27 
aanhoudend verblijf op de hoornen, en door diens onbekwaamheid om eenigzins regtstaande stammen te 
beklimmen, eenigermate gewaarborgd wordt. 
De zintuigen van den Orang-oetan schijnen, met uitzondering van het gehoor, niet bijzonder 
scherp. Alhoewel zijn licht bruin oog levendig en vol uitdrukking is, schijnt hetzelve toch eenigzins 
kortzigtig te zijn. Wij meenen zulks te mogen afleiden uit hetgeen wij, zoowel bij jonge dieren, 
als vooral ook bij het bovenvermelde groote individu hebben waargenomen. Wanneer men aan 
dezen de eene of andere tuinvrucht vertoonde, gaf hij onverwijld door gebaren en blikken zijn ver- 
langen te kennen, om die vrucht te bekomen, hoogst waarschijnlijk in de verbeelding, dat zij van deze 
of gene hem bekende en geliefde soort zoude zijn • zoodra hij echter de vrucht ontvangen en van alle 
kanten naauwkeurig bekeken en besnuffeld had, wierp hij haar onverschillig van zich weg, zonder er 
verder meer naar om te zien. Toonde men hem een oogenblik daarna eene tweede vrucht van dezelfde 
soort, dan trachtte hij dat voorwerp, hetwelk hem op den geringen afstand van slechts vier tot zes 
schreden, niet volkomen duidelijk scheen te zijn, evenzeer magtig te worden, doch met geen ander ge- 
volg dan de eerste reis. — De gewoonte van den ouden Orang-oetan, om alles, wat hij in handen krijgt, 
met groote oplettendheid te beschouwen en, niet alleen, even als bijziende menschen, ieder voorwerp 
zeer digt onder het oog te houden, maar tevens met opmerkzaamheid te beruiken^ is evenzeer aan de 
jonge individuen geheel eigen. Bij deze laatste handeling is het ons voorgekomen, dat het reuk-orgaan 
van den Orang-oetan wel tot eene fijne onderscheiding geëigend, doch daarom juist niet bijzonder scherp 
isj vermits hij steeds alle voorwerpen vlak tegen de neusopeningen aan houdt. 
Naar hetgene wij omtrent het tastvermogen der handen bij den Orang-oetan hebben opgemerkt, 
schijnt het ons toe, dat hij minder fijn gevoel in de vingers bezit, dan sommige andere Quadrumana. 
Zijne groote vleezige lippen, vooral de zoo rekbare onderlip, kunnen daarentegen als zijne voornaamste 
tastwerktuigen worden aangemerkt. Met de binnenzijde der lippen en inzonderheid met de onderlip, 
welke hij tot dat einde eenigzins buitenwaarts buigt, onderzoekt de Orang-oetan niet slechts zijne spijzen, 
maar hij betast met dezelve ook steenen, houtwerken, de kleederen der menschen en alle andere dingen, 
die zijne nieuwsgierigheid gaande maken. Spijzen, die hem eenigzins vreemd voorkomen, neemt hij 
gewoonlijk tusschen de lippen en de tanden, dezelve eenige malen langs het gebit heen en weder schui- 
vende, alvorens er iets van in den mond te brengen. De onderlip speelt daarenboven eene belangrijke 
rol bij het nuttigen van vloeistoffen. Terwijl de Hylobates met open’ mond de regendroppels opvangen, 
of met hunne, van nature kromme handen, die zij in het water dompelen en vervolgens boven den 
opwaarts gerigten mond ledigen, hunnen dorst lesschen, bezigt de Orang-oetan, tot datzelfde doel, 
alleenlijk zijne lippen. Heeft hij dorst en begint het toevallig te regenen, dan steekt hij zijne onderlip, 
in de gedaante van eenen grooten lepel, eenige duimen ver vooruit, en vangt aldus zooveel regenwater 
op, als hem nut is. Van deze eigenaardige kunstgreep, om de onderlip, als ware het, tot eene soort 
van waternapje aan te wenden, bediende zich ons groot, wild individu telkens, wanneer het dorst had 
en men eenig water van boven op hem liet nederdruipen j doch, vulde men de halve kokosschaal, welke 
zich als drinkvat in zijn hok bevond, met water, dan nam het dier die schaal, met eene waarlijk men- 
schelijke vaardigheid, met eene zijner voorhanden op, en goot het vocht in de lepel vormig verlengde 
