30 
Volgens de verzekering van onderselieidene inboorlingen van Makassar, zoude op Celebes zoowel een 
panter als eene kleine wilde kat leven j doeli, zelfs bij de naauwkeurigste mondelinge uitduiding, is het 
niet mogelijk, wanneer men die dieren niet zelf gezien heeft, met eenige zekerheid de soort te bepalen, 
tot welke zij behooren. 
Uit het hier voorgaande overzigt, laat zich het gevolg trekken, dat in den Indischen Archipel het 
kattengeslacht, ten opzigte van deszelfs verbreiding naar het oosten, eenen zelfden tred gaat met de 
orde der Quadrumana. Deze laatste wordt op de Moluksche eilanden, in zeker opzigt, door de Phalan- 
gistae vervangen^ de roofaard der eersten echter, wordt aldaar, ofschoon zeer in het klein, door Viverra 
zibetha vertegenwoordigdj terwijl intusschen eenigzins verder oostwaarts, op Nieuw-Guinea en Nieuw- 
Holland, de talrijke vleesch-etende buideldieren, ter bereiking van dat doel optreden, en aldaar in de 
groote huishouding der natuur de taak van het laatstgemelde roofgedierte vervullen. 
Van het geslacht Mustek onderhoudt de Archipel twee soorten, waarvan de eene, Mustek Hardwickii, 
Horsf. of Mustek flaviguk, Bodd., Java en Sumatra bewoont, doch ook tevens in Bengalen voorkomt. 
Het verdient opmerking, dat dit dier, terwijl het zich op Sumatra niet zelden in de groote moerassige 
bosschen, in de nabijheid van het zeestrand vertoont, op Java daarentegen bij uitsluiting alleen de 
hooge bergtoppen schijnt te bewonen. Tweemaal slechts is het mij op laatstgenoemd eiland voorge- 
komen: de eerste reis ongeveer ter hoogte van 1500 ellen boven het zeevlak, op den berg Tankoeban 
Prahoe, waar twee individuen op de naakte steenen, langs den rand van den grooten krater diens 
vulkaans rondsprongen j en de tweede reis, onder genoegzaam dezelfde omstandigheden, in de nabij- 
heid des vuurhaards van den berg Gedé , op eene hoogte van ruim 2500 ellen. Behalve den Rhinoeeros 
en eenige vledermuizen, heb ik in Indië geene andere zoogdieren op dusdanige hooge bergstreken aan- 
getroffen. — Mustek nudipes ontmoette ik eenmaal aan de westkust van Sumatra, in een woud van 
het lage strandgebergte , en twee gedroogde huiden derzelve zag ik op Borneo. Volgens Fransche 
schrijvers zoude deze soort ook op Java voorkomen; dan zij is aldaar noch door de Heeren Reinwardt, 
Kuhl en van Hasselt verzameld, noch door den Heer Boie of mij ooit in vrijen staat waargenomen. 
Hare Javaansche afkomst zal uit dien hoofde wel in twijfel getrokken mogen worden, te meer, 
daar ten minste in het westelijke gedeelte des eiknds, geenen inlander iets hoegenaamd van dat dier 
bekend is. 
Onder al de in den Archipel voorkomende eigenlijke roofdieren, schijnt geen zulk eene groote verbreiding 
te hebben, als de Viverra zibetha. Wij vonden dezelve op Sumatra, Borneo, Celebes en Amboina. De 
Heer Dussumier vermeldt haar van de Philippijnen, en de Heer Diard verkreeg haar in Siam. Op Java 
intusschen heb ik dit dier nimmer ontmoet, hoezeer mij door een’ onzer jagers verzekerd is, dat het 
zich in het distrikt Bantam, het westelijk gedeelte des eiknds, zoude ophouden. Zeker is het, dat die 
soort op Timor, Poeloe-Samaow en andere eilanden dier zuid-oostelijke groep ten eenemale ontbreekt, 
waar zij door Paradoxurus musanga vervangen wordt, die, op zijne beurt weder, in de Molukken niet 
te huis is : een verschijnsel, dat des te meer de aandacht trekt, daar beide dieren overigens zulk een 
uitgestrekt gebied tot vaderland hebben. — Viverra rasse vonden wij alleen op Java, en eene derde 
