3 
schedel, door Wallich, van Calcutta aan het Parijsche Museum, zonder nadere opgaaf van vaderland, 
gezonden, wordt door Blainville als van het vasteland, door GeofFroy als van Java afkomstig gehouden; 
een bewijs, dat men eigenlijk niet weet, van waar hij komt (*). De verhalen der reizigers, welke 
deze streken (f) hebben bezocht, maken geen gewag van dit dier. Bij de nasporing der bronnen, uit 
welke bovengenoemde meening is geput, hebben wij voor haar geen ander gezag gevonden, dan dat der 
Chinesche schrijvers. Van de negen soorten van apen, van welke de natuurlijke geschiedenis van dat 
rijk gewag maakt, is die, onder den naam van Sing-sing bekend, de eenige, welke aanleiding zoude 
kunnen geven en, zoo als wij later zullen zien, ook werkelijk gegeven heeft, tot het vermoeden, dat 
dezelve kon worden beschouwd als eene soort van Orang-oetan. Van dezen Sing-sing zegt het 
hoofdwerk der Chinezen, de Natuurlijke Historie, Pen tshab kang mü^ Hoofdst. 51, bladz. 37, 
het volgende ($): De Sing-sing leeft in Ngai lao i en in de valleijen der gebergten van Kiao tschi 
(Cochinchina). Hij heeft in zijn uiterlijk veel overeenkomst met een’ hond; hij heeft geel haar, zoo als 
de aap met lange armen (^) Inên heü, witte ooren als een varken, gezigt en voeten als een mensch, 
en lang haar op het hoofd. Zijne gelaatstrekken zijn zeer duidelyk uitgedrukt; zijne stem is als het 
schreeuwen van een kind, ook als het geblaf van honden. Hij leeft in gezelschap en loopt op zijne vier 
pooten. Verder verhaalt dat boek, hoe deze aap wordt gevangen, door het nederzetten van eene kruik 
met bier en een paar schoenen, welke laatste hij aantrekt, en waardoor hij buiten staat wordt gesteld, 
om te ontvlugten. In andere provinciën wordt gezegd, dat men met zijn bloed stoffen verwt. Sommigen 
beweren, dat de Sing-sing spreken kan; hetwelk door anderen wordt tegengesproken. Nog anderen 
vinden overeenkomst tusschen dit dier met een varken, een’ hond of ook met andere apen. De afbeel- 
ding eindelijk, welke bij die besehrijving is gevoegd, vertoont een ZAvart, regtstandig dier, met korte 
armen, kleinen staart, en denkbeeldig opgeschikten kop. Zoowel deze beschrijvingen, als de afbeelding, 
welke waarschijnlijk naar de beschrijving is gemaakt, bewijzen ten duidelijkste, dat het geheel een 
gewrocht is, naar hooren zeggen en volkssprookjes te zamengesteld. Indien er wezentlijk een soortgelijke 
aap als de Orang-oetan in het Chinesche rijk bestond, zoude men dien zeker kennen, en ten minste 
eene minder onnatuurlijke afbeelding van denzelven gegeven hebben, dan die is van den Sing-sing (4-). 
Dit denkbeeldige dier, hetwelk, zoo als gezegd is, in Coehinchina te huis behoort, zoude dan voor het 
minst aan de naburige Chinezen te Canton bekend zijn, en in dat geval zoude zeker de door Tilesius, 
gedurende de reis van Krusenstern, van Borneo derwaarts overgebragte Orang-oetan, de verwondering 
der Chinezen in eenen veel minderen graad hebben tot zich getrokken. Dit nu zelfs daargelaten, strookt 
ook de opgaaf van de levenswijs des Sing-sings in bergaehtige streken geenszins met hetgeen ons over 
(^) Zie Ann. d. Sciences Nat. 1836. p. 59,62, 313enzv. 
(-J-) De Onke, van welke Turpin, Histoire de Siam, I. 309, spreekt, is, zoo als uit de beschrijving der klem’, 
vooral die der handen blijkt, zonder twijfel de Hylobates albimanus, AA'elken de HeerDiard ook uit dit land verzameld en 
naar Europa heeft gezonden. 
($) hebben deze vertaling aan den Heer Hoflinann te danken. 
(,.) De afbeelding van dezen aap met lange armen, vertoont zeer duidelijk een’ Hylobates. 
(4-) Voor deze stelling spreekt het aangehaalde Chinesche wei’k zelve, in hetwelk de dieren , die in dat land Amoi’komen , 
meestal zeer duidelijk en natuurlijk zijn afgebeeld, terwijl diegenen, welke aldaar vreemd zijn, zoo als b. v. do leeuAV, op 
eene meer of mindere gedrogtelijke wijze zijn voorgesteld. 
