70 
De kleur van dezen aap is, van de derde of vierde maand na zijne geboorte tot in hoogen ouderdom, 
een fraai rood-bruin, hetwelk op de onderdeelen van het ligchaam en voornamelijk aan de keel eenigzins 
helderder wordt, en op de bovenzijde der vier handen gewoonlijk eenen in het zwartachtige trekkenden 
tint aanneemt. Men ontwaart somtijds, ofschoon hoogst zeldzaam, onder de lange haren der zijden 
van den rug eenige witachtige j en hij een voorwerp, in den middelbaren leeftijd, is het voorste gedeelte 
der haarkuif zwart. 
Bij geheel jonge voorwerpen wijkt daarentegen de kleurverdeeling zeer van die der ouden af. Wij 
hebben het jonge, door ons te gelijk met de moeder, aan wier borst het hing, geschoten voorwerp, het- 
welk vermoedelijk 3 of 4 maanden oud geweest zal zijn, afgebeeld. Dit voorwerp is 0,635 lang, waarvan 
0,35 voor den staart komen. Het haar is doorgaans korter dan bij de ouden, bijkans wolachtig van 
hoedanigheid, maar niet gekruld, en zeer zacht op het gevoel. De kuif is nog weinig ontwikkeld, en 
ook de straalvormige haarkruin van het voorhoofd zeer onduidelijk. Daarentegen zijn de wenkbraauwen 
met buitengewoon lange en talrijke fijne borstelharen voorzien, welke waarschijnlijk geheel en al uit- 
vallen en niet door anderen vervangen worden, wanneer het dier het kleed der ouden aanneemt. Het 
bovenste gedeelte van den kop, de geheele rug, de buitenzijde der boven- en voorarmen en de staart, 
zijn bleek purperachtig bruin-rood; deze kleur is echter vrij donker op den staart, lichter en met vele 
geelachtige haren vermengd op den rug, en nog helderder op het hoofd. De overige deelen van het 
dier zijn geelachtig grijs-wit, maar deze kleur neemt op de buitenzijde der achterste ledematen een’ 
bruin-roodachtigen tint aan. 
Deze soort bereikt eene lengte van 1,34 m., waarvan er 0,74 door den staart worden ingenomen. Bij 
een ander voorwerp, welks ligchaam slechts 0,03 korter is, dan van het eerstgenoemde, bedraagt de 
lengte van den staart slechts 0,65 m. De ooren zijn 0,029 lang en 0,038 meters breed. 
Het geraamte vertoont, behalve eenige afwijkingen in den schedel, de grootste overeenkomst met dat 
van Semn. melalophos. De knobbelachtige verhevenheid, welke zich tusschen de beide oogholten be- 
vindt, is bij onze nieuwe soort even sterk ontwikkeld, als bij S. melalophos en flavimanusj ofschoon de 
neusbeenderen zelve minder uitpuilen en de ruimte tusschen de oogholten breeder is, dan by de twee laatst- 
genoemde soorten. Het voorhoofd is voorts hooger, de snuit een weinig smaller en minder vooruitste- 
kende, de onderkaak kleiner en zwakker, en het wangbeen vormt van voren en van onderen eenen vrij sterk 
vooruitspringenden, maar afgeronden hoek, welke bij S. melalophos en flavimanus ten eenenmale ontbreekt. 
Wij ontdekten deze soort, gedurende onzen laatsten togt in Indië, op de zuidkust van Borneo. De 
Banjerezen noemen haar Kalahie (*); de Bejadjoe-Dajakkers Kalasie (-f). Onze inlandsche jagers 
(^) Kalahie (^51^) beteekent ook: gevecht, twist, krakeel. Daar de bedoelde apen veel en luid schreeuwen, en 
dikwerf in toorn tegen elkander ontstoken zijn, is hun veelligt die naam schertsenderwijs gegeven. 
(-]-) Kalasie een zeeman, matroos. Dewijl dezen veelal wolachtige roode hemden en mutsen van diezelfde 
stof dragen, is het niet onwaarschijnlijk, dat deze aap, uithoofde dier overeenkomst van kleur, insgelijks aldus is 
genoemd geworden. 
