222 
in eigene hokjes besloten, of digt naast elkander geplaatst. Dan begint, wanneer het helmknopje ge- 
vormd is, de uitgroeijing van den helmknoop en van den helmknop. Over het algemeen is het mij voor- 
gekomen, dat de ombuiging van de helmdraden, alleen bij de aanhechting van den helmdraad en helm- 
knoop plaats heeft, dat de helmdraad regtop groeit en dat de helmknop naar binnen gebogen is. De 
meerdere vergrooting van den helmdraad in den jongen knop schijnt dus de eerste ombuiging te veroor- 
zaken. De beknelling van de helmknopjes tusschen kelkbuis en vruchtbeginsel is daarentegen de oorzaak 
van de verdere eigenaardige zamenstelling. Het bovenste gedeelte van den helmknop wordt daardoor 
ingesloten en soms zeer verlengd. De zeer jonge helmknopjes zijn regelmatig, en eerst later nemen zij, 
door de onregelmatige ontwikkeling, den eigenaardigen vorm aan. Echter kan het onderzoek van de 
ontwikkeling, even als de vergelijkende beschouwing van de verschillende geslachten, gemakkelijk den 
gewonen grondvorm aantoonen. Zeer jong zijnde, bestaan de helmknopjes uit twee, in tweeën verdeelde 
hokjes. Dan zijn voornamelijk de twee hokjes zigtbaar en de tusschenwanden bijna geheel tot randjes 
zaamgetrokken of als vliesjes aanwezig. Tevens verlengt zich het bovenste gedeelte in eene buis, en het 
gewone zamenstel der hokjes wordt tot het benedenste gedeelte der helmknopjes bepaald. De opening 
door poren, aan velen eigen, wordt door de ontwikkeling veroorzaakt, en is een gevolg van de buis- 
vormige uitgroeijing van een gedeelte der helmknopjes. Jong, zijn zij geheel gesloten, en zelfs in eenen 
zeer ontwikkelden toestand zijn er vliezen in de opening aanwezig, of bestaat de opening uit gescheurde 
lobjes: Phyllagathis. Het openspringen door een' of twee poren staat in verband met de meerdere of 
mindere uitgroeijing van den tussehenwand der helmknopjes. Is deze niet in verhouding tot den groei 
der helmknopjes, dan ontstaat er één poor j is de uitgroeijing gelijkmatig, dan springen de knopjes door 
twee poren open. De geslachten Melastoma en Dissochaeta leveren hiervan duidelijke bewijzen, — 
De bevruchting, na de opening der bloem geschiedende, wordt door de, zamentrekkend op de stuif- 
meelhokjes werkende en daardoor de uitstorting van het stuifmeel bevorderende, zonnewarmte begun- 
stigd. — De ontwikkeling der kiem begint boven in het ei, digt aan den mond, of beneden in hetzelve, 
digt bij de chalaza. In het eerste geval zijn de cellen van de chalaza, die men zeer goed den kiemknop 
kon noemen, verlengd tot aan den mond van het ei, en komen daar met de stuifmeelbuizen, wier werking 
geheel opwekkend schijnt te zijn, in aanraking; in het andere geval dringen deze buizen dieper in de 
eitjes, tot op de hoofdstof der chalaza. 
De eilanden Java, Sumatra en Borneo zijn, voor zoover het onderzoek strekt, het rijkste aan deze 
familie. Over het algemeen heeft ieder derzelve zijne eigene soorten en ook enkele hunne eigene ge- 
slachten. Borneo heeft Driessenia, Dalenia; Sumatra Anerincleistus; beiden bezitten in Phyllagathis 
en Ewyckia aan Java vreemde geslachten. Dit eiland heeft daarentegen Creochiton. Daarenboven is 
Java het hoofdland voor de Medinilla, en bezit met Sumatra de meeste soorten van Dissochaeta. Aan 
Melastoma zijn zij even rijk, en Marumia behoort vooral op Sumatra en Borneo te huis. Op deze eilanden 
groeijen die gewassen, van het zeestrand tot boven de 2000 N. ellen hoogte. Zonnige drooge en 
beschaduwde vochtige plaatsen hebben hare Melastomaceae. Betreden wij de vlakte van Borneo’s 
zuidoostkust, dan vinden wij soorten van Melastoma met purperkleurige bloemen , Ewyckia met helder 
blaauwe bloemen, over de vlakte verspreid of langs den boschzoom groeijende, en somwijlen Pachycentria 
met hare kleine bloempjes en stijve witgrijze stengen. Elders vermengt zich met deze eene helder groene. 
