J9 
wekt het bij een onbeschaafd volk gewoonlijk wantrouwen op en argwaan. En hieruit laat zich ook 
het belagchelijk afschuwen verklaren, dat door zoo menigen Indischen volksstam en wel inzonderheid 
door het vrouwelijk geslacht, voor dusdanige groot-oogige nachtdieren wordt aan den dag gelegd. 
Tarsius spectrum wordt, ondanks zijne goedaardigheid, hier en daar als een wezen beschouwd, dat er 
somwijlen op uit is, om den mensch in het geheim kwaad te berokkenen; dit onnoozel volkssprookje is 
hoofdzakelijk of alleen op de groote oogen van het dier gegrond, uit welke het bijgeloof dier menschen 
zijne tooverkracht met genoegzame zekerheid meent te kunnen afleiden. Men vindt dit dier op Celebes, 
Salayer, Borneo, Banka en, indien ik mij niet bedrieg, ook op Sumatra; het is echter op Java tot heden 
niet waargenomen. Effene boschstreken schijnen hem hoofdzakelijk tot woonplaats te dienen. Op 
Borneo ten minste vonden wij hem alleen in de hooge, vochtige en zeer donkere wouden der vlakten. 
Hij houdt zich gewoonlijk in het lage geboomte en in het kreupelhout op en verbergt zich gaarne tusschen 
het digte loof der takken. Jaagt men hem toevallig op, dan springt hij, als een kikvorsch, van den 
eenen tak of struik op den anderen; doch toont zich daarbij zoo weinig ongerust of schuw, dat men 
hem somwijlen met de hand grijpen kan. 
DERMOPTERA. Een hoogst merkwaardig dier, zoowel wat betreft zijne levenswijs en zijn’ lig- 
chaamsvorm in het algemeen, als in het bijzonder den bouw zijner ledematen, den vorm zijns schedels 
en boven al de eigenaardige inrigting van zijn gebit, is Galeopithecus variegatus. Van geen ander 
zoogdier is de systematieke plaats, tot op onze dagen zoo onbestemd gebleven als van hem. Nu eens 
werd hij tot opening, dan weder tot sluiting van de orde der Chiroptera gebezigd, en zelfs in de familie 
der Lemures gerangschikt. Deze onbestemdheid in de plaatsing van het dier geeft steun aan ons ge- 
voelen, dat hetzelve evenmin bij deze als bij gene orde, in eene natuurlijke rangschikking volkomen 
voegt, maar meer bepaaldelijk eene bijzondere groep vormt, die zich wel het naast, van de eene zijde 
aan de Lemures en van de andere aan de familie der vruchtenetende Chiroptera aansluit, doch daarbij 
tevens eenige niet te ontkennen trekken van de Phalangistae en de Pteromys in zich vcreenigt. De 
Galeopithecus is van eene wilde en nijdige geaardheid. Wordt hij in zijne rust gestoord, dan laat hij een 
onaangenaam krassend en ratelend gekrijsch hooren en bijt woedend van zich af. Zijn verblijf is meestal 
diep in de hooge bosschen, zoowel der vlakten, als der bergen. Gedurende den dag klampt hij zich, 
als zwam of een hout-uitwas, tegen de hooge, met veelkleurig mos bewassene stammen en hunne takken 
vast, en blijft zóó onbewegelijk aan dezelve hangen, dat dikwerf het scherpste oog geen levend wezen in 
hem vermoeden zal. Eerst met het vallen van den avond treedt hij uit zijne rust en gaat gedurende 
den nacht op voedsel uit. De wijfjes dragen hare jongen, aan den buik hangende, gedurende langen 
tijd met zich rond. — De Galeopitheci zijn, zoo als bekend is, onderling zeer verschillende; doch, 
niettegenstaande het groote onderscheid der kleur van de mij ter hand gekomene voorwerpen , kan ik in 
die van den Indischen Archipel slechts ééne soort erkennen, welke op Java, Sumatra en Borneo woon- 
achtig is (5). De Heer Diard heeft haar ook op Siam en Malakka waargenomen en Prof. Lesson berigt, 
dezelve op de Pelew-eilanden gevonden te hebben. 
CHIROPTERA. Naast den Galeopithecus, de bruine rat (Mus decumanus), de ratstaartige spitsmuis 
(Sorex myoxurus) en de eigenlijke zibethkat (Viverra zibetha), zullen onder de Indische land-zoogdieren 
