94 
Dit verschijnsel in het oog houdende, laat het zich eenvoudig verklaren, waarom de kleurverdeeling 
der voorwerpen van Borneo zoo sterk schijnt af Ie wijken; ofschoon zij in wezen tlijkheid, bij beide 
variëteiten eene en dezelfde is. Het geringe gewigt van dit verschijnsel heeft ons dan ook doen be- 
sluiten, de verscheidenheid van Borneo als zoodanig, en niet als eene eigene soort te beschouwen. 
De iris van het oog is donker bruin ; de nagels hebben eene bruinachtige hoornkleur, met eenigzins 
lichtere punten. 
De geheele lengte zonder staart, van een voorwierp van middelbare grootte, is . . 0“,240. 
Staart 0”^,326. 
Deze eekhoren behoort tot die dieren van Borneo, welke daar, even als de Orang-oetan, de Semnop. 
nasicus en cristatus, de Sc. ephippium enzv., genoegzaam uitsluitend de groote bosschen in de water- 
rijke vlakke streken bewonen. In levenswijze legt deze soort veel overeenkomst aan den dag met Sc. 
hippurus. Men ziet haar vaak vrij laag bij den grond, aan de stammen van matige dikte, en zij is in 
bet algemeen niet zeer schuw. De Dajakkers noemen haar Mandiewoi. 
VI. SCIURUS VITTATUS (*). 
In grootte, gedaante en kleurverdeeling in het algemeen, met Sc. nigrovittatus overeenstemmende, 
doch van dezen vooral daardoor verschillende, dat de onderdeden van het ligchaam, in plaats van 
graauw, bruinachtig rood zijn. De grondkleur der bovendeden wijkt individueel door eenen meer of 
min lichten of donkeren tint af. Wij bezitten voorwerpen dezer soort van Sumatra, Borneo, Canton 
en van Malakka, en kunnen verzekeren, dat er geen standvastig onderscheid in de kleurverdeeling 
naar gelang der verschillende landstreken gevonden wordt. 
Geheele lengte des ligchaams, van de punt van den neus tot aan den wortel des staarts, 0'”,220. 
Lengte des staarts 0“,238. 
Deze eekhoren houdt zich voornamelijk in de groote bosschen der bergen op, waar hij in sommige 
streken zeer gemeen is. Men vindt hem tot op 3000 of 4000 voet hoogte boven de zee ; op Sumatra 
troffen wij hem, aan de zuidzijde van den berg Singalang, in de groote kloof, door welke de rivier Anee 
henenstroomt, op 1600 tot 2000 voet hoogte, vooral menigvuldig aan. Men zag hem vaak, zoowel 
in de laagte van het bosch en digt bij den grond, als in de hooge kroonen van vijgen- en andere met 
vruchten beladene boomen. Hij is niet schuw. 
Rafïïes, Linn. Trans. XIII. p. 259. — Sc. bivittatus, Desmarest, Mammal. Suppl. p. 543. — Afgebeeld in 
Fr. Cuvier, Mammifères (Plaat zonder nommer). 
