22 
is, op welk eiland ook de Heeren Quoy en Gaimard een exemplaar erlangden, zoo als in de Voyage 
de 1’Astrolabe staat aangeteekend. 
De Cephalotes, Maeroglossi, Pachysomae en Megaerae leven deels van vruehten, deels van insekten; 
de Maeroglossi zijn bovendien ook groote liefhebbers van de bladen en knoppen der boomen, inzonder- 
heid van die des kapokbooms (Eriodendrum anfractuosum). Harpyia Pallasii sehijnt zich, naar 
het tandenstelsel te oordeelen, hoofdzakelijk met insekten te voeden. In de maag van het gevangene 
voorwerp vonden wij sehier niets, dan overblijfselen van Coleoptera en van Diptera. 
De hier volgende geslachten van de orde der Chiroptera leven uitsluitend van insekten. Onder de talrijke 
soorten dezer afdeeling, door de Sunda- en de Moluksehe eilanden gevoed wordende, is Cheiromeles 
torquatus, of, bijaldien de van dit dier door D’'. Horsfield geleverde afbeelding volkomen juist is, eene 
daarmede zeer naauw verwante soort, die zich voornamelijk door cenen langeren staart zoude kensehet- 
sen, eene der grootste. Dit merkwaardige dier onderseheidt zieh niet alleen door een onaangenaam 
uiterlijk aanzien, vooral door de kaalheid zijns ligehaams veroorzaakt, van al de overigen zijner natuurlijke 
familie, maar het heeft tevens eenen hoogst walgelijken reuk bij zieh, die inzonderheid wordt te weeg 
gebragt door eene weeke, vetachtige stof, welke zich in eene kleine holte, boven de borst tusschen 
eene dwarsplooi liggende, afscheidt. Deze stank is zoo sterk, dat, toen de Heer van Oort zich eens 
onledig hield, met een oud mannetje dezer soort naar het leven af te teekenen, dezelve hem zulk eene 
hevige hoofdpijn en walging veroorzaakte, dat hij zijnen arbeid sleehts met moeite kon ten einde brengen. 
Wij vonden dit dier op Java, Sumatra en Borneo; doch overal sleehts in gering getal. Gedurende den 
dag houdt hij zich schuil, gewoonlijk in holle boomen, zeldzamer iu aardholen of rotskloven. In de 
avondschemering, kort na zonneondergang, ziet men hem somwijlen, langs den zoom des wouds, over 
struikrijke weilanden of ook over opene boschvelden, met vrij moeijelijke vlugt rondtrekken. — De twee 
van den Arehipel bekende Molossi-soorten sehijnen insgelijks alleen de westelijke eilanden te bewonen, 
naardien ik dezelve noeh op Timor, noch ergens in de Mol ukken ben gewaar geworden, en zij 
ook, voor zoo verre mij bekend is, door niemand ooit in die streken zijn verzameld of waargenomen. 
Deze, door hunne smalle, spitse vleugels en eigenaardige, snelle vlugt, reeds op eenen tamelijken 
afstand, gemakkelijk te erkennen dieren, leven altijd in min of meerder talrijke gezelsehappen bij elkan- 
der. Gedurende den dag seholen zij, óf onder het dak eener woning te zamen, óf zij verkiezen zich, 
hier of daar, tot dat einde eenen hollen boom, nu eens midden in het bosch, dan weder in eene bewoonde 
landstreek. Zoo ontdekte ik eens op Java, aan de noordelijke afhelling van den berg Gedé, op een 
bebouwd, zoogenaamd woudveld (Gaga), een’ geweldig hoogen rasamalaboom (Liquidambar Altingiana 
BI.), die de rustplaats van zulk een’ zwerm in zich bevatte. Eenige inlanders, welke in de nabijheid van 
denzelven arbeidden, deelden mij mede, dat het sissend geluid, hetwelk zieh op het veld hooren liet, door 
de Lalat’s ontstond (een’ naam, waarmede in de Sundasche taal alle kleine vledermuizen worden aange- 
duid), die in groote menigte den hollen stam des gezegden booms bewoonden. Daar de spieetvormige 
opening der holte zich op aanmerkelijke hoogte boven den grond vertoonde, en de boom bovendien, we- 
gens de regtstandigheid, gladheid en aanzienlijke dikte van zijnen stam, niet dan ten hoogste moeijelijk te 
beklimmen was, bleef ons geen ander middel over, wilden wij den hem bewonenden troep vledermuizen 
