55 
zich somtijds ook over het bovenste gedeelte van den bui- 
tenkant der ledematen uitbreiden. Het onderlijf is onge- 
vlekt en altijd eenigzins lichter dan de grondkleur van den 
rug; bij zeer jonge voorwerpen is de buik meestal graauw- 
acbtig Avit; bij de ouden daarentegen gemeenlijk geelachtig 
graauw. De staart is meest éénkleurig zwart ; doch men 
vmdt ook eenige individuen, bij welke hij aan de punt, 
0,08 tot 0,14 lang, spierwit is. Op den bovenkop en 
van daai’ schuins opwaarts tot aan den onderrand der 
ooren, is bet haar meerendeels vuil wit en met donkere 
punten voorzien , die graauwachtig , graauwacbtig geel , of 
ook w^el, vooral boven in bet midden van den kop, zwart- 
achtig van kleur zijn. Het gansche voorste gedeelte van 
den kop daarentegen is zwart of zwart-bruin, van welke 
klem’ insgelijks de oogen omgeven zijn, en die zich over de 
wangen achterwaarts uitbreidt. Aan weerszijden van den 
neus is de bovenlip wit , en aldus bevindt zich ook een lang- 
werpig wit vlekje onder ieder oog. De snnitborstels zijn zwart. 
Zeldzamer ontmoetten wij op Java zulke voorwerpen, 
wier grondkleur donker graauw, met bruin en geel-bruin 
gemengd was , en langs welker rug , in plaats van strepen , 
alleen donkere vlekken aanwezig waren. De kop is bij deze 
gewoonlijk meer graauwachtig, en de witte vlekken onder 
de oogen en aan de zijde van den neus , zijn somtijds slechts 
flaauw aangeduid, en verdwijnen zelfs nu en dan geheel en 
al. Dieren van deze kleurverdeeliug kwamen ons het meest 
op Sumatra voor. 
Bij nog andere individuen , zoo als wij er meermalen op 
Borneo en Timor aantroffen, hebben de geelachtig bruin - 
graauwe haren op de bovendeden van het ligchaam , zwarte 
pmiten , waardoor de rug een zeker vlokachtig gemai-merd 
aanzien vei’krijgt. Somwijlen heeft zelfs de zwarte kleur, 
langs de ruggestreng, de bovenhand. De staart is zwart; 
en deze kleur hebben ook de pooten, de meeste haren in 
den nek en die, welke de ooren van achteren bedekken. 
De kop is meer of min zwart-bruin, met slechts weinige 
witte hai’en onder de oogen , en eene vuil geelachtig witte 
vlek op de wangen voor de ooren. 
Dat de staart van deze soort aan het voorste gedeelte 
zoude zijn opgerold, is eene volstrekte dwaling, alleen 
ontstaan door den misvormden groei van dit deel bij het 
dier , dat Fr. Cuvier met eenen aldus onnatum’lijk gekromden 
staart heeft doen afbeelden. De Paradoxmi hebben eenen 
even regten staart als de Viverrae, Mustelae en de meeste 
langstaartige roofdieren, en kmmen zich ook evenmin als 
deze, met denzelven aan de takken vasthouden. 
(16) Bladz. 32. Paradoxurus leiicomystax. — Van deze 
soort hebben wij er slechts twee bekomen; eene op de westkust 
van Sumatra en eene andere in de binnenlanden van Borneo. 
Het Smnatraansche voorwerp is een zeer oud wijfje van 
ongemeene grootte. De lengte van het ligchaam bedraagt 
0,595 , en die des staarts 0,65. De kop , hals en het voorste 
gedeelte van den rug, benevens de voorpooten, zijn donker 
bruin; op den nek en de schouders gaat deze kleur nage- 
noeg in het zwart-bruine over. Aan weêrszijde van den 
kop , naar de ooren , ziet men eene groote vaal gele vlek. 
De lange, stijve baardborstels der bovenlip, hebben ook 
deze kleur; de punt van den staart, ter lengte van 0,162, 
is oker-geel ; het overige gedeelte des staarts is , even als 
de rug, benevens de zijden van het ligchaam en den buiten- 
kant der achterpooten , rood-bruin. De buik is eenigzins 
lichter , treltkende dezelve meer naar het geelachtig bruin- 
roode. De kleur van den neus, alsmede die van de kale 
binnenzijde der ooren , is zwart ; de oogen zijn geelachtig 
bruin; de nagels hoorngeel. 
Bij het exemplaar van Borneo, dat een veel jonger en 
kleiner wijfje is, heeft het ligchaam, over het algemeen, 
dezelfde kleur , zijnde de buik echter eenigzins lichter 
geelachtig rood. De punt van den staart is slechts ter 
lengte van 0,054 vuil wit. De kop is vaal geel, op het 
bovenste gedeelte in het bruinachtig gele , doch naar voren 
toe meer in het licht bruin overgaande. 
De Daj akkers van de Bai’itto- of Doeson-rivier , noemden 
dit dier Tohon oewan. 
(17) Bladz. 32. Paj'adoxurus trivirgatus. — Ook bij 
deze soort neemt men verschillende kleurveranderingen waar. 
Het Leidsche Musemn bezit er drie opgezette exemplaren 
van , die allen min of meer van elkander afwijken. 
Bij het eene voorwerp zijn alle bovendeelen van het lig- 
chaam, benevens de pooten, zeer donker graauw, nagenoeg 
zwart-gi’aauw ; het onderlijf is graanwachtig wit, en de 
voorste helft van den staart en ook de voeten zijn zwart. 
Langs den rug loopen op dezelfde wijze als bij de twee 
andere individuen , drie donkere strepen. 
Bij een ander exemplaar is het achterhoofd , de rug en 
de buitenkant der pooten geelachtig bruin; het achterste 
gedeelte des staarts is vaal bruin-geel, doch de voorste helft 
is zeer licht geel, en deze laatste kleur bezitten insgelijks 
de buik, de keel en de wangen. — De staart van dit indi- 
vidu is tevens een weinig langer , dan bij de twee anderen. 
Het derde voorwerp eindelijk, is bijna geheel witachtig 
geel; alleen de staart is eenigzins donkerder , nagenoeg rood- 
bruin, welke kleur ook de drie rugstrepen hebben. De 
snuitborstels zijn van alle drie de voorwerpen licht geel. 
(18) Bladz. 34. Scüirus modestus. — Dit nieuwe eek- 
horentje troffen Avij in sommige bergbosschen op Sumatra 
zeer menigvuldig aan , terwijl het ons daarentegen in andere 
