228 
acutas producto, connectivo minorum brevi ad basin lateris interni cum auricuiis duabus obtusis. Ovarium 
diniidia parte cuni calyce concretuni, disco peri^yno carnoso coronatum, subrotundunij partc libera 
sctosuni^ quinquclocularCj loculis multiovulatis^ ovüla placcntas triangularcs tegcntia. Stylus tcrcSj 
sigmoïdeus, glaber^ stigma papillatum, capitatum. Capsula calyce inclusa, rotundo-ovoïdea, apice 
conslricta annulo sctaruin coronata, irregularitcr tanien sacpc circuinscissc disrurnpens, (juinquelocularisj 
DISSEPIMENTA subcoriacca. Placentae triangulares, carnosae, purpureae, lamellae ope axi affixae. Semina 
numerosa, minuta, basi in placenta immersa, compresse cochleata, apice rotundata, basi truncata, albidaj 
HiLUM circulare, excavatunaj exostomium curvatum. Testa crustacea, foveolataj tegmen membranaceum. 
Embryo hippocrepiformis, cylindricus, radiculè obtusiusculè, cotyledonibus obtusis. 
Crescit in parte occidentali Sumatrae» 
De gewassen, onder den naam M. Jackianum vereenigd, vormen, door de groeiplaatsen in hunne 
ontwikkeling gewijzigd, struiken, van twee tot drie, somwijlen van meerdere N. ellen hoogte. In de 
lage streken van Bangkahoeloe tot aan Priaman, groeiden zij gewoonlijk in korte, zaamgedrongene, 
digte struiken, tusschen Myrtus tomentosa, Melanthesa, Gloehidion enzv., als gezellige planten. In de 
hoogere, bij Padang-bessie, hadden zij meerdere lengte. Hier was hunne groeiwijze slanker en de 
afstand van de takken, bladen en bloemen onderling grooter. Daarbij hebben de laatsten een veel losser 
weefsel en zijn de stengen en takken ook met een los en ligtelijk verdroogend celweefsel opgevuld. Over 
het algemeen is aan deze gewassen een geelgroen, op de bovenvlakte eenigzins donkerder loof eigen, 
en hebben zij purperkleurige bloemen, welke de kroon gewoonlijk aan alle zijden omgeven. Deze ge- 
wassen bieden, bij een naauwkeurig onderzoek, eenig versehil, hetwelk, de uitersten genomen wor- 
dende, tot de afzondering van enkelen, onder eigene soortnamen, zoude aanleiding geven. Sommigen 
hebben de bladen minder behaard, de schutblaadjes kleiner, soms lancetvormig of langwerpig, de 
strooaardige schubjes der kelken lang en smal, of korter, de kelkslippen verlengd of kort. Deze vorm, 
welke Gijmnanthum konde genoemd w'orden, komt in de bovenlanden voor. Anderen hebben de 
schubjes der takjes openstaande, de bladen fijner behaard, dikwijls tamelijk lange kelkslippen en stompe 
oortjes aan den helmknoop. En, als derde vorm, zouden de slanke gewassen van Padang-bessie kunnen 
genomen worden, die door langwerpiger bladen en de digte plaatsing der schubjes van den kelk te 
onderscheiden zijn. Al deze onderseheidingen gaan echter in elkander over, en zelfs de vorm der schut- 
blaadjes is, blijkens de aan denzelfden tak voorkomende verscheidenheid, een zeer onzeker kenmerk. 
Door haar voorkomen is deze soort vermaagschapt óf aan M. polyanthum, óf aan M. sylvaticum, 
naarmate zij meer of minder slank is uitgegroeid. Zij verschilt van beiden, als ook van Melastoma mala- 
bathrieum, vooral door de bekleeding van den kelk. 
De opengesprongene vruchten, in welke de zaden, als geelwitte korreltjes, over eene donker purper- 
kleurige, vleezige stof liggen, worden soms, wegens het eetbare vleesch der zaaddragers, geplukt. Ook 
zijn zij dikwerf het voedsel van de langstaartige lijster. 
