63 
Deze buitengewone ontwikkeling der maag is zonder twijfel oorzaak, dat bij hen de om vang van 
den buik veel grooter is, dan bij de overige apen; dit geeft aan den anders slanken bouw dezer dieren 
eene zekere onevenredigheid, welke door hunnen kleinen kop, en vooral door de kleinheid van hun 
gelaat nog vermeerderd wordt. 
Gelijk bekend is, worden deze Indisehe apen in Afrika, door zeer naauw verwante soorten vervangen, 
welke men, omdat de duimen hunner voorhanden zeer onvolledig ontwikkeld zijn, onder een eigen 
geslacht, dat van Colobus, heeft vereenigd. Sedert men eene soort ontdekt heeft, waar deze duim 
geheel en al ontbreekt (Colobus verus, van Beneden), kan men met regt zeggen, dat de Colobi en 
Semnopitheci tot elkander in verhouding staan, als de verschillende soorten van Ateles, van welke 
sommigen insgelijks met eenen duim voorzien zijn, bij anderen dit lid ontbreekt, en welke als verte- 
genwoordigers van beide voornoemde geslachten in de Nieuwe-wereld kunnen worden beschouwd. 
Wat de geographische verspreiding der Semnopitheci betreft, kan men zeggen, dat dezelve, over het 
geheel genomen, niet zeer uitgestrekt is. Van de soorten, aan het vasteland van Indië eigen, weten wij 
dienaangaande slechts weinig; doch, naar hetgeen ons daarvan met zekerheid bekend is, oordeelende, 
moeten wij vooronderstellen, dat zich derzelver gebied evenzeer tot zekere landstreken alleen bepaalt, 
als zulks het geval is met die, welke de eilanden bewonen. Al de laatstbedoelden zyn alleenlijk op één 
eiland te huis, met uitzondering van slechts eene soort, den Semnopithecus cristatus, die wij op twee 
eilanden hebben aangetroffen, en omtrent welke, gelijk wij boven aanmerkten, het vermoeden bestaat, 
dat zij op nog een ander naburig eiland inheemsch is ; van geene enkele soort weten wij echter stellig , 
dat zij tevens over het vasteland zoude verspreid zijn. Van al de Indische eilanden is Borneo het rijkst 
met deze dieren bedeeld. Wij bezitten thans van dit eiland vijf soorten; daarna volgt Sumatra, het- 
welk vier soorten heeft, en eindelijk Java, waar slechts twee schijnen te leven. Volgens deze waar- 
nemingen vindt men derhalve tien (*) soorten op de drie groote Sunda-eilanden ; terwijl er op Ceylon 
ééne en op het vasteland van Azië vijf te vinden zijn, namelijk in Dekan, Bengalen, op het schiereiland 
van Malakka en in Siam. — Over de bijzondere verblijfplaatsen dezer apen zullen wij, zoo ver onze 
waarnemingen zich daaromtrent uitstrekken, bij iedere soort afzonderlijk spreken; wij vermelden hier 
nog alleen, dat sommigen bij voorkeur het gebergte bewonen; anderen op de bergen en in de vlakke 
streken tevens voorkomen, en wederom anderen zich alleenlijk in de lage, effene bosschen ophouden. 
Wat hunne geaardheid en levenswijze betreft, hieromtrent laat zich in algemeene bewoordingen het 
volgende vaststellen. Het zijn gezellig levende dieren, die zich gaarne in kleine troepen, gewoonlijk 
ten getalle van 5 tot 15, zeldzaam tot 25 of meer vereenigen. Zij houden zich meestal in de kroo- 
nen van het hooge geboomte op, en kiezen, vooral gedurende den nacht, een verheven standpunt 
tot algemeene rustplaats uit. Het water schijnt voor hen een geliefdkoosd element te zijn, in welks 
mitratus, maums en nemaeus (zie Trans, of the Zool. Soc. I. p. 65, PI. 8 en 9, en Mém. de Strasbourg 
1835, II. 1. p. 1.); Is. Geoffroy die van S. cucullatus , en Martin (Proceed. 1837, p. 70.) bevestigde de aanmer- 
king van Wm’mb omtrent de maag van S. nasicus. 
C^) Vermits ééne derzelven, namelijk Semn. cristatus, tweemaal is geteld. 
