64 
nabijheid zij bijzonder gaarne vertoeven. Ruisehende bosch-ri vieren in diepe, eenzame dalen, en stille 
afgelegene meren, lokken hen bovenal aan. Hunne manieren zijn zaehtaardig, levendig en somwijlen 
zelfs zeer dartelj bij dit alles toonen zij zieh zeer bevreesd voor menschen en vijandelijke dieren, en 
bezitten zij eene verwonderingwekkende vlugheid en behendigheid in hunne bewegingen. Omtrent 
dit een en ander, de huishouding dezer apen betreffende, vindt men in het, als inleiding dezer afdeeling 
strekkende Overzigt der Zoogdieren van den Indisehen Arehipel (bl. 15), eenige nadere mededeelingen, 
tot w'elke wij, ten einde noodelooze herhalingen te vermijden, meenen te mogen verwijzen. — Uit hunne 
groote, in drie of, zoo men wil, in vier kamers verdeelde maag, kan men overigens reeds genoegzaam 
besluiten tot den aard van hun voedsel, hetwelk voornamelijk in boombladen en wilde vruchten bestaat. 
Ten slotte maken wij in deze algemeene schets nog kortelijk gewag van twee opmerkingen, namelijk, 
van de wijze, hoe deze apen in de vrijheid hunnen staart dragen, en hoe de wijfjes hare jongen met zich 
voeren. Wat het eerste onderwerp betreft, van dit spreken wij hier alleen, uithoofde der verkeerde 
begrippen, welke, blijkens de in den laatsten tijd in het licht verschenen afbeeldingen, in Europa nog 
steeds bestaan, alsof de Semnopitheci hunne lange staarten, even als de eekhorens, gekromd in de 
hoogte dragen (*), terwijl zij integendeel, in de hoornen zittende, denzelven altoos slap naar de laagte 
laten hangen, of op de aarde loopende, hem regtuit, bijkans langs den grond slepen, zijnde alsdan de 
punt alleen eenigzins opwaarts gebogen. — Aangaande het tweede punt, te weten, op wat wijze de 
wijfjes hare jongen een tijdlang met zich rondvoeren: hierop komen wij bepaaldelijk neder wegens eene 
bijzonderheid, welke dienaangaande bij deze Indische apen en de Zuid-Amerikaansche Quadrumana 
plaats vindt. Onderscheidene reizigers, en onder dezen vooral de, wegens hunne naauwkeurige waar- 
nemingen, zoo verdienstelijke natuurkundigen, de Prins Maximilian von Wied en D'’. J. R. Rengger, 
deelen in hunne Zoologische bijdragen, van verschillende apen (Ateles hypoxanthus, Mycetes 
ursinus en niger, Cebus Azarae en anderen) mede, dat dezelve hunne jongen, hetzij al dadelijk kort 
na de geboorte, of eerst eenigen tijd daarna, vaak op den rug dragen, eene gewoonte, door ons nooit 
bij eenen Semnopithecus opgemerkt. Bij dezen hebben wij de jongen — en zulks zeer dikwerf bij de 
meeste, op de Indische eilanden voorkomende soorten — altijd enkel voor de borst en aan den buik zien 
hangen. Zij hielden zich daarbij aan weêrszijden van het lijf der moeder, met de handen aan de haren 
vast, welke in deze houding de grootste sprongen met hen maakt. Dat de Semnopitheci telkens slechts 
één jong ter wereld brengen, behoeven wij naauwelijks te zeggen. Bij die soorten, welke de eilanden 
bewonen, schijnt de werptijd het meest te vallen in de laatste helft van het regensaizoen en in de eerste 
van de drooge of oost-moeson, of van de maanden december tot julij. De gevangenschap verdragen 
de slank-apen doorgaans slecht. 
Wij gaan thans over tot de behandeling van al de op de Indische eilanden levende soorten in het 
bijzonder, en, het reeds door andere geleerden geschrevene als bekend vooronderstellende, zullen wij 
slechts zulke bijdragen leveren, welke tot de meer naauwkeurige kennis van die soorten dienen kunnen. 
(^) Men mag toch niet vooronderstellen, dat men, bij het vervaardigen dezer afbeeldingen, de waarheid der voor- 
stelling aan het formaat des papiers zal hebben opgeofferd. 
