200 
de noten-, olmen- en moerbeziènboomen op te volgen. Meer zuidelijk naar Mexiko en vooral in dezen 
Staat zelven, verandert hunne standplaats, naarmate men de evennachtslijn nadert. Zij stijgen hier steeds 
hooger tegen de berghellingen op en verliezen op sommige plaatsen, 2500 N. ellen boven zee, hunne 
bladen. Bij Jalapa, ongeveer op de zoo even gemelde hoogte, staan de eiken in gezelschap van Alnus, 
Ternströmia, Melastomaceae en Crotonj rondsom het hoogvlak van Mexiko groeijen eenige eiken, met 
Arbutus, boven 3700 N. ellen, en op den berg Orizaba, tusschen 4000 en 5000 N. ellen, herinneren Pinus, 
Quercus, Yiola en Ranunculus den wasdom der gematigde streken. — Als bewoners van Zuid-Amerika, 
voornamelijk van de Andes, leerden wij de eiken door de Heeren Humboldt en Bonpland kennen. 
Zij zijn, volgens de waarnemingen dezer Geleerden, tusschen de 940 en 3240 N. ellen boven zee, over 
de bergketen der Andes verspreid, en schijnen daar, vooral langs de westelijke helling, in gezelschap 
der Cinchona voor te komen. — In Europa zijn de eiken tot op 60° 47'' N. Br. aan de kust van Zweden 
en tot op 63° N. Br. aan die van Noorwegen gevonden. Van deze breedte zijn zij, meer zuidwaarts tot 
aan de Middellandsche zee, door geheel Europa en, bezuiden deze zee, in Noord-Afrika aangetrofFen. 
Door de geheele lengte van Europa tot in Azië, van Portugal tot aan den Baikal, waar de Heer 
Turtschaninof Quercus mongolica verzamelde, zijn groeiplaatsen van eiken. Het noordelijke van Europa 
bezit Quercus robur of aan haar verwante soorten, die hare bladen laten vallen j het zuidelijke bezit 
altijd groenende eiken, in de weinige boven zee verhevene streken en, boven deze, in hoogere streken 
vindt men de eiken van het noorden. In Europa en in Amerika groeijen de kegeldragende Pinus of 
besdragende Juniperus hooger, dan de eiken. — Door de onvermoeide pogingen van de Engelsche 
Kruidkundigen is de hooge bergketen van middel-Azië eene rijke schatkamer van Quercus geworden. 
Een aantal soorten zijn daar, tusschen 2000 en 3700 N. ellen boven den oceaan verzameld. Op den 
Bissahir wast Q. semecarpifolia in eenen dwergachtigen staat met Juniperus, Betula en Rosa. Kumaon 
heeft, op 3654 N. ellen, dezelfde boomsoort eerst in gezelschap van verschillende soorten van Pinus 
en, hooger, geheel afgezonderd gevonden. Op den Tschur komt Q. lanata met Rhododendron op 
2000 N. ellen voor; bij Sumla en Landour groeijen, tusschen eene hoogte van 2200 en 2500 N. ellen, 
verschillende soorten van eiken met Rhododendron, Acer en Ulmus. Bezuiden het dal van den Ganges 
zijn echter nog geene eiken gevonden. Daarentegen heeft Assam reeds enkele geleverd. Ook schijnt 
China, zoo men de bewoners en de taal raadpleegt, soorten van dit geslacht te bezitten. Uit Japan 
zijn, door de onderzoekingen van den Heer von Siebold, een aantal soorten bekend geworden, die be- 
langrijk zijn voor het systeem, en voornamelijk merkwaardig mogen heeten wegens haar voorkomen. 
Zij behooren door dit laatste tot de Noord-Amerikaansche, de Noord- en Zuid-Europesche en de Indische 
vormen. Zuidelijker zijn de eiken op de Philippijnen, ongeveer 450 N. ellen boven zee, door Meyen 
waargenomen. Verder zuid-oostelijk schijnen zij niet verspreid te zijn; mij ten minste is noch van 
Nieuw-Guinea, noch van Nieuw-Holland eene soort bekend. 
Het hout der eiken behoort, zoo als de Hoogleeraar Blume reeds heeft aangemerkt, tot het bruikbaar- 
ste in Indië, vooral ddt der op zekere hoogte of op bergruggen groeijende soorten. 
De waargenomene soorten waren dikwerf de groeiplaatsen van Viscum en Loranthus. Beiden ont- 
wikkelden zich zeer weelderig op dezelve, en de soorten van Loranthus versierden niet zelden, door 
