in grootte en ligchaamsvorai, en ook waarsehijnlijk in levenswijs, met Sc. insignis veel overeenkomst heeft, 
zoodat het gevoegelijk als een Borneosche vertegenwoordiger van deze laatste soort te beschouwen is. Zelfs 
zijne vacht heeft van boven eene diergelijke bruine, schier naar dorre bladen gelijkende kleur, waarop 
zich echter geene strepen langs den rug bevinden. Zijn staart is even kort, eenigzins plat en bont, met 
wit en zwart gekleurd j van onderen is het lijf licht, witachtig geel. Karakteristiek is inzonderheid de 
aanzienlijke lengte van zijnen kop. Voorts leeft op Borneo ook nog Sc. melanotis, welke soort echter 
evenzeer op Sumatra en Java inheemsch is. Alle drie deze soorten zijn boschbewoners. Zulks is ins- 
gelijks het geval met Sc. insignis en Sc. bicolor, beide over Sumatra en Java verspreid, terwijl de laatst- 
genoemde soort zich ook op Malakka en Siam bevindt, van waar de Heer Diard onderscheidene fraai 
gekleurde exemplaren aan het Rijks Museum heeft overgemaakt. Sc. plantani is op Java en Sumatra 
schier even gemeen als Sc. nigrovittatus, en bewoont ook, even als deze, hoofdzakelijk de tuinen en 
omstreken der dorpen. Sc. hypoleucos eindelijk troffen wij alleen op Sumatra aan en genoegzaam altijd 
in het gebergte, waar zich het dier gewoonlijk in de kroonen van hooge vijgen- en andere wilde vrucht- 
boomen ophoudt. In het algemeen zijn de meeste dezer soorten bewoners der boomen, hoezeer men toch 
ook eenige derzelve, zoo als Sc. vittatus en melanotis, niet zelden laag bij den grond in kreupelhout en op 
oude, omgevallen boomstammen, behendig ziet rondspringen. Dit laatste heeft inzonderheid plaats met 
Sc. insignis, welk eekhorentje nimmer op de boomen komt, maar altijd digt bij of op de aarde leeft. 
Van het geslacht Pteromys hebben wij alleen drie soorten in den Archipel waargenomen, terwijl ons 
de door D’'. Horsfield, onder de namen Pteromys genibarbus en Pt. lepidus beschrevene dieren, nooit 
onder de oogen kwamen. De vliegende eekhorens zijn over het geheel, èn door hunne nachtelijke 
levenswijs, èn door hun verblijf in de hooge bosschen, moeijelijk op te sporen. Het zal dan ook wel 
aan deze omstandigheid zijn toe te schrijven, dat ons in het algemeen van deze dieren nog zoo weinig 
bekend is, en dat wij zelfs omtrent de natuurlijke geschiedenis van die op Sumatra en Borneo, alwaar 
zich ongetwijfeld verscheidene soorten van dit geslacht ophouden, slechts weinige en zeer onvolkomene 
narigten bezitten. Van beide deze eilanden kennen wij alleenlijk Pt. nitidus, terwijl op Java, be- 
nevens deze, en de twee door den Heer Horsfield bekend gemaakte soorten, welke echter allerwaar- 
schijnlijkst eenerlei zijn, nog Pt. elegans (20) en Pt. sagitta voorkomen. Pt. elegans is den Hoog- 
leeraar Blume op het kleine eiland (Noesa) Kambang’an, digt aan Java’s zuidkust gelegen, in handen 
gevallen, tei’wijl wij deze soort meermalen in het binnenste van Java, in onderscheidene bergachtige 
streken hebben aangetroflfen. Eenmaal zelfs schoot ik, op eene hoogte van ruim 1200 ellen boven het 
zeevlak, in een afgelegen, met hoog oorspronkelijk bosch bedekt dal, een oud individu, hetwelk kort 
na zonneondergang van den eenen boom naar den anderen streek, terwijl hij steeds met uitgespreide 
ledematen, in schuinsche rigting, van den top des eenen naar den voet des anderen zweefde, vervolgens 
met groote snelheid tegen den stam van dezen weder opliep, en in slechts weinige oogenblikken tusschen 
de hoogste twijgen aan het oog ontsnapte. Gedurende den dag slapen de vliegende eekhorens in holle 
takken en andere gaten of scheuren der boomen, inzonderheid de grootere soorten, welke bijna nooit 
de bosschen verlaten. Pter. sagitta daarentegen vindt men ook somwijlen in bewoonde streken, waar 
zich dat kleine diertje gewoonlijk in de kokospalmen ophoudt, en den eigenaren dier boomen niet zelden 
aanmerkelijke schade veroorzaakt. Het eet namelijk, even als vele eekhorentjes, bijzonder gaarne de 
