32 
van de rijpe kollij, wier geheele vrueht door hem verzwolgen, doeh alleen hare zaehte, uitwendige schil 
in zijne maag verteerd wordt, terwijl hij de boon onveranderd in zijne drekstof weder uitwerpt. Dien ten ge- 
volge vindt men vaak op de wegen en voetpaden der benedenste bergstreken, kleine hoopjes koffijboonen, die 
het spoor verraden, hetwelk door het dier gedurende zijne nachtwandelingen gevolgd is. Daarenboven door- 
kruist het ook dikwerf de bananen-beplantingen* voedt zich tevens met Bjamhoe biedji en andere woud- 
en tuinvruchten, en zet bij voorkomende gelegenheden, hoenders, gevogelte, muizen en andere kleine 
zoogdieren na. Meer begrensd in hunne plaatselijke uitbreiding dan de Paradoxurus musanga, zijn de twee 
andere in den Archipel levende soorten zijns geslachts, waarvan wij de eene, Paradoxurus leucomystax, niet 
danopSumatraenBorneo(ï^), en de andere, Paradoxurus trivirgatus(l'7), alleenlijk op Java magtig werden. 
Even als de Paradoxuri zoekt ook de Arctictis penicillatus dikwerf plantaardig voedsel, meerendeels 
echter uit wilde woud vruchten bestaande, om welke te bekomen hij veelal de afgelegenste gedeelten 
der bergen uitkiest. Al de door ons verkregene voorwerpen wierden bij dag uit hooge boomen neêr- 
geschoten. Zij toonden zich bij die gelegenheden niet zeer vlug in hunne bewegingen, deden geene 
groote sprongen en gaven in het algemeen meerdere blijken van onrust, angstvalligheid en lust om weg 
te kruipen, dan wel van kloekmoedigheid en krachtinspanning om zich door eene vaardige vlugt te 
redden. — Fr. Cuvier geeft als vaderland van zijnen Benturong noir , welke het oude mannetje van het 
reeds vroeger door den Heer Temminck beschreven graauwkleurige wijQe is, Malakka op, waar dat dier 
het eerst door den Majoor Farquhar is waargenomen. Wij bekwamen het op Java en Sumatra. 
Aan het slot van deze, in den Indischen Archipel levende Ferae, staat ge voegelijk de Maleische beer, 
Ursus Malayanus, welke over Sumatra, Borneo en Malakka verspreid is. Hij houdt zich hoofdzakelijk 
in groote bosschen op, zoowel in die der vlakten, als in die der bergen. Gemeenlijk kiest hij zich een’ 
hollen boom, of ook wel eene rotsspleet tot vast verblijf, ten minste voor eene wijle tijds, alwaar hij 
gedurende den dag in rust doorbrengt. Somwijlen maakt hij zich, hier of daar, op eenen lagen boom, 
een plat nest van kleine takken en drooge rijzen, die hij kruiseling over elkander legt. Een enkele beer 
heeft dikwijls onderscheidene dusdanige nesten in oorden, welke altijd van alle menschelijke bevolking 
vérre verwijderd zijn en door hem, alleen bij wijze van uitzondering, gedurende den dag gebezigd 
worden, houdende hij zich daar integendeel veelal gedurende den nacht op, nadat hij zich eerst be- 
hoorlijk verzadigd heeft. Op zijne nachttogten bezoekt hij de omliggende velden, bestijgt de kokos- 
palmen en andere vruchtboomen, en sluipt ook gaarne in de suikerplantaadjen, zijnde hij een 
groot liefhebber van het zoete sap dier plant, aan welke hij dan ook niet zelden belangrijke schade 
toebrengt, daar hij doorgaans ruim zooveel stengels omverhaalt en afbijt, dan verorbert. De beer 
maakt daarenboven ook jagt op vogels en op menigerlei zoogdieren, inzonderheid op die soorten, welke 
haar voedsel hoofdzakelijk in het plantenrijk zoeken 3 vleesch-etende dieren schijnen echter zijnen smaak 
minder te behagen. Er zijn ook voorbeelden, dat hij menschen aangevallen, gedood en gedeeltelijk 
verslonden heeft, hoezeer zulks zeker niet, dan in den hoogsten nood zal plaats vinden. In de bosschen 
toont hij zich bijzonder ijverig in het opsporen der bijennesten, die hij vaak met veel moeite uit naauwe 
gaten van boomtakken en diep uit het middelgedeelte van hooge stammen uitknaagt: want niets schijnt 
zooveel aanlokkelijks voor hem te bezitten, als honig. 
