90 
menigte; op Sumatra daarentegen, was zij in de uitgestrekte lage en moerassige strandbosschen bij 
Indrapoera zeer gemeen. Gewoonlijk treft men haar bij paren aan, doch ook dikwerf alleen. Zij houdt 
zich meest altijd in de kroonen van groote boomen op; bij voorkeur in zoodanige, welke met rijpe 
vruchten zijn beladen , wordende de verschillende vijgensoorten vooral druk door haar bezocht. Som- 
wijlen sluipt zij ook de koffijplantaadjen en boschvelden binnen en vergast zich aldaar op het zoetsappig 
buitenbekleedsel der rijpe koffij-, en ook op de pisangvrucht enzv. Sc. bicolor behoort overigens tot de 
schuwste eekhorensoorten van Indië. Hij ontvlugt zijnen vervolger met de grootste behendigheid en 
vlugheid, makende hij bij zoodanige gelegenheid vaak sprongen van twintig en meer voeten afstands, 
van de eene boomkruin, schuins nederwaarts in de andere. Wanneer hij in zijne nabijheid een mensch, 
hond of eenig’ ander’ vijand bespeurt, maakt hij met zijn’ staart eene op- en nederwaartsche, trillende 
beweging en doet daarbij veelal een ratelend geluid hooren. Ontmoet men dit dier toevallig op eenen 
afzonderlijk staanden of zeer hoogen boom, dan verbergt het zich gewoonlijk achter eenen dikken tak, 
houdt zich, soms uren lang, doodstil, en zit zoodanig ineengedrongen, dat er zelden meer dan een klein 
gedeelte van zijnen krom gebogen rug of de punt van zijnen staart zigtbaar is: eene houding, welke 
alsdan, zelfs bij het lossen van het geweer, niet ligt door hem verlaten wordt. — In de maand december 
of januarij bevat zijn nest, gelijk men bij de eekhorens in het algemeen vindt, gewoonlijk twee jongen. 
II. SCIURUS HYPOLEUCUS. 
Deze door D*'. Horsfield, Zool. Res. Sc. N°. 14, onder bovenstaanden naam beschrevene en door 
hem zelven als eenerlei met Sc. Leschenaultii, Desm. Nouv. Dict. Ed. X. p. 105, verklaarde soort, 
wordt alleen op Sumatra, nooit op Java aangetroffen; en het schijnt derhalve, dat Horsfield, die haar als 
gemeen op Java opgeeft, sommige licht gekleurde voorwerpen van Sc. bicolor voor dezelve heeft aangezien. 
Zij heeft, in gedaante en grootte, zeer veel overeenkomst met Sc. bicolor, maar onderscheidt zich 
van dezen door haren langeren staart en het verschil der kleuren. De hoofdkleur der bovendeden van 
het ligchaam is een vuil gedachtig rood-bruin, hetwelk op den staart in het vuil bruine, en op den 
romp, met uitzondering der poolen, meestal in het okergele geschakeerd is. Deze verscheidenheid van 
tinten wordt daardoor te weeg gebragt, dat de haren der poolen aan den wortel zwartachtig en ver- 
volgens geheel gedachtig rood-bruin zijn; dat die van den romp, behalve deze beide kleuren, eene 
langere okergele punt hebben; terwijl die van den staart, aan de wortelhelft gedachtig en aan de 
buitenste vuil bruin zijn. Al de onderdeden van het dier, met inbegrip van de binnenzijde der poolen, 
de zijden van den kop en den hals, de binnenzijde van het oor en eindelijk het voorhoofd tot tusschen 
de oogen, zijn zuiver wit. De achterzijden der ooren zijn zwartachtig, met eene gedachtige vlek aan 
hunnen achterrand. Op de teenen zijn meestal enkele zwarte haren tusschen de rood-bruine gemengd. 
De nagels zijn donker hoornkleurig, met witachtige punten. De iris is donker bruin. 
Geheele lengte van de punt des snuits tot aan den wortel des staarts . . . 0'“,38. 
Lengte van den staart 
met de lange puntharen 
zonder die haren ... 
0“,52. 
0“,44. 
