221 
groeijing met de vrucht. De vrucht is eene bes, eene drooge bes of zaaddoos. Besaardig is zij bij 
Medinilla, Pachycentria, Pogonanthera, in welke al de deelen saprijk worden; bij Dissochaeta, Aplec- 
trum, Creochiton is zij minder saprijk; nog drooger bij Marumia; bij Melastoma is de vrucht droog, 
maar groeijen de zaaddragers vleezig uit, en bij Kibessia en Ewyckia neemt de kelk, voornamelijk in 
dikte toe. De openspringende vruchten zijn allen loculicidae; zij springen geheel open en laten het 
staandertje naakt: Ochthocharis; of tot op of over het midden, blijvende door de kelkbuis omsloten: 
Osbeckia, Anerincleistus, Phyllagathis; of aan den top door klepjes, aan de binnenzijde losgaande: 
Sonerila; of aan den top door klepjes, aan de buitenzijde vrij: Driessenia; of de kelk en vruchten ver- 
droegen en scheuren als vezels van elkander: Astronia. De zaaddrager heeft bij de meeste soorten de 
zelfstandigheid der vruchtbekleedsels, doch wijkt bij Melastoma, zoo als de Heer Blume te regt aan- 
merkt, af, dewijl hij hier vleezig wordt en daardoor het openbarsten der vrucht veroorzaakt. Hij heeft 
vele kleine, door vliezige randjes omgevene holten. De zaden zijn talrijk en zeer klein, of minder talrijk 
en grooter, digt tegen elkander geplaatst, kromloopend (campylotropa) : Melastoma, Osbeekia, Otan- 
thera; gelijkloopend (anatropa): bij de andere geslachten. De laatsten, gewoonlijk de regte genoemd, 
zijn onregelmatig hartvormig bij Sonerila; hoekig, piramiedvormig, soms bijna halfrond, bij velen; 
strooachtig bij Astronia. Het eene gedeelte derzelve, dat de kern bevat, is rond of onregelmatig hoekig; 
het andere, dat de raphe inneemt, is bij de meeste soorten vlak; bij Ewyekia, Driessenia, enzv. als- 
een klein vleugeltje; bij Sonerila rond, grooter dan het kerngedeelte. De testa is bij de meeste soorten 
hoornachtig, met kleine, hoekige gaatjes of met slingerende, netsgewijze verbondene ribben; bij Astronia 
vliezig, uit langwerpige cellen bestaande. Op haar is de navel bij Melastoma van eene cirkelvormige 
gedaante; bij de anderen is hij minder duidelijk en soms als een krans van cellen zigtbaar. Van dezen 
gaat de raphe langs bet zaad, tot aan den voet of tot aan de zijde van den voet, naar de chalaza, die bij 
Astronia aan den voet, en bij de anderen meer naar de zijde van het zaad ligt. De raphe is bij al de 
onderzochte soorten onverdeeld. Het mesospermium heeft alleen bij Astronia eene celaardige, eenigzins 
belangrijke ontwikkeling. Het tegmen is bij allen vliezig. De kern is rolrond: Astronia; eivormig: 
Medinilla; gebogen rolrond: Melastoma. Bij de meesten zijn de zaadlobben het dikste en vormen deze 
een derde van de kern; maar bij de Melastoma is het worteltje het dikste. 
De groeikracht van eenige soorten dezer familie is opmerkelijk. Zij vertoont zieh bij Phyllagathis in 
de bladen, die in drie maanden drie vierkante ellen oppervlakte ontwikkelden; bij Melastoma en Och- 
thocharis openbaart zij zich in de uitgroeijing der stengen en loten; bij velen in de vorming der bloemen. 
Ook bij de laatsten is zij ongelijk, zoodat zij öf den kelk óf de bloemkroon begunstigt. Even als bij al 
de door mij waargenomene, gedraaide bloemkroonen, zijn de bloembladen in de jonge knoppen geheel 
regt en vrij. Eerst later groeijen zij rondom elkander, en vormen aldus den gewoonlijk kegel vormigen 
knop. Voor zoover ik heb waargenomen, openen zich de bloemkroonen des morgens en blijven zij, 
eenmaal geopend zijnde, tot haar afvallen of verwelken, in dienzelfden toestand. — De stuifdraden 
openbaren, in hunne ontwikkeling nagegaan, de oorzaak van de eigenaardige rigting en opening der 
helmknopjes. In zeer jonge knoppen zijn zij regtstandig; vervolgens zijn de helmknopjes omgebogen en 
tusschen het vruchtbeginsel vastgekneld. In een later tijdperk, wanneer de kelkbuis reeds grooter ge- 
worden is, zijn de helmknopjes meer verlengd en nog steeds tusschen de kelkbuis en het vruchtbeginsel. 
Botanica. 5g 
