51 
(9) Bladz. 27. Luti'a leptonyx. — Deze otter, door den 
Heer BatEles onder de benaming van Lutra ba rang aange- 
duid (^) , en door den Heer Horsfield onder de hier boven 
opgegevene beschreven (-j-), is op Java, Sumatra en Borneo 
vrij gemeen. De Sundanezen in het westelijk gedeelte van 
Java noemen hem Sero, doch in de oostelijke streken v an 
het eiland heet hij, volgens D^. Horsfield, Welingsang 
en Wargid ($). Op Sumatra voert hij den naam van 
Barang-harang , en bij de Bejadjoe-Daj akkers op Borneo, 
Dengen. Fischer heeft, in zijne Synopsis Mam- 
malium, deze soort met de volgende verwisseld, en daar- 
door de synonyma dezer beide dieren geheel verward. 
(10) Bladz. 27. Lu tra simung. — De Heer Marsden heeft , 
in zijne History of Sumatra, van dezen en den vooraf- 
gaanden otter goede afbeeldingen gelevej’d. In de derde 
Editie van genoemd werk, is plaat XII toegewijd aan de 
ondei'havige soort , die , volgens den Heer Rallies , op Sumatra 
Simung (^) heet. De Heer Diard trof haar bij Pontianak , 
op de westkust van Borneo , aan , en de Overste v. Henrici 
erlangde een exemplaar in het zuidelijke gedeelte van dit 
eiland. Deze soort is iets grooter dan de Barang-barang , 
heeft een aanmerkelijk donkerder v^el, eenen veel langeren 
staart, en onderscheidt zich buitendien, op den eersten blik, 
door sterke , Ivi-omme nagels aan de toonen , terwijl men bij 
de Lutra leptonyx slechts beginselen daarvan aantreft. 
Het lijf van den Simung is digt bedekt met fijne en zeer 
zachte haren. Het wolhaar van de vacht is geelachtig wit, 
maar de borstelharen zijn eenigzins glanzend , fraai donker 
bruin , en gaan op den staart , vooral naar voren toe , in het 
zwart-bruine over. Op het benedenlijfen de keel is de kleur 
iets lichter bruin. Aan de lippen, de kin en van daar 
afw^aarts over het bovenste gedeelte der keel, is het haar 
vuil geelachtig wit. De lange, stijve snuitborstels , welke 
uit de bov'enlip ontspruiten, gelijk ook die, welke ach tel- 
den mondhoek staan, zijn insgelijks geelachtig wit; doch de 
borstels boven de oogen en zijdelings om den neus, zijn 
bruin. De lengte van het ligchaam bedi-aagt 0,57, die van 
den staart 0,445. 
(*) Transactions of the Linnean Society, Vol. XIII. 
(-j-) Zoological Researches. 
(§) Deze twee zoozeer van elkander verschillende namen, doen 
bij ons de vraag ontstaan, of misschien ook de volgende ottersoort 
in het oostelijk gedeelte van Java zoude kunnen voorkomen, en 
of welligt een van de heide gemelde namen tot dezelve betrek- 
king heeft? want het komt ons eenigzins vreemd voor, dat een 
zoo karakteristiek en algemeen verbreid, maar overigens weinig 
gezocht dier, hij een en hetzelfde volk, dat dezelfde taal spreekt, 
onderscheidene namen zoude dragen , te meer, daar de otters schier 
volstrekt geene verscheidenheden opleveren. 
(11) Bladz. 27. Canis rutilans. — Naar de meening der 
bewoners van Java zijn er twee soorten van wilde honden op 
dit eiland , welke door de Sundanezen Adjakh (.j.) en Oesoeng- 
esang genoemd worden. Met den eersten naam bedoelen zij 
den Canis rutilans (Canis Javanicus, Fr.Cuv.). Deze leeft 
meest altijd óf alleen , óf paarsgewijze. Hij is ongemeen schuw. 
Iaat zich niet gemakkelijk door huishonden overvallen ; maar , 
warmeer zulks onverwachts geschiedt, dan verdedigt hij zich 
met moed , trekt , onder een hevig gebrom , een wild , grijn- 
zend gelaat, zet de haren langs de ruggestreng regt over- 
eind, en legt op alle wijze de wilde en kwade geaardheid 
aan den dag, welke hem eigen is. Hij houdt zich overigens 
meest op in groote bosschen en andere , van menschen weinig 
bezochte streken. 
De Oesoeng-esang zal iets kleiner en vooral lager op de 
pooten zijn dan de Adjakh , een’ spitser snuit en eene eenig- 
zins lichtere , geel-roode vacht hebben. Gevvoonlijk zal men 
hem in troepen van 8 tot 15 in getal, die gemeenschappelijk 
met elkander jagen , aantreffen. Het voornaamste voedsel dezer 
honden zoude in jonge wilde varkens ev\ lüedang^s (Cerviis 
muntjac) bestaan , maar wanneer zij uitgehongerd zijn , zouden 
zij niet schromen , zelfs oude varkens aan te vallen en de groot- 
ste herten harchiekkig te vervolgen. De Oesoeng-esang moet 
in het geheel een zeer vermetel en ontzettend toornig dier 
zijn, dat moeijelijker nog dan de te temmen is. 
Alhoewel hij in sommige streken van Java geensz'ms zeld- 
zaam moet wezen , hebben wij er echter nimmer een’ beko- 
men, en, in weerwil van alle aangewende moeite, zelfs niet 
een stukje zijner huid te zien_ kminen krijgen. 
(12) Bladz. 29. — De Sundanesche bergbewoners op Java 
spreken van zes onderscheidene tijgersoorten , welke op dit 
eiland zouden voorkomen. Zij bezitten afzonderlijke namen 
voor dezelve , die vooral in hunne oude volksverhalen eene 
niet onbelangrijke rol spelen. Minder juist intusschen zijn 
deze befaamde roofdieren zelve aan het grootste gedeelte des 
volks bekend, en inzonderheid sommige soorten, omtrent 
welke hunne vertellingen meestal zeer verward zijn. Zelfs 
de zoogenaamde Orang malimds (^^) of geoefende tijger- 
(,,) In het Nederduitsch moet dit woord waarschijnlijk Simoeng 
worden gespeld en uitgesproken. 
(h) Adjakh of Adjokk beteekent in het Maleisch ; uitnoodigen, 
aansporen, aanhitsen, tergen, kwellen, vertoornen, enzv. 
((*) **) Het woord oiMoealicm, dat van het Arabisch afstamt, 
beteekent, volgens Marsden, eigenlijk stuurman, gids, meester, 
opziener enzv. In sommige streken van den Archipel is het niet 
alleen voor deze verschillende beleekenissen in gebruik, maar men 
verstaat daaronder ook dikwijls iemand, die zich in deze of gene, 
hetzij wezentlijke of gewaande kunst, eenige bekwaamheid ver- 
worven heeft , of die voorgeeft te bezitten. Zoo noemt men op Java 
