104 
Niet beter is het gesteld met de, ter onderseheiding der verschillende wezentlijke of ingebeelde soorten, 
aangevoerde kenmerken, welke, bijkans zonder uitzondering, aan toevallige en zelfs door de kunst 
voortgebragte afwijkingen ontleend werden; terwijl de beschrijvingen gewoonlijk slechts van die eigen- 
schappen gewag maken, welke aan al de soorten eigen zijn, en derhalve onder de geslachts- en niet 
onder de soortskenmerken dienen gerangschikt te worden. 
Een naauwkeurig onderzoek heeft ons tot eene vergelijking der vliegende eekhorens van Indië met 
alle bekende soorten in staat gesteld, en zoowel voor hen, als voor de drie onderafdeelingen van het 
geslacht, standvastige kenteekenen doen vinden, welke wij hier zullen mededeelen, na alvorens eenige 
algemeene opmerkingen omtrent de waarde der door onze voorgangers gegevene kenteekenen te hebben 
laten voorafgaan. 
De Natuuronderzoekers hebben in het algemeen groote waarde gehecht aan den vorm van het tusschen 
de voor- en achterpooten uitgespannen vlies, en hetzelve dikwerf als bij de onderscheidene soorten 
verschillende opgegeven. Dit is echter niet juist. De aangevoerde verschillen komen alleen daarvan 
daan, dat dit vlies, naarmate de verdubbeling (duplicatuur) der huid, welke hetzelve vormt, bij het 
opzetten, minder of meer dik wordt opgestopt,- of wel de huid zelve aan het einde der priemvormige 
pees, welke dit vlies ondersteunt, meer of minder uitgerekt en door het bevestigen met spelden in eenen 
hoek wordt verlengd, zeer verschillende gedaanten erlangt; hetgeen natuurlijk, ofschoon met minderen 
dwang, ook in het leven plaats heeft, naar gelang het dier zijn vlies zittende te zamentrekt of springende 
uitbreidt. — Het minder uitgebreide, zich bij alle tot nog toe beschrevene soorten, langs de geheele 
voorzijde der voorpooten, van den handwortel tot aan de zijden van den hals voortzettende vlies, wordt 
bij het opzetten gewoonlijk opgevuld, en is, met uitzondering van Nordgren, welke hetzelve bij Pt. sagitta 
beschrijft, door de overige Natuuronderzoekers onopgemerkt gebleven. Men heeft deze, aan alle vlie- 
gende eekhorens toebehoorende eigenschap, dien ten gevolge, doch ten onregte, alleen aan Pt. sagitta 
toegekend, en voorwerpen, bij welke dit kenmerk door het opzetten was verloren gegaan, onder nieuwe 
namen beschreven. — De kleuren, hoe gewigtig ook ter onderscheiding van sommige groote soorten 
of variëteiten, zijn bij de meeste kleine soorten in dit opzigt van weinig belang, aangezien dezelve aan 
veelvuldige individuële afwijkingen onderworpen zijn, die echter door eene zeer eenvoudige oorzaak 
worden te weeg gebragt. De haren der bovendeden namelijk, bij deze diertjes aan den wortel 
doorgaans zwartachtig van kleur en slechts aan hun uiterste einde met eene gedachtig bruine of 
witachtige punt voorzien zijnde, geven aanleiding, dat de meerdere of mindere uitgestrektheid dier 
lichte punten en derzelver verschillende overgangen van het gedachtig bruine tot het roestgele, 
de eigenlijke zwarte grondkleur, geheel of ten deele verdringt en de lichte tinten meestal de overhand 
nemen en hoofdkleur worden. Op die wijze ontstaat in den algemeenen kleurtoon dezer deden 
een groot verschil, ofschoon de oorzaken daarvan op zichzelve zeer onbeduidend zijn, en de daar- 
door ontstane veranderingen, ter onderscheiding der soorten, van geene de minste waarde mogen 
geacht worden. — Men heeft vervolgens almede uit de aan- of afwezigheid der lange borstelharen van 
de wangen, kenmerken ontleend ter onderscheiding der soorten, zonder te bedenken, dat ook dit ver- 
schijnsel van een bloot toeval afhangt: want bij de meeste zoogdieren vindt men, behalve de zoogenaamde 
