105 
snorren, nog enkele borstelharen langs de lippen, om of boven het oog en ook op de. wangen, waar zij 
gewoonlijk eenen meer of minder grooten bundel vormen j maar deze borstelharen vallen veelal, 
bij het behandelen der dieren, na den dood uit, gaan misschien ook somtijds reeds, ten minste gedeel- 
telijk, bij het leven verloren, en zijn derhalve niet bij alle, en meestal slechts bij wel bewaarde voor- 
werpen aanwezig. — Eindelijk heeft men ook in de verschillende grootte der voorwerpen gronden tot 
het afscheiden van bijzondere soorten gevonden, hetwelk te meer gewaagd schijnt, daar de aanduiding 
der soorten door de verschillende Natuuronderzoekers, schier zonder uitzondering, op enkele voorwerpen 
gegrond was, en er geen acht op geslagen werd, of men zeer jonge, half volwassene, of geheel oude 
voorwerpen voor zich had. 
Volgens onze onderzoekingen zijn dergelijke kenmerken, als wij in de voorgaande regels besproken 
hebben, ontoereikende, om ter onderscheiding der soorten te dienen, en moeten de wezentlijke soorts- 
kenmerken der vliegende eekhorens, van andere deelen en wel van de volgende worden afgeleid: namelijk 
de kenmerken der groote, eigenlijke vliegende eekhorens (Pteromys pr. s. d.), van de verhouding der 
lengte des staarts tot het ligchaam, van de grootte en bekleeding der ooren, van de uitgebreidheid der 
naakte zool van de achterpooten en ook van de kleurverdeeling. De kenmerken der kleine vliegende 
eekhorens (Sciuropterus) daarentegen, moeten afgeleid worden van de meerdere of mindere ontwik- 
keling en uitgestrektheid der hairbekleeding van de zolen der voor- en achtervoeten en van het onder- 
gedeelte des staarts, alsmede van de grootte der ooren en derzelver hairbekleeding. 
Er bestaat echter, behalve de tot nog toe bekende soorten, een hoogst merkwaardige, vliegende 
eekhoren in Afrika, welke eerst kort geleden, door den jongen en ijverigen reiziger, den eersten 
Luitenant H. S. Pel, aan de kust van Guinea ontdekt werd. Ofschoon in uiterlijk aanzien en zamenstel 
in het algemeen met de overige vliegende eekhorens, en voornamelijk met de groote, eigenlijke vliegende 
eekhorens overeenstemmende, wijkt hij echter in meer dan een opzigt, door sterk in het oog vallende 
kenmerken, van alle tot heden bekende soorten af, en verdient met regt als eene nieuwe derde onder- 
afdeeling te worden aangevoerd. 
Ten gevolge dezer beschouwingen dient dus het geslacht der vliegende eekhorens in drie onder- 
afdeelingen verdeeld en de bekende soorten op de volgende wijze gekenschetst te worden. 
VLIEGENDE EEKHORENS. PTEROMYS. 
Eekhorens met behairde, als valscherm dienende vliezen, welke, als eene voortzetting van de huid 
des ligchaams, tusschen de voor- en achterpooten, tusschen de voorpooten en de zijden van den hals, 
en somtijds ook (bij de groote soorten) tusschen de achterpooten en den staartwortel gespannen zijn. 
Het hoofdvlies aan de zijden des ligchaams wordt door eene krachtige pees ondersteund, die gewoonlijk 
aan den handwortel, bij ééne afdeeling echter (Anomalurus) aan den elleboog haren oorsprong neemt. 
Mabimalia. 27 
