6 
ruig boscli bcdckl zijn. In de sombere valeijen en langs den oever der zee, ontwaart men echter aller- 
wege boog geboomte, tusschen hetwelk zich dikwerf uitgestrekte groepen van kokos- en sagopalmen ver- 
toonen. Dit welige groen levert een des te bekoorlijker tafereel op, daar het tegen de zandige en op vele 
plaatsen vrij dorre oppervlakte van het land, schilderachtig fraai afsteekt. Minder lagchend en aanlok- 
kelijk, hoezeer insgelijks, doch op eene andere wijze, sehilderachtig in zijnen aard, is het eiland Timor, 
wanneer men hetzelve van de noordzijde, in zijn westelijk gedeelte nadert. Hier verheffen zich tamelijk 
hooge bergen, met vaak steil opgaande rotswanden en spitse, klippige toppen, en ook in de lagere streken 
is de vorm van het land meestal ruwer en scherper in zijnen omtrek. Romaneske woestheid, gepaai’d aan 
eenen schralen grond, zijn de hoofdkenmerken van dit aanzienlijke, doch tevens, wegens het ongezonde 
luchtgestel, min gunstig bekende eiland. 
Timor is over het algemeen zeer bergachtig; doch behalve eene menigte vlakke kuststreken, die zich 
gewoonlijk op den achtergrond van groote bogten en baaijen langs het strand bevinden, treft men ook 
in de binnendeelen des eilands vele wijde, efïène dalen en andere groote vlakten aan, die zich ginds 
en her over den rug van uitgebreide heuvelrijen, of langs de zachte hellingen der grootere bergen 
uitstrekken. Deze laatstgenoemde, wier formatie voornamelijk uit ouderen graauwen zandsteen be- 
staat, hebben naar gissing ten deele slechts 1000 tot 1200 ellen hoogte; maar sommige daarvan 
schijnen hunne toppen aanmerkelijk hooger, tot 1800 of welligt zelfs tot ruim 2000 ellen boven zee 
te verheffen. Bijzonder karakteristiek op Timor zijn de onderscheidenlijk gevormde klippen, welke 
zich hier en daar, somwijlen in tamelijk vlakke streken, als afzonderlijk staande rotsgevaarten ver- 
heffen, en die door hare vrije ligging, door hare meestal steile wanden en veelvuldig gespletene 
toppen, op eenigen afstand, het aanzien opleveren van zoovele oude kasteden en bouwvallen. De 
Timorezen noemen deze hoekige rotsgevaarten, wier hoogten gewoonlijk tusschen de 40 tot 125 ellen, 
van hunnen voet af gerekend, bedraagt, Fatoe, d. i. steenklippen. Deze Fatoe’s zijn als natuurlijke 
vestingen te beschouwen, uit welke de bewoners der verschillende landschappen elkander dikwerf be- 
strijden en in wier ontoegankelijke kloven en krochten zich dat roofzuchtige volk, met hun gezin en hun 
vee, en met alles, wat zij in beweegbare have op de wereld bezitten, terugtrekt, zoodra het door een 
ernstig gevaar bedreigd wordt. Deze klippen zelve bestaan doorgaans uit jongeren kalksteen, voorna- 
melijk uit muschelkalk; eene steensoort, die zich op Ti m or in groote uitgebreidheid vertoont en aan de 
vorming des eilands een gewigtig aandeel heeft. Buitendien vindt men ook op vele plaatsen van dit 
eiland, voornamelijk langs de oevers der rivieren, kleine afgeronde heuvels van fijne klei, meest van 
eene graauw-blaauwe kleur; ook somwijlen door ijzer-oxyde rood geverwd; terwijl men eindelijk hier 
en daar porphier, grauwacke, onderscheidene gemengde gesteenten, verder syeniet, groensteen, kwarts, 
gipsspath, enz. aantreft. 
De schilderingen, welke men in sommige, zoo oude als nieuwere werken omtrent Timor aantreft, 
leveren niet altijd een zeer juist denkbeeld van de ware gesteldheid van dit eiland. Péron vooral heeft 
hetzelve, in zijne reis naar Australië, op eene wijze afgeschetst, die bij de hem anders eigene oor- 
deelkundige scherpzinnigheid, allezins bevreemding baart, naardien zijn daarvan opgehangen tafereel 
een bij uitnemendheid liefelijk en vruchtbaar land voorstelt. Zijne dwaling, in dat opzigt, schijnt haren 
