73 
afhangende, beschouwd moet worden. Dat zij niet alleen aan het wijfje eigen is, bewijzen de over- 
blijfsels van geel-witte haren bij geheel oude voorwerpen van beide seksen; en wij twijfelen, of genoemde 
kleurverdeeling kenschetsend is voor eenen geheelen leeftijd, uithoofde, dat dezelve bij de jongen zoo 
zeer afwijkt, veel tot die der geheel oude voorwerpen nadert, en ook reeds alle kenmerken van een 
overgangskleed bezit. 
Het zeer jonge wijfje namelijk, hetwelk wij van deze soort bezitten, heeft de volgende kleurverdeeling* 
Het achterste gedeelte der haarkuif, eene breede streep langs den rug, welke zich puntig naar den boven- 
arm verlengt, om zich met de, tevens in eene punt uitloopende, donkere kleur der buiten- en voorzijde 
des bovenarms te vereenigen, en eindelijk de bovenzijde van den staart, zijn zwartachtig met eenen rood- 
bruinen gloed. Alle overige deelen zijn witachtig geel-grijs; maar op den kop, de pooten en aan de 
zijden van den rug komen overal zwarte haren te voorschijn, welke zich nu eens als vlekjes vertoonen, 
dan weder, meer regelmatig verspreid, de grondkleur gedeeltelijk verdringen en eenen vuilen, zwart- 
achtio-en tint te weeg brengen. Het haar van dit voorwerp is zeer kort, en de kuif van het voorhoofd, 
waardoor zich deze soort onderscheidt, is reeds duidelijk ontwikkeld, maar nog van die des achter- 
hoofds afgezonderd. De geheele lengte van dit jonge wijfje is 0,65 meters, waarvan er 0,34 voor 
den staart komen. 
VI. SEMNOPITHECUS SUMATRANUS. 
Tab. 10 bis. fig. 1 (oud mannetje) , fig. 2 (kop , van het lichtkleurige vs'ijfje). 
Wij beschrijven onder dezen naam eenen slank-aap, welke door zijn geheel maaksel, en gedeeltelijk 
ook door zijne kleurverdeeling, zoo naauw aan de voorgaande soort van Borneo is verwant, dat men 
hem niet slechts als den vertegenwoordiger van deze op Sumatra, maar veelligt als eene plaatselijke 
verscheidenheid van dezelve beschouwen moet. Hij is van dezelfde grootte als Semn. chrysomelas, en 
zijn staart staat in dezelfde verhouding tot de lengte van het ligchaam, als die der laatstbedoelde soort. 
In de lengte, de hoedanigheid en de verdeeling van het haar, is evenmin eenig merkbaar verschil aan te 
wijzen. Het hoofdkenmerk van Semn. chrysomelas, daarin bestaande, dat zich de kuif kamachtig tot 
aan het gezigt voortzet, is ook aan Semn. sumatranus eigen, echter eenigzins minder duidelijk. De sche- 
dels dezer beide soorten komen insgelijks met elkander overeen, en zijn voornamelijk door de bolvormige 
gedaante van de tusschenruimte der oogholten gekenschetst: een kenmerk, hetwelk men echter ook bij 
Semn. frontatus en bij de roodgekleurde soorten (Semn. rubicundus, melalophos en flavimanus), bij den 
eersten in eenen geringeren , bij de laatstgenoemden in eenen hoogeren graad wedervindt. De wangharen 
of bakkenbaarden vindt men bij Semn. sumatranus, even als bij Semn. chrysomelas, weinig ontwikkeld. 
Beiden hebben aan de binnenzijde der ledematen eene lichte streep. Eindelijk stemmen deze dieren ook 
daarin met elkander overeen, dat hunne vacht somtijds eene geheel eentoonig geelachtige kleur vertoont. 
Wij hebben van het laatstgenoemde zonderlinge verschijnsel reeds uitvoerig bij Semn. chrysomelas 
gesproken, doch zien ons genoodzaakt, hier op hetzelve terug te komen. Het geelachtige voor- 
werp, van Sumatra afkomstig, gelijkt namelijk zoo volkomen op dat van Borneo, dat er letterlijk geen 
Mammai.m. 19 
