92 
Sciurus ephippium is nooit in de bergen, noeh in eenige bergaehtige streek, in het zuidelijk gedeelte 
van Borneo, maar eeniglijk in de groote, vlakke bossehen aldaar, door ons waargenomen. In die 
eenzame en gedeeltelijk moerassige wouden is hij niet zeldzaam. De Dajakkers, langs de rivier Doeson, 
noemen hem Marauw; die van den Bejadjoe-stam, welke de oevers van de zoogenaamde Kleine en 
Groote Dajak-rivier bewonen, kennen hem onder den naam van Mengkas. Ten opzigte zijner leefwijs 
stemt hij met Sc. bicolor overeen, doch kwam hij ons eenigzins minder schuw en voorzigtig voor. De 
Dajakkers maken, om zijn vleesch, dat op het vuur geroosterd, door hen voor eenen lekkeren beet 
wordt gehouden, veel jagt op dit dier. 
IV. SCIURUS HIPPURUS. 
Het schijnt, dat deze soort aan de onderzoekingen van Raffles en Horsfield ontsnapt is, aangezien zij 
door hen niet is aangeduid, en eerst in het jaar 1832, door J. Geoffroy van haar is melding gemaakt (*). 
Wij hebben aan de beschrijving en afbeelding van dezen geleerde niets toe te voegen, dan dat de 
kleuren dezer soort aan individuele afwijkingen onderworpen zijn, doordien de fraaije roode kleur der 
onderdeden zich somtijds over den hak, den voorarm en de teenen uitstrekt, terwijl die der boven- 
deden in een eenkleurig glanzend zwart overgaat. Gewoon lijk echter zijn de haren der bovendeden 
zwart- en gedachtig grijs geringd, en de rug neemt niet zelden eenen bleek gedachtig bruinen tint aan. 
Wij moeten voorts de opmerking maken, dat J. Geoffroy als het vaderland dezer soort zeer ten onregte 
het eiland Java opgeeft, waar zij stellig nooit gevonden is. Wij troffen haar alleen op Sumatra aan; 
Mc. Clelland (-{-) vond haar in Asam, en het Rijks-Museum ontving een voorwerp van Canton. 
Lengte van het ligchaam, zonder staart 0™,31. 
)) » den staart 0'",36. 
Deze soort bereikt dus niet geheel de grootte van Sc. bicolor, hypoleucus en ephippium , en onder- 
scheidt zich ook van deze drie, even als van alle overige eekhorens van den Indischen Archipel, door 
de fraaije donker roode kleur, welke alle onderdeden van het dier inneemt. Zijne iris is donker bruin. 
De schedel van dezen eekhoren onderscheidt zich van dien der verwante soorten, door deszelfs, aan 
den wortel smallen , en daardoor overal even breeden snuit. 
Deze soort, gelijk wij boven hebben aangehaald, tevens in sommige streken van het vasteland van 
Achter-Indië inheemsch zijnde, is op Sumatra, in de groote bossehen der voorbergen achter Padang, 
doch vooral in die der hooge bergen Merapi en Singalang, niet zeldzaam. Hare geaardheid stemt met 
die van den Europeschen eekhoren in alle opzigten overeen, waarom wij dienaangaande in geene verdere 
uitweidingen behoeven te treden. Een bijzondere inlandsche naam is ons van haar niet bekend geworden. 
{^) In het Magasin de Zoologie, 1832, Cl. I. PI. 6. 
(-{-) Proceed. of the Zool. Soc. 1839, p. 151. 
