219 
De Marumiae komen bij déze groeiwijze het meeste in aanmerking en behooren met Cissus, eenige 
Bauhiniae en Apocyneae, tot de grootste slingerplanten der bosschen. De Dissochaetae en verwante 
geslachten bereiken gewoonlijk zulk eenen grooten wasdom niet. Bij al deze klimmende planten heeft 
de stam een zeer los weefsel, hetwelk de opvoering eener groote hoeveelheid sappen bevordert. De 
kruidachtige gewassen zijn even verschillend van grootte: de Sonerila zijn dikwerf geen palm groot, 
terwijl Ochthocharis niet zelden tot twee ellen hoogte uitgroeit. De wortels van de onderzochte soorten 
zijn rijk aan vezels, soms tot wortelstok overgaande, bij de Melastoma; de luchtwortels zijn bij eenigen 
een gewoon verschijnsel, en verscheidene Medinillae hebben kleefwortels (alligatores). De laatste zijn 
opmerkenswaardig door hun ontstaan in ééne lijn boven elkander en door het splijten van den tak, ten 
einde dezen, nahij het mergkanaal ontstaande uitgroeisels doorgang te geven. De vorm van den stam is 
verschillend, al de figuren, van het ronde tot het zamengedrukt vierhoekige, doorloopende. Hetzelfde 
geldt van de takken, zijnde deze echter over het algemeen vierhoekig, met stompe kanten, scherp snij- 
dend of bladaardig uitgegroeid. Bijzondere opmerking verdienen in dit laatste opzigt de takken eeniger 
soorten van Medinilla, welke de kanten als golvende randen gebogen hebben. De jongere takken zijn 
dikwerf hoekig, de oudere rondj zelden blijven zij bij het uitgroeijen den hoekigen vorm behouden. 
Hunne plaatsing is gewoonlijk naar het einde der takken, bij eene regelmatige ontwikkeling tegenover 
elkander, doch meestal afwisselend. Aan de inhechting is eene verdikking. De jongere takken en 
soms ook de oudere, worden door eene meerdere of mindere digte bekleeding bedekt, uit schubben, 
borstels, en bij vele uit stervormige haren bestaande. Het hoofdkenmerk der Melastomaceae leveren 
de bladen. Hunne schijf, hoe afwijkende ook in vorm , heeft gewoonlijk een bepaald getal hoofdnerven 
en evenwijdig loopende zijnerven. De eerste doorloopen soms de schijf tot aan den top, waar zij met 
de middelnerf zamenvloeijen. Bij eenigen steken deze nerven, voornamelijk op de ondervlakte, uit; 
bij anderen zijn zij in de zelfstandigheid van het blad bijna verborgen. De vleezige Medinillae-bladen 
behooren tot de laatste, en de lederachtige Dissochaetae, benevens de vliezige Sonerilae tot de eerste. 
De kleur der bladen wordt bij vele soorten door eene bruine hairbekleeding gewijzigd. Bij vele soorten 
is zij op de beide oppervlakten groen, alleen in tint verschillende; bij enkele tweekleurig; van boven 
groen en van onderen purper; bij de Sonerila piëta geschakeerd. Hunne bekleeding is gelijk aan die 
der jongere takken, dikwerf uit borstels en stervormige haren bestaande, voortdurend of bij het ouder 
worden der bladen afvallende. Zij staan tegenover elkander en zijn gelijkvormig of ongelijkvormig. 
Het laatste is voornamelijk der Sonerilae eigen en gaat vergezeld van eene onregelmatige ontwikkeling 
van de beide helften der bladschijf van het grootere blad. De aanhechting der bladschijf gaat bij eenige 
Marumiae naar het schildsgewijze over; bij de meesten heeft zij aan den voet plaats. Geene der Indische 
soorten bezit de aan eenige Amerikaansche soorten eigene uitgroeijingen van of aan den bladsteel; 
doch wel, even boven denzelven, ronde uitgroeijingen van de bladschijf. Daarenboven zijn de verbrei- 
dingen van den bladsteel en de daarmede verbondene uitgroeijing van den tak, aan het punt van aan- 
hechting, bij sommige planten (Dalenia, Aplectrum, enzv.) op te merken. 
De bloemen staan alleen of zijn in kleine schermen, in tuilen, in pluimen of in trossen vereenigd, 
door grootere schutblaadjes vóór de opening geheel bedekt of door kleinere aan den voet ondersteund; 
somtijds, vooral wanneer er drie bloemen vereenigd zitten, is de middelste bloem zonder schutbladen. 
