83 
onverwijld, zoo bedaard en stil mogelijk, de vlugt of hij verschuilt zich tusschen de gaffels der takken en 
in het loof der hooge boomkruinen. Yan dit laatste middel maakt hij des te liever gebruik, daar hij 
geenszins die verwonderlijke behendigheid in het klauteren en springen bezit, welke men bij andere 
soorten van zijn geslacht waarneemt. Uitmuntend verstaat hij daarentegen de kunst om zich voor den 
vijand uren lang doodstil verborgen te houden. Inzonderheid doen dit vaak de zeer oude individuen, 
die ook wel, bij het dreigen van gevaar, ijlings van de boomen afstijgen en door het donkere ruig 
langs den grond wegkruipen. Deze gewoonte voert den neusaap in tusschen dikwerf zoo veel te eerder 
in de magt zijner vervolgers, daar het hierdoor mogelijk wordt, hem met honden te kunnen jagen. De 
inboorlingen, die ten minste, welke gaarne zijn vleesch eten, trekken daar niet zelden partij van. — 
Bij de Dajakkers van Poeloe-Betak, Kahajan en andere oorden, tot den Bejadjoe-stam behoorende, 
draagt deze aap den naam van Bakara; bij de Banjerezen dien van Bakantan. Het woord Kahau, 
door Wurmb (^) het eerst opgegeven en vervolgens als landnaam voor den neusaap in alle dierkundige 
werken overgegaan, berust op eene verkeerde toepassing. Hetzelve geldt den Cervus muntjac, door 
bovengemelde Dajakkers Karahau geheeten, in nabootsing van het vrij sterke geschreeuw, hetwelk de 
mannetjes van dit hert vaak doen hooren. Het stemgeluid van den Semn. nasicus is integendeel niets 
minder dan zwaar; het bestaat veel meer uit een dof gebrom, dat slechts op geringen afstand hoorbaar is. 
Zelden echter verneemt men dat gebrom op het midden van den dag; gemeenlijk slechts des morgens 
zeer vroeg en bij schemeravond. 
Yolgens het zeggen der Dajakkers vindt men in de ingewanden van den Bakara dikwerf steenachtige 
ballen (zoogenaamde Bezoarsteenen). Dezelve zouden van betere hoedanigheid zijn, dan alle soortgelijke 
van andere apen en, in het algemeen, van andere zoogdieren afkomstige maagsteenen. Rumphius 
(Amboinsche Rariteitkamer, bl. 301) bedoelt waarschijnlijk met zijnen Culiga Kaka eenen neus- 
aap-bezoar, hebbende hij het woord Kaka enkel van handeldrijvende Maleijers gehoord, door welke het 
gemakkelijk van de namen Bakara of Bakantan verbasterd kan zijn geworden. Golejga (I^aJJ') is de 
Maleische naam voor bezoar. Dat een zoo onwetend en bijgeloovig volk als de inboorlingen van Borneo, 
aan deze zelfstandigheden eene bijzondere geneeskracht toeschrijven, is niet te verwonderen. 
L. c. 
