79 
0,098, de breedte, bij de ooren gemeten, 0,074. De ooren zijn 0,034 hoog en 0,036 breed. Deze 
volwassene voorwerpen zijn bij de achtervoeten 0,535, en bij de voorvoeten 0,45 hoog. Een voorwerp 
in middelbaren leeftijd is 0,818 lang, waarvan de staart er 0,423 bedraagt. Het jonge voorwerp heeft 
0,74 geheele lengte, waarvan de staart er 0,34 inneemt. 
Men ziet uit deze opgaven, dat de soort, van welke hier gehandeld wordt, de overigen in grootte niet 
overtreft, en in de verhouding harer deelen met de gewone soorten van dit geslacht overeenstemt. Overi- 
gens schijnt zij een weinig teederder van maaksel en slanker van gestalte te zijn, dan de meeste overigen. 
De kop dezer soort is een weinig van boven naar beneden te zamengedrukt, met eenen eenigermate 
vooruitspringenden snuit en een tamelijk gewelfd bovenhoofd. Het gezigt is tusschen de oogen breeder 
dan gewoonlijk, en, met uitzondering der kale plek van het voorhoofd en der onderlip, roetzwart, welke 
kleur ook de ooren en handen hehben. De onderlip en een smalle rand langs de bovenlip zijn, in het leven, 
vleeschkleurig, beide lippen echter met enkele, bleek bruin-gele haren bezet. De iris is bruin. De kale, 
deze soort zoo zeer kenschetsende plek van het voorhoofd, neemt naauwkeurig de plaats in, aan welke 
men op den schedel den naam van glabella gegeven heeft. Deze plek begint tusschen de wenkbraauwen, 
is bijkans driehoekig, en loopt, tot omstreeks op de helft van het voorhoofd, of, met andere woorden, 
tot op het middelpunt der haarkruin van het voorhoofd, van waar de haren zich, even als bij de 
meeste andere soorten, meer of min duidelijk naar alle zijden van het voorhoofd verspreiden. De 
breedte van voornoemde kale plek bedraagt aan den wortel omstreeks 0,01 8 j de hoogte daarentegen 
slechts 0,013 m. De huid dezer plek is een weinig gerimpeld, en heeft eene witachtige kleur of eigenlijk 
die van zuivere koemelk. De haren der wenkbraauwen beginnen zich eerst aan de zijden der wortels 
van de kale voorhoofdsplek te vertoonen; zij zijn tamelijk stijf, zwart van kleur, naar buiten en een 
weinig naar onderen gerigt, en worden door eene reeks van gewone zwarte haren opgevolgd, welke, 
langer dan de haren des voorhoofds, zich tot aan de ooren toe uitstrekken en de zijden van het boven- 
hoofd, als ware het, omzoomen. Gelijksoortige zwarte, maar kortere haren omzoomen de zijden der 
kale voorhoofdsplek en vereenigen zich met die der wenkbraauwen. De haren der wangen zijn bij de 
ouden zwart, bij de jongen lichter, en vormen eenen niet zeer dikken maar langen bakkenbaard, die 
tot aan de schouders reikt. De zoogenaamde kuif bestaat uit eene lange en hooge, maar smalle reeks 
van haren, als een helmversiersel of kam de lengte-middellijn van het bovenhoofd innemende, en welke 
in den nek, met de haren van het achterhoofd vermengd, verdwijnt, bij het voorhoofd daarentegen 
breeder wordt, en eenen digten bundel donkerkleurige, sterk naar voren gerigte haren vormt, welke 
het voorhoofd met zijne kale plek gedeeltelijk overschaduwen. De haren der overige deelen van het 
dier leveren niets buitengewoons op. Zij zijn een weinig gegolfd en zacht op het gevoel. Die van 
den rug zijn slechts weinig langer, dan die der overige bovendeelen van het dier. De staart heeft vrij 
digte haren, welke aan het einde van dit lid, zoo als gewoonlijk, eenen kleinen kwast vormen. 
De kleuren van dezen aap trekken doorgaans in het roetachtige, en worden omstreeks de vier handen 
steeds donkerder. Deze laatsten zijn bijkans zuiver zwart, welke kleur zich ook, tot aan den romp toe voort- 
zet, waar zij echter allengs , voornamelijk aan de binnenzyde der ledematen, helderder wordt en, ongemerkt, 
