44 
als de Rhinoceros, door zijne dikwerf herhaalde wandelingen langs eenen zelfden weg, diepgevoorde paden 
in de wildernis, niet zelden over steile hellingen en door enge dalen, tot op vele duizenden voeten boven het 
zeevlak. Op de westkust van Sumatra hebben wij in menige bergstreek, dit dier soms tot op eene hoogte 
van 1200 ellen boven de zee aangetroffen; terwijl wij daarentegen in de uitgebreide vlakke bosschen der 
zuidkust van Borneo geen spoor van hem ontdekten. De Heer Diard echter is in de binnenlanden van 
Pontianak een’ tapir magtig geworden. In die streek schijnt dat dier hoofdzakelijk de boschrijke berg- 
ketens te volgen, die zich voor een gedeelte, verre uit het binnenste des eilands tot digt aan het zeestrand 
uitstrekken. Verder bewoont de tapir Malakka, en, als de opgave van Abel Rémusat werkelijk tot dit dier 
betrekking heeft, dan wordt hetzelve ook in sommige der zuid-westelijke provinciën van China aangetroffen. 
De Indische tapir heeft over het geheel eenen veel zachteren en buigzamer’ aard dan het zwijn. 
Zelfs dan, wanneer hij oud gevangen wordt, laat hij zich in korten tijd vrij wel temmen en, getemd zijnde, 
door kinderen regeren. Zijn voedsel bestaat in bladeren van allerlei wilde boomsoorten, welke hij te gelijk 
met de dunne takken verorbert. Somwijlen schilt hij ook de schors der boomen af, of zoekt de vijgen 
en andere afgevallene vruchten op. 
RUMINANTIA. In genoegzaam alle oorden der wereld, waar de menschelijke bedrijvigheid en 
beschaving niet alle wildernis hebben uitgeroeid, worden herkaauwende dieren in aanzienlijke menigte 
gevonden, met uitzondering alleen van Australië, waar men tot heden, voor zooverre mij bekend is, nog 
geen’ vertegenwoordiger van deze talrijke orde heeft aangetroffen. De Indische Arehipel telt vier geslachten 
van dezelve, bevattende het geslacht Moschus de kleinste soorten. Deze sierlijke, snelvoetige diertjes 
leven veelal in de hooge bosschen, doch houden zich bij voorkeur nabij derzelver kanten en vooral op 
zulke plaatsen van het vóórhout op, die van velden en tuinen begrensd zijn. Zij leven meestal alleen, 
zeldzaam bij paren, zijn in hunne bewegingen zeer vaardig, maar ook spoedig vermoeid; waarom zij, 
vervolgd wordende, zich liever in digt struikgewas, onder hol liggende, oude boomstammen, of tusschen 
gi’oote, boven den bodem uitstekende boomwortels trachten te verschuilen, dan dat zij hun heil in de 
vlugt zoeken. Hun vleesch is bijzonder fijn en zacht, doch voor een, aan hetzelve ongewoon Europeesch 
mondgehemelte wat al te zoet, om voor lekkernij gehouden te kunnen worden. De inlanders vangen 
hen meerendeels met strikken, die zij langs smalle, platgetredene boschpaden, welke deze dieren veelal 
op hunne wandelingen volgen, uitzetten. Van de twee bewoners der Sunda-eilanden dezes geslachts, 
is Moschus napu over Sumatra en Borneo verspreid, waar dit dier vaak in waterrijke, vlakke wouden 
door ons is waargenomen, terwijl Moschus Javanicus alleen op het eiland Java te huis is, en ons dikwerf 
in bergachtige streken voorkwam; hoezeer zich deze laatste soort ook in de lage, effene wildernissen 
bevindt, gelijk de eerste nu en dan in het gebergte wordt aangetroffen. 
De Archipel bezit vijf soorten van herten, onder welke Cervus equinus, die Sumatra en Borneo be- 
woont, door grootte en schoonheid van gestalte, onder allen uitmunt. Deze is de Mindjangan dj er 
of het Waterhert, aldus genaamd, omdat men het dikwerf aan moerassige plaatsen aantreft, hoezeer het 
ook niet zelden drooge bergbosschen, tot zelfs vele duizenden voeten hoog, doorkruist. Het leeft bijkans 
altijd alleen, en in den bronstijd slechts vertoont het zich somwijlen gepaard. — Cervus muntjac is zoo- 
