112 
De volgende mededeelingen bevatten nog eenige bijzonderheden tot vermeerdering der kennis van de 
natuurlijke geschiedenis der op de Indische eilanden levende soorten van vliegende eekhorens. 
I. PTEROMYS NITIDUS. 
AFMETINGEN VAN EEN OUD VOORWERP. 
Lengte van de punt des snuits tot aan den wortel des staarts 0"*,40. 
)) » den staart 0”’,50. 
Hoogte der ooren 0"*,02. 
Bieloek en Boloek zijn de namen, welke zoowel aan deze soort als aan Pter. elegans, door de Sun- 
danezen op Java gegeven worden. Beide soorten stemmen in aard en levenswijze volkomen met elkander 
overeen. Men vindt haar steeds in de groote bossehen, en wel van het zeestrand af, tot 4000 — 5000 
voet hoogte in het gebergte. Gedurende den dag houden zij zich gewoonlijk in de diepe gaten der 
boomen sehuil, ofschoon zij, bij gemis van dezelve, zich ook somwijlen eenvoudig in de gaffel van 
eenen dikken tak ter ruste vlijen. Met het graauwen der avondschemering strekt veelal een zacht gefluit 
ter aankondiging, dat zij zich in beweging stellen, alswanneer zij, vooral bij helderen maneschijn, met 
hare stille nachtwandelingen door de omstreken van het bosch eenen aanvang maken, en die tot het 
aanbreken van den ochtendstond voortzetten. Zij klauteren zeer behendig en bestendig, zoodat zij 
zich zelden lang in denzelfden boom ophouden. Niet ligt maken zij, bij haren zwevenden sprong van 
den eenen stam op den anderen, eenen grooteren hoek, dan van 25 — 30 graden^ dezelve is meestal 
aanmerkelijk kleiner. Zij spreiden alsdan hare ledematen horizontaal uit, en zetten zich met zulk 
eene kracht tegen een’ boomstam aan, dat het, bij de stilte des nachts, dikwerf op tamelijk verren 
afstand kan gehoord Moorden. Bij haar gezweef echter wordt niet het minste geruisch waargenomen. 
Zeer jonge vliegende eekhorens zijn wij nooit magtig geworden, hetwelk, naar het ons toeschijnt, tot 
ontkennend bewijs kan verstrekken, dat de moeder hare jongen (of zij er een of twee te gelijk baart is 
ons even onbekend) niet, gelijk de Galeopithecus variegatus, op hare nachttogten met zich voert; maar 
dezelve, even als de Sciuri, in het tot nest gekozen boomhol achterlaat, tot zij zich in staat bevinden, 
eigenmagtig voor hun onderhoud te kunnen zorgen. — Het voedsel van den Pter. nitidus en Pter. elegans 
bestaat in allerlei soort van wilde vruchten, hoofdzakelijk in vijgen en, indien het beweren der inlanders 
juist is, eten zij ook somtijds boombladen. Wij weten met zekerheid, dat Java, Sumatra en Borneo 
de eenige eilanden van Indië zijn, welke ons Pter. nitidus tot heden hebben opgeleverd. 
II. PTEROMYS ELEGANS. 
PI. 16. fig. 1. Een voorwerp in den middelbaren leeftijd, twee derden der natuurlijke grootte. 
Fig. 2 en 3. Schedel van boven en in profil gezien, natuurlijke grootte. 
Ons grootste voorw'erp heeft de volgende verhoudingen: 
Lengte van de punt des snuits tot aan den wortel van den staart 0“,370. 
» )) den staart 0™,430, 
Hoogte der ooren 0™,022. 
