41 
het zoogenaamde Siamsche zwijn afstamt: want, dat hetzelve een’ anderen stamvader heeft, als ons 
Europeeseh huiszwijn, daarvan houde ik mij ten volste overtuigd. 
De reden, waarom de wilde zwijnen van de westelijke Sunda-eilanden, en inzonderheid die van het 
zoo sterk door Europeanen bevolkte Java, zoo lang in een wetenschappelijk opzigt onopgemerkt zijn 
gebleven, mag ook wel gedeeltelijk in de zwarigheid te zoeken zijn, waarmede de jagt en de behande- 
ling dezer dieren, onder de inboorlingen, als meest de Mahomedaansche Godsdienst belijdende, gepaard 
gaan. Bij de heidensche eilanders op Timor, Borneo, Boeroe enzv. zijn zij daarentegen gemakkelijk 
verkrijgbaar; doch weinige natuuronderzoekende reizigers hebben zich aldaar lang genoeg opgehouden; 
andere, handeldrijvende Europeanen vergenoegden zich enkel met het vleesch dezer wilde dieren tot 
spijze te gebruiken, zonder zich verder om hunne grootte of gedaante in het minste te bekommeren. 
Alleen Sus babirussa, de zeldzaamste van alle Indische soorten, doch die zich door zijne buitenge- 
woon ontwikkelde slagtanden onderscheidt, werd door deze opmerkelijke kop versierselen reeds zeer 
vroeg in Europa bekend. Dit merkwaardige dier, van hetwelk Quoy en Gairaard in den zoölogischen 
Atlas der Yoyage de 1’Astrolabe zeer fraaije afbeeldingen, namelijk van een mannetje, een wijfje 
en haar jong, geleverd hebben, is, gelijk wij reeds vroeger aanmerkten, over Celebes, Boeroe en eenige 
der Xulla-eilanden, te weten Mangoli en Bangay verspreid. Lesson oppert in het zoölogisch gedeelte 
der Yoyage de la Coquille meermalen de vraag, of de babirussa niet misschien ook verder oostwaarts 
op sommige Papoeasche eilanden zoude voorkomen, daar hem niet alleen de inboorlingen van Waigiou, 
naar allen schijn, van dit dier gesproken hebben, maar hij ook met veel grond deszelfs aanwezen op Niéuw- 
Guinea vooronderstelde. Intusschen zijn dit altemaal slechts gissingen, aan welke wij geene weten- 
schappelijke waarde mogen hechten, daar haar alle bewijs ontbreekt, en zij dus nader door reizigers 
bevestigd dienen te worden. De onbeschaafde en ligtgeloovige inlanders geven dikwerf van de gewoonste 
wezens, zeer wonderbaarlijke en overdrevene voorstellingen, en waanneer men zich bij zoodanige gele- 
genheden niet zelven met hen en in hunne eigene taal, klaar en duidelijk kan onderhouden, wordt de 
zaak nog meer verwikkeld en daardoor dikwerf in de hoogste mate ongerijmd. Ik kan in dit opzigt bij 
eigene ondervinding spreken, en wij bezitten zelfs de bewijsstukken van diergelijke verkeerd begrepene 
verhalen eener verhitte verbeelding: zoo als, onder anderen, de door Nieuhof, onder den naam van 
Sokotyro of Sukoterio geleverde vreemdsoortige afbeelding. — Metzekerheid weten wij, dat de babirussa 
noch op Amboina of Ceram, noch op Timor, noch op een van de drie groote westelijke Sunda-eilanden 
voorkomt. Op Celebes bewoont hij voornamelijk het oostelijk en noord-oostelijk gedeelte des eilands; 
of hij zich ook op de westkust bevindt, is mij onbekend. 
Gelijk wij bereids hebben aangeteekend, bepaalde zich onze kennis van het zwijnen geslacht uit Indië 
zeer lang alleen tot den babirussa, tot dat eindelijk voor weinige jaren de Hoogleeraar Lesson eene andere 
soort van Nieuw-Guinea beschreef, welke hij den naam gaf van Sus Papuensis, en de Heer Temminck, 
van de twee door ons op Java ontdekte soorten: Sus verrucosus en Sus vittatus, in de vroeger vermelde 
Inleiding tot de Fauna J aponica, gewag maakte. Behalve dezen, bekwamen wij nog eene eigene soort 
van Timor en eene andere van Borneo, zoodat ons thans in het geheel zes wilde zwijnen uit die wereld- 
streken bekend zijn. Of de eene of de andere dezer soorten ook op het schier-eiland van Malakka of in 
11 
