224 
OSBECKIA LINEARIS. Bl. 
In de lagere streken van Java en Sumatra tiert deze soort gezellig op kleiaardige gronden, tussehen het 
gras. Haar bloei is in den droegen tijd, en vóór den regen zijn hare kapsels rijp en opengesprongen. 
Het aanzien dezer plant en dat der in de Molukken verzamelde, is gelijkvormig, doeh in de kenmerken 
bestaat eenig versehil, waardoor beide zouden kunnen gescheiden worden. 
Behalve de buitengewone verlenging van den snuit der helmknopjes, heeft deze soort nog soms den 
stijl spiraalsgewijze gewonden en den stempel naar de opening der helmknopjes gebogen. 
MELASTOMA. Burm. 
Caltcis tubus truncato-ovoïdeus, squamulis paleis vel setis vestitusj limbus quinque- rarius sexfidus, 
laciniis cum totidem appendicibus alternantibus, deciduus. Petala 5 — 6. Stamiha numero duplo 
petalorum, saepe longitudine subaequalia. Antherae oblongo-lineares, poro dehiscentes, connectivo 
inaequali in aliis calycis laciniis oppositis saepe elongato, in aliis petalis oppositis breviore antice biauri- 
culato vel emarginato, postice nudo. Ovarium calyci semiadhaerens, disco carnoso excavato coronatum 
setigerum. Stylus teres, apice subincrassatus. Stigma punctiforme. Capsula baccata 5-locularis, 
irregulariter disrumpens. Semina cochleata, hilo circulari micropylae punctiformi approximato. 
Het geslacht Melastoma bevat drie eigenaardige groepen, die zoowel door haar uiterlijk aanzien, als 
door hare bepaalde kenmerken kunnen worden onderscheiden. De eene heeft M. polyanthum tot grond- 
vorm, de andere M. asperum en de derde M. pulcherrimum. In ieder derzelve is vooral de bekleeding 
een in het oogvallend middel ter onderscheiding, en de vorm van den helmknoop een bij het onderzoek 
belangrijk kenmerk. 
De bekende soorten zijn bezuiden het Himalaya gebergte, op de Sunda-eilanden en in Polynesië 
verzameld. Opmerkelijk is het, dat zoo weinige soorten op het vasteland van Indië voorkomen, en dat 
M. denticulatum op Nieuw-Caledonië, M. taitense op Otaheite, en talrijke soorten in de Sunda-eilanden 
gevonden worden. Op deze laatste behooren de meesten tot die kenmerkende gewassen, welke het 
aanzien of de physionomie der streek uitmaken. Gezellig verspreiden zij zich daar, hetzij met Myrtus 
tomentosa, hetzij met Psidium, over vlakten en bergruggen, soms tot aan het oorspronkelijke bosch, 
doch dikwerf worden zij door het Glagagras (Imperata) verdrongen. In de bosschen nemen weder 
anderen aanzienlijke ruimten in en worden daar door de steile hellingen begrensd. Hun voorkomen 
staat eigenaardig met hunne standplaats in verband. In vruchtbare gronden of in lage streken vonden 
wij M. polyanthum, enzv. met de schubvormige, teedere bekleeding j op droogere gronden verzamelden 
wij M. Boryanum, enzv. met de stevige borstelharen, en in de hoogere bergstreken van den Gédé enzv., 
aan de koude winden blootgesteld, werd gewoonlijk M. setigerum met zijne harde, broze bedekking 
en bultige bladen waargenomen. 
