19 
Minder vlug nog, dan op de boomen, beweegt zieli de Orang-oetan op den grond. Zijn gang, wasti’bij 
hem steeds alle vier de ledematen ten dienste zijn, is eenigzins waggelend en schijnt hem in het algemeen 
veel inspanning te kosten. De snelheid van denzelven overtreft naauwelijks den gewonen tred van een 
mensch, en na eene korte poos wint de laatste het hem weldra in spoed af. De onevenredige lengte 
der voorarmen, die onder het loopen slechts weinig gebogen staan, verheffen het bovenlijf aanmerkelijk, 
zoodat het geheele ligchaam alsdan nagenoeg de houding verkrijgt van een’ zeer oud’ man, die gebukt 
onder den last der jaren, met een’ gekromden rug en een’ stok in de handen gaat. Bij den gang 
heeft overigens het ligchaam eene gewone, regt voorwaarts gerigte houding; niet gelijk bij de andere 
apen, welke meerendeels min of meer schuins loopen, uitgezonderd de Hylobates, die zich ook dien- 
aangaande, even als in zoo menig ander opzigt, van alle hunne overige talrijke familiegenooten op 
eene merkwaardige wijze onderscheiden. Bij deze namelijk bestaat de gang in een waggelend sprin- 
gen, dat slechts van korten duur is, vermits zij daarbij alleen de achterste ledematen gebruiken en 
het ligchaam bijkans geheel opgerigt houden. Hun eigenlijk verblijf is derhalve, even als dat van 
den Orang-oetan, op de boomen: want bij beiden is de bewerktuiging der handen geheel tot het klau- 
teren ingerigt. 
De Orang-oetan is zelfs bij den gang op de aarde niet in staat, om zijne achterbanden volkomen plat 
op den bodem neer te zetten; hij houdt haar altijd eenigzins naar binnen gekeerd, zoodat hij nagenoeg 
op den buitenkant loopt; alleen het achterste gedeelte der palm raakt daarbij meer vlak den grond, 
terwijl de gekromde vingers gedeeltelijk met de bovenzijde van hun voorste lid op de aarde rusten, 
hetgeen met de twee buitenste vingers van iedere hand volkomen het geval is. De voorhanden zijn bij 
den gang, ten opzigte van die van achteren, in eene tegenovergestelde rigting gedraaid, zóó namelijk, 
dat in stede van de buitenzijde, de binnenkant van dezelve hoofdzakelijk tot steunpunt gebezigd 
wordt. De vingers van deze zijn alsdan insgelijks zoodanig naar buiten gebogen, dat hunne voorste 
leden, voornamelijk die van de twee binnenste vingers, met de bovenzijde op den grond steunen, terwijl 
de vrij en regt staande duim, met zijne punt van onderen tot tegenstut dient. — De voorstelling van eene 
regtstaande houding, waarbij het dier enkel op de twee achterledematen zoude loopen, gelijk sommige 
schrijvers geneigd zijn van den Orang-oetan aan te nemen, is geheel en al onjuist. Alle op deze wijze, 
en gewoonlijk zelfs nog met eenen stok in de handen, afgebeelde dieren, zijn even onnatuurlijk, als de 
meening valsch is, dat de Orang-oetan zich met stokken, boomtakken en steenen tegen den mensch 
zoude verdedigen. 
De buitengewone ontwikkeling van de voorste ledematen des Orang-oetans, is intusschen niet slechts 
van groot nut voor dit dier bij het bestijgen van zware boomstammen, maar vooral ook bij het inzamelen 
van voedsel ten hoogste nuttig. Had de Orang-oetan zulke ongemeene lange armen niet, hij zoude, 
uithoofde zijner aanmerkelijke ligchaamszwaarte, al die vruchten missen, welke aan eenigzins hooge, 
maar ranke struiken en heesters groeijen of zich aan de buitenste punten der groote boomkroonen 
bevinden. Thans echter is hij in staat om zelfs van ver uitstekende dunne takken, de vruchten af te 
plukken, zoo al niet onmiddellijk, dan toch door dusdanige takken aan hun zwak gedeelte om te buigen, 
naar zich toe te halen of van voren af te breken. 
