97 
De snijtanden 2 ijn aan den voorkant geelaehtig bruin. De sehedel, behalve dat hij minder groot is, 
wijkt in niets van dien van Sc. nigrovittatus af. 
Wij bezitten voorwerpen dezer soort van Malakka, Canton, Sumatra en Borneo. In sommige streken 
der twee laatstgenoemde eilanden is zij ons slechts spaarzaam, in andere daarentegen zeer menig- 
vuldig voorgekomen. Het meest merkten wij haar op in de bergwouden, tot op 3000 — 4000 voet 
hoogte, of ten minste in wilde bergachtige streken; slechts zelden in lage, vlakke bosschen, en nimmer 
in de tuinen of dorpen. Zij is niet schuw en vertoont zich dikwerf zeer laag bij den grond, op oude 
omgeval lene boomstammen rondloopende, of in struiken en heesters naar voedsel zoekende. 
IX. SCIURUS EXILIS. 
Tab. 15. fig. 4—6. 
De eilanden Sumatra, Borneo en het schiereiland Malakka zijn het vaderland dezer nieuwe soort (*), 
welke, niet eens de grootte van Sc. melanotis bereikende, het kleinste van alle tot heden bekend ge- 
wordene eekhorentjes is. De lengte van het ligchaam bedraagt 0“,066, die van den staart 0™,062j 
waaruit blijkt, dat de staart bij deze soort naar evenredigheid korter is, dan bij de meeste overige soorten. 
Dit kenmerk is ook toereikende, om dit eekhorentje van Sc. melanotis te onderscheiden, van hetwelk 
het mede door de kleurverdeeling zeer afwijkt. De hoedanigheid der haren, de snorren, de teenen, 
de vorm van den staart is geheel als bij Sc. melanotis; maar de ooren zijn een weinig kleiner en 
aan de achterzijde, in stede van met lange zwarte, met zeer korte bruinachtige haren bekleed. De haren 
der buiten- en bovendeden zijn aan den wortel zwartachtig, doch worden tegen de punt bleek olijfbruin, 
hetwelk op den rug en het bovenste gedeelte van het hoofd in het rood-bruine trekt, en somtijds 
ook, vooral op de schouders, eene gedachtige roestkleur aanneemt. De staart heeft insgelijks eene 
gedachtige roestkleur en is, voornamelijk aan de bovenzijde, onregelmatig met zwart geschakeerd. Alle 
onderdeden van het dier zijn vuil gedachtig grijs. De nagels en de iris hebben eene bruine kleur. 
De snijtanden zijn gedachtig wit. De schedel is van achteren zeer gewelfd; de snuit aan den wortel 
zeer breed, naar voren spits toeloopende, en tamelijk lang, hetgeen daardoor veroorzaakt wordt, dat de 
jukbogen van voren, in eene bijkans loodregte lijn, naar boven klimmen. 
Wij bezitten slechts drie voorwerpen van deze soort, uit de drie bovengenoemde landstreken afkomstig. 
Zij stemmen in grootte en in alle andere eigenschappen met elkander overeen, zoodat wij slechts eene 
geringe afwijking vinden in de bruine kleur der bovendeelen, welke bij het voorwerp van Malakka eenig- 
zins vuriger is, dan bij dat van Borneo, en bij dit voorwerp wederom vuriger, dan bij dat van Sumatra. 
Het eerstgenoemde voorwerp werd door den Heer Diard aan het Rijks-Museum gezonden; de beide 
anderen zijn door ons verzameld, en wel in de groote bosschen aan den voet der bergen, in de binnen- 
landen, waar zij van hooge boomen werden neêrgeschoten. 
(^) Zij is voorloopig beschreven door S. Müller, in het Tijdschrift voor Nat. Gesch. D. 5. hl. 148. 
Masimalia. 25 
