met kleine zaden: Q. induta, enzv.; 
de andere met grootere zaden en eene, gewoonlijk met dons bekleede vruchtholte: Q. hystrix, enzv. 
De waargenomene soorten verspreiden zich van het zeestrand tot op 2700 N. ellen hoogte. Op Sumatra 
groeit de Q. racemosa op de zich tot zee uitstrekkende voorgebergten en soms langs hunne, door de 
zee bespoeld wordende wanden , Op deze standplaatsen en in de alluviale streken om Doekoe werd 
Q. oligoneura gevonden. De andere soorten van dit eiland zijn door ons langs de bergketen op eene 
hoogte tusschen de drie honderd en duizend N. ellen verzameld en ééne in het gebergte Singalang. 2-ij 
vormden, vooral tusschen 400 en 600 N. ellen, een hoofddeel van het bosch, dat zij, als bet ware, 
onder elkander verdeeld hadden. — Het zuid-oostelijk gedeelte van Borneo leverde ons verscheidene 
soorten. Wij vonden aldaar de Q. Blumeana langs de Doeson-rivier, tot digt bij de streek, waar eb en 
vloed nog merkbaar zijn. De overige soorten verzamelden wij in het meer oostelijk liggende gedeelte, 
in weinig boven de zee verhevene en in bergachtige oorden, tot aan en op den Sakoembang. Over het 
algemeen scheen iedere soort hier een eigen grondgebied te hebben. Het eiland Java heeft het grootste 
aantal eiken tusschen de 1000 en 2000 N. ellen hoogte. Daar zijn de bergen en hoogere voorgebergten 
of bergketens de hoofdzetels der bekende eiksoorten. In hoeverre ieder oord daar eigene vormen heeft, 
zal een naauwkeuriger onderzoek moeten leeren; doch men kan als zeker aannemen, dat op verschil- 
lende gebergten bijzondere vormen dezer boomsoorten voorkomen. 
Ten einde een algemeen overzigt der verspreiding van het geslacht Quercus te geven, zal ik, bij mijne 
eigene waarnemingen, nog eenige opgaven van anderen voegen. Door deze gezamentlijk weten wij 
thans, dat Noord- en Zuid-Amerika, Europa, Afrika en Azië dit geslacht opleveren. In Noord-Amerika 
groeijen de eiken van Canada tot aan de landengte, waar de bergketen afgebroken wordt. Zij behooren 
in de Vereenigde Staten tot de bewoners van de gebergten en van de vlakten, die de rivieren begrenzen, 
en treden daar, over het algemeen, in het vierde tijdperk van wasdom, langs de oevers te voorschijn, om 
