42 
andere deelen van het vaste land te huis is, laat zich, bij gebrek aan naauwkeurige berigten over de 
wilde zwijnen dier gewesten, niet wel beslissen. 
Onder de Sunda-soorten heeft Sus vittatus de wijdste verbreiding, en zij is tevens die soort, welke 
door de verhouding en den bouw haars ligchaams, in het bijzonder wat den vorm des schedels betreft, 
als ook door de gladheid barer huid, de weinige borstels en donkere kleur, met één woord, door haren 
geheelen habitus, met het tamme Siamsche of Chinesche zwijn (Sus Sinensis) de meeste overeenkomst 
heeft. Alleenlijk is zij eenigzins hooger op de poolen en heeft zij eenen minder neêrhangenden buik, dan 
aan de dieren van dit kleine karakteristieke huisras gewoonlijk eigen is. Overigens is zij onder de groo- 
tere, door Java en Sumatra gevoed wordende zoogdieren, wel een der gemeenste, en van het zeestrand 
af, tot over al de binnendeelen dezer beide eilanden, alomme verspreid: alleen de bovenste bergwouden 
schijnen niet door haar bewoond te worden. Het zwijn van Timor (Sus Timoriensis) is naauw aan 
haar verwant, voor zoo verre deze vergelijking, naar de slechts half volwassen individuen, welke wij 
van dit dier bezitten, te maken zij. Deze bieden, door hunnen tengeren ligchaamsbouw, ten naastebij 
hetzelfde verschil met den Sus vittatus aan, als in gelijk opzigt, het Moluksche hert uit die streek, zich 
door mindere grootte en teederder gestalte van Cervus russa van Java onderscheidt. — Met de beide 
eerstgemelde soorten moet niet verwisseld worden het zoogenaamde witte zwijn van Borneo, van hetwelk 
wij, gedurende ons verblijf ter zuidkust van dit eiland, een enkel oud wijfje bekwamen, onder den naam 
van Sus barbatus door mij bekend gemaakt (*). Dit dier monstert zich inzonderheid uit door eenen 
bijzonder langen kop en eenen zeer karakteristieken bakkenbaard, die zijdelings langs de onderkaak 
heenloopt en grootendeels bestaat uit harde en tamelijk lange, doch meestal eenigzins gebogene borstels. 
Terwijl wij deze soort alleen op Dorneo aantroffen, vonden wij daarentegen Sus verrucosus uitsluitend 
op Java. Deze laatste heeft onder alle zijne Indische geslachtsverwanten de krachtigste houding en het 
wildste voorkomen; voor het minst is zulks het geval met den ouden ever, die door zijne forsche en 
dreigende slagtanden en ook door het knoestige uitwas aan zijn’ kop een vervaarlijk aanzien heeft. Ook 
is hij op Java veel meer gevreesd, dan het mannetje van Sus vittatus, van welken hij zich buitendien 
ook nog door zijne meer afgezonderde levenswijs onderscheidt. 
Geene der zes opgenoemde soorten bereikt de grootte van het Europesche wilde zwijn; ook zijn zij 
over het algemeen veel minder boosaardig, ofschoon het toch somwijlen geschiedt, dat oude evers en 
ook wel zeugen, die dragtig zijn of jongen hebben, wanneer zij sterk aangehitst of verwond worden, 
op menschen of honden afkomen: want in alle oorden der wereld legt het zwijn dezelfde stuursche 
geaardheid aan den dag en doet het zich door hetzelfde knorrende stemgeluid kennen. 
Opmerkenswaardig is de overeenstemming des naams, onder welken het zwijn in de onderscheidene 
streken van Indië, en op vele ver van elkander gelegene eilanden der Zuidzee bekend is. Behalve eenige 
weinige uitzonderingen, die mij daarvan zijn voorgekomen, eindigen deze namen doorgaans in a of in i. 
De Sundanezen of zoogenaamde bergbewoners (Oraw^^oewow^) van Java’s westelijk gedeelte, noemen het 
(^) Zie Tijdschrift voor Nat. Geschiedenis, V Deel, p. 149. 
