99 
den bovenkant tol aan het oor, en van beneden tot onder hel oog, door eene smalle zwarte streep gezoomd j 
aehter het oor echter, is deze laatste van boven, naardien zij zich met de digte zwarte haren van de achter- 
zijde der ooren vereenigt, vrij breed. De geheele achterzijde van den hals en den nek wordt door eene 
groote vlek ingenomen, die zich echter slechts door eenen bleekeren tint van de grondkleur onderscheidt. 
De voorwerpen van Sumatra en Borneo komen volmaakt in kleur overeen, en wijken daarentegen in 
de volgende punten steeds van die van Java af. De kleur der bovendeden is vuriger en trekt, voor- 
namelijk op den kop, in het rood-bruinachtige. De kleur der onderdeden heeft eenen bleek geel- 
roodachtigen tint, welken men ook, in sterker’ of minderen graad, op de breede streep aan de zijden 
des kops wedervindt. De haren aan de achterzijde der ooren zijn een weinig langer, en de lichte vlek 
op de achterzijde van den hals is duidelijker en heeft meestal eenen flaauwen geelachtigen tint. 
Van dit kleine eekhorentje verkregen wij op Java slechts een gering getal individuen; eenmaal slechts 
ontmoeteden wij, op een’ grooten, rijpe vruchten dragenden vijgenboom, ter zuidwestzijde van den 
berg Pangerango, ongeveer 1100 voet boven het zeevlak, er vier bij elkander; dus waarschijnlijk 
eene familie. Aan de westkust van Sumatra namen wij het insgelijks slechts zeldzaam waar, en daar 
alleen in de vlakke strandbosschen benoorden Padang en in de daar achter gelegene voorbergen , terwijl 
het ons op Borneo zeer menigvuldig en vooral in de vlakke bosch wildernissen, langs de rivier Doeson, 
voorkwam. Het is een vertrouwelijk, argeloos diertje, altoos in beweging, hetwelk zeer vlug de hoogste 
boomkruinen beklautert, maar zich ook vaak in de laagte van hel bosch, digt bij den grond, ophoudt. 
In zijne maag vindt men gewoonlijk allerlei overblijfselen van wilde vruchten. Somwijlen laat het een 
fijn, eenigzins trillend geluid hooren. De Dajakkers in het zuidelijk gedeelte van Borneo, noemen 
dezen eekhoren Pietik, de Banjerezen Kekek. Op de twee andere eilanden is ons geen bijzondere 
naam van hem bekend geworden. 
XI. SCIURUS INSIGNIS (*). 
Daar deze soort naauwkeurig door Horsfield beschreven is, zullen wij ons hier alleen tot de volgende 
korte aanteekeningen bepalen. Zij wordt op Java, Sumatra en Borneo gevonden, en vertoont geene 
in het oog vallende individuele, noch standvastige plaatselijke afwijkingen. Zij is eenigzins kleiner dan 
Sc. nigrovittatus en vittatus, en onderscheidt zich, behalve door haren korten staart, van alle overige 
eekhorens van den Indischen Archipel door drie, midden op den rug in overlangsche rigting loopende, 
zwarte strepen. 
Sc. insignis is een waar boschbewoner en bemint vooral de groote oorspronkelijke bergwouden, waar 
meh hem niet zelden nog op 4000 voet hoogte aantreft. Hij beklimt slechts zelden lage, en nimmer 
zeer hooge boomen, maar vertoont zich bijna altijd op of digt nabij den grond; vooral ontwaart men hem 
Desmarest, Mammalogie, p. 544. — - Afgebeeld in Frecl. Cuvier, Mammifères, en in Horsfield’s Zool. 
Researches. De schedel door Gervais in Guérin, Magasin de Zoologie, 1842, Cl. I. PI. 32. 
