50 
De Aanvoerders ^ spieren van de Dij. 
De schaambeensspier {musc. pectineus. Ptibo-fémorien) , van den kam des schaambeens afkomende , daalde neder 
tot op de helft van bet dijbeen , alwaar dezelve zich op de gewone wijze vasthechtte. 
De drieling-dijspier {musc. triceps femoris. Sous-pubo, sous-pubi ischii fémorien), gewoonlijk verdeeld in den 
langen aanvoerder (niusc. adductor longus), welke, van de voorzijde van het schaambeen af komende, zeer dik was 
en zich van beneden de aanhechting van de schaambeensspier tot bijna aan den binnensten linobbel van het kniegewricht , 
aan het dijbeen injilantte; de korte aanvoerder (musc. adductor brevis), van het schaambeen met eene breede opper- 
vlakte afkomende, liep dadelijk tot het bovenste gedeelte van het dijbeen, en wei’d aan hetzelve ingeplant van beneden 
den kleinen draaijer tot aan het begin der inplanting van de schaambeensspier; de groote aanvoerder (inusc. adductor 
magnus) , zijnen oorsprong nemende van den knobbel van het zitbeen , werd achter de voorgaande , aan de geheele 
lengte der ruwe lijn van het dijbeen, van onder den kleinen draaijer tot aan den binnensten knobbel van het knie- 
gewTicht vastgehecht. De loop der bloedvaten was door dit gedeelte even als bij den mensch. 
Spieren van het Been en van den V'oet. 
De tweeling-kuitspier (musc. gemellus. Bi-fémoro-calcanien)., van de beide onderste knobbels van het dijbeen 
af komende, had, niettegenstaande de groote vermagering van het dier, eene vrij groote dikte; na de vereeniging der 
beide hoofden ging dezelve onmiddellijk in de pees van Achilles over, welke aan den knobbel van het hielbeen was 
vastgehecht. Beide hoofden bevatteden een zaadbeentje , welke bij Simia troglodytes , Linn. niet gevonden werd. 
De platte kuitspier (musc. soleus. Tibio-calcanien) kwam met een peesachtig beginsel van het hoofd en der achter- 
zijde van het kuitbeen, doch had geen’ oorsprong van het scheenbeen; vereenigde zich vervolgens spoedig met de 
tweeling-kuitspier, alwaar deze in hare pees overging, en hechtte zich met vleeschbundels , langs de geheele lengte 
van deze pees tot aan het hielbeen, waardoor dezelve een geheel ander aanzien had, dan bij den mensch. 
De lange voetzoolspier (niusc. plantaris longus. Fémoi'i-calcanien^ komt van den huitensten knieknobbel van het 
dijbeen; gaat spoedig in eene dunne pees over, welke, na tusschen de beide voorgaande spieren te zijn doorgegaan, 
op eenigen afstand der binnenzijde van de pees van Achilles nederdaalt en, tusschen den knobbel van het hielbeen en 
de pees van de duimsafvoerderspier (musc. abductor pollicis pedis^ heenloopende , begeeft zij zich in den bal van den 
voet , eindigende aldaar in het peesachtig uitspansel (aponeurosis plantaris). 
De voorste scheenheensspier (niusc. tibialis anticus. Tibio-susdarsien) ^ de uitrekkende spier van den duim des voets 
(musc. extensor pollicis pedis. Péroneo-sus-onguien) , de algemeene lange uitstrekker der teenen (musc. extensor 
longus digitorum pedis. Péroneo-sus-onguien) , alsmede de korte uitstrekker der teenen (niusc. extensor hrevis 
digitoriini pedis. Calcaneo—sus-onguien) , zijn in haren oorsprong en inplanting even als bij den mensch. Eene tweede 
lange afvoerderspier van den duim (musc. abductor longus pollicis pedis) van welke Cuvier spreekt, heb ik niet 
waargenomen , en ontbrak ook bij Simia troglodytes , Linn. , ofschoon dezelve ook door Traill is gezien. 
De derde kuitbeensspier (niusc. per oneus tertius. Péroneo-sus-niétatai'sien), was noch bij Simia satyrus, noch bij 
Simia troglodytes, Linn. aanwezig. 
De lange kuitbeensspier (niusc. peroneus longus. P éroneo-sous-tarsien) , v^oortkomende van het bovenste gedeelte 
der buitenzijde van het kuitbeen, en met hare pees zich achter den buiten enkel ombuigende, geeft eene dunne pees 
aan het achtervoetsbeen van den kleinen teen, en hecht zich voornamelijk met di’ie pezen, aan het achtervoetsbeen van 
den duim, van welke pezen de dikste tusschen de beide achterste gedeelten van den korten buiger des duims 
(musc. flexor brevis pollicis pedis) loopt. 
De korte kuitbeensspier (niusc. peroneus brevis. Péroneo-sus-niétatarsien) , van het lagere gedeelte van het kuitbeen 
afkomende , eindigt aan het zijdelingsche gedeelte van het achtervoetsbeen des kleinen teens. 
De achterste scheenbeensspier (musc. tibialis posticus, Tibio-sous-tarsien) vertoonde zich in haren oorsprong, loop 
en inplanting , even als bij den mensch ; maar was bij haren loop om het schuitbeen van den voet (os naviculare ) , 
van een zaadbeentje (os sesamoideum) voorzien. (*) 
(*) Lecons d’Anatomie coraparée. Paris 1836. 8“. Tom, I. pag. .552. 
