54 
hij in andere gedeelten van het eiland vrij gemeen is. Zijne 
rood-gele vacht is op het bovenlijf en aan de buitenkanten 
der ledematen digt met kleine, zwarte vleklien bedekt. 
De Kroet bejaagt vooral honden, en sluipt, tot dat einde, 
in eenigzins wilde, houtrijke streken, dikwerf des nachts 
de gehuchten binnen. De honden zouden bij het gebrul 
van deze soort meer vrees en angst toonen, dan voor dat 
van de andere panters en tijgers. — Na al hetgeen ons van 
den Kroet is verhaald geworden, komt het ons niet on- 
waarschijnlijk voor, dat deze eene eigene, nog onbesclme- 
vene soort is. 
(13) Bladz. 29. Felis minuta. — ■ Naarmate deze kleine 
kat, in deze of gene streek van den Archipel voorkomt, 
is zij eenigzins verschillend van vacht, zoo in klem’ als in 
teekening. Op Java heeft haar ligchaam van boven, mees- 
tentijds een’ graauwen grond , waarop zich , langs den rug , 
eenige donkere strepen , benevens een aantal vlekken van 
denzelfden tint bevinden. Bij de individuen van Borneo en 
Sumatra trekt de grondkleur van de bovendeelen gewoonlijk 
meer naar het vaal geelachtig graauwe of ook wel naar het 
roodachtig graauwe. De overige teekening is veelal zeer 
verschillend. Sommige voorwerpen hebben den rug alleen 
met een aantal tamelijk groote donkere vlekken bedekt, die 
ver uit elkander staan; bij anderen zijn de vlekken veel 
menigvuldiger , maar kleiner en digter zamengedrongen ; bij 
eenigen zijn zij onregelmatig gezaaid , of vormen zij , langs 
de ruggestreng, eenige i'eeksen zonder zamenhang; termjl 
eindehjk bij nog anderen, even als bij die van Java, eenige 
doorloopende strepen aanwezig zijn, voornamelijk op den 
achterrug. Het onderlijf is echter bijna altijd witachtig. 
(14) Bladz. 29. Felis megalotis. — Deze nieuwe soort 
is van de grootte van Felis minuta. Zij heeft echter veel 
hooger staande ooren en eenen aanmerkelijk langeren staart , 
die niet rond , maar eenigzins plat is. 
Haar ligchaam vertoont, over het algemeen, eene vaal 
gele grondkleur ; op den rug gaat dezelve eenigermate in 
het rood-gele en op het benedenlijf meer in de isabelle kleur 
over. Op den kop , den hals , de schouders , den rug , de 
pooten en den staart zijn de haren gedeeltelijk , in het mid- 
den en aan de punten , met zwarte ringen voorzien , waar- 
door eene vermengde zwartachtige marmering ontstaat. Aan 
den buitenkant der achterpooten bevinden zich eenige zwarte 
dwarsstrepen , en even zoo ziet men ook op de voorpooten 
onderscheidene dwars loopende lijnen, welke laatste uit 
(*) Boelan Leteekent in de Maleische taal, maan en maand. 
De zinspeling op de maan laat zich met veel waarschijnlijkheid 
verklaren , door de witte bles , welke bij sommige dezer dieren 
eene vermenging van rood-gele en zwartachtige haren bestaan. 
De klaauwen zijn nagenoeg eenkleurig licht geel , met en- 
kele zwarte haren langs de randen. Op de kruin hebben 
de zwartachtige haren gele punten ; op de wangen zijn zij 
tevens met roodachtig gele haren doormengd , terwijl onder 
de oogen de zwartachtige den boventoon hebben, zoodat zij 
eene donkere streep vormen , die zich achterwaarts in twee 
smallere strepen splitst , welke tot beneden de ooren gaan. 
Aan de zijden van den staart zijn de haren aanmerkelijk 
langer , dan van boven en beneden. Zij vormen aan weêrs- 
kanten eene soort van graad , en geven hem daardoor een 
eenigzins breed en plat aanzien. Aan het achterste gedeelte 
zijn de meeste haren , aan de punten en wortels , zwart , 
en in hun midden geelachtig; naar voren toe is hij van 
eenige onduidelijke ringen omgeven. De iris is oranje-geel; 
de tamelijk groote, lepelvormige ooren zijn van binnen 
blaauwachtig wit. Het ligchaam is 0,484, en de staart 
0,3 lang. 
(15) Bladz. 31. Paradoxiirus musanga. — De Sundane- 
zen op Java noemen dit dier Tjaro ko-os en Tjaro hoelan (’'"), 
welke benamingen met de lichtere of donkerder kleur van 
zijnen kop in betrekking staan. Dezelfde verscheidenheid 
in benaming treft men ook bij de bewoners op de westkust 
van Sumatra aan, naardien deze hem Moesang en Moesang 
hoelan heeten. De Maleijers in het zuidelijke gedeelte van 
Borneo gaven ons alleen Moesang op , terwijl de Dajakkers 
ons hetzelve onder den naam '^an Moentjien aanduidden, 
en het bij de eigenlijke Javanen, in de oostelijke streken 
van dit eiland , Loeioak heet. 
De groote verspreiding, welke dit dier ondergaan heeft, 
oefende veel invloed uit op de kleur van zijn kleed, en 
gaf aanleiding tot afwijkingen, van welke de volgende het 
meest in het oog vallen. 
Op Java vindt men hem veelal met eene , in deze voege 
gekleurde vacht: op een’ lichter of donkerder graauwen 
grond loopen, langs den rug, gewoonlijk drie, zeldzamer 
vier of vijf zwarte strepen. Gemeenlijk beginnen deze stre- 
pen boven de schouders en loopen van daar achterwaarts 
tot aan den staart : somwijlen splitsen zij zich als eene vork 
ter halver lengte , hetgene vooral met de drie middelste 
plaats vindt. Bij jonge voorwerpen zijn de strepen steeds 
het duidelijkste , zóó , dat bij dezen niet zelden vijf scherp 
gerande , zwarte lijnen over de graauwe grondkleur van den 
rug heenloopen. Buitendien vertoonen de zijden van het 
ligchaam een grooter of kleiner getal donliere vlekken, die 
den geheelen bovenkop inneemt: want die voorwerpen slechts, 
welke een lichtkleurig voorhoofd hebben, dragen dezen bij- 
naam. 
